35+

[Alice4wonder]

Milena, lief dat je naar me vraagt.
Heb je al een afspraak kunnen vastkrijgen in Jette ?

Hier van het ene uiterste in het andere.
Zeer euforisch omdat we in Jette ineens wel een blasto hadden. Gaf een enorme boost zeker de week nadien. De dagen daarna begon de twijfel me te bekruipen natuurlijk. Ineens geen pijnlijke borsten meer, niets van last, ... begon aan een reeks kruidvattestjes 2 voor 5 euro aangezien ik overal las dat die zo supergevoelig zijn. Dag na dag wit.
Gisteren eerste bloedingen en vandaag voor bloedname ... maar ik wist dus al het resultaat. Is eens iets anders, niet angstvallig op het telefoontje zitten wachten maar leuk is het niet om nog eens letterlijk te horen dat ik niet zwanger ben.
Loop al twee dagen me te proberen rechthouden tussen de huilbuien in.
't Lijkt elke keer nog een nog hardere klop te zijn om te verwerken ...
Begin augustus evaluatie en bespreking volgende poging ... met ingehouden schrik ... ik hoop dat de dokter nog altijd mogelijkheden ziet in eigen materiaal en dat hij zou kunnen bevestigen dat een nieuwe blasto tot de mogelijkheden behoort. Want wat als dit onze enige blasto zou zijn ?
Volgende poging (nu even rust want we hebben een reis ertussen gepland) zou erop neer komen als die zou lukken dat ik net geen 40 ben ...kunnen we nieuw groepje starten 40+.
Nu over die leeftijd heb ik me sinds enige tijd toch over gezet. 't Maakt niet uit of ik 39 en 11 maanden ben of 40 en 3 maanden, als er maar eentje zou komen. Ons kindje zal niet de jongste ouders hebben maar zal toch ouders hebben bij wie het zich uiterst welkom kan voelen.

Tranerige groetjes ...

Hoe gaat het met de andere dames hier ?

[Milena]

Oh, jammer alice... Had echt gehoopt dat je blasto een blijvertje ging zijn!!

Die teleurstelling komt toch elke keer hard aan hè, en iedere keer nog iets harder vind ik persoonlijk.
Ik duim mee voor een goed gesprek begin augustus!!

Nee, hier nog geen afspraak. Eigen gyn ging bellen zelf bellen naar Dr. Vloeberghe om een afspraak te maken. Ze is blijkbaar nu met verlof, dacht tot en met volgende week. Hij zei tegen mij dat het op die manier sneller zou gaan. Dus hoop ik op een afspraak ergens voor half September. Maar goed, we zien wel.
Dat wachten en niet weten hoe het verder moet, is toch ook niet echt bevorderlijk voor een goed humeur hoor..

[Alice4wonder]

@Milena inderdaad ik ben telkens ook in beter humeur vanaf de dag dat ik echt terug begin te spuiten of snuiven. De tussenperiodes sleep ik me voort, de verwerking ertussen duurt elke keer ook veel langer.
Ik duim intussen met je mee dat je ergens begin september je afspraak vastkrijgt.

[jackie]

Ik ken dat gevoel @alice4wonder ik word eind augustus 41 en zit mijn grenzen constant te verleggen qua leeftijd, ach het komt niet op die paar maand extra aan ...
Mijn moeder zei me botweg een paar weken geleden dat het toch wel niet tof is voor mijn kind dat ik zo oud ben Gelukkig was het per telefoon, anders weet ik niet wat ik had gedaan. Ze wil eigenlijk gewoon dat ik ermee stop want ze vindt dat ik teveel alfzie. En als ik haar dan vraag wat ze denkt van mijn vriendin die op haar bijna 41 bevallen is van een zoontje vorig jaar november en waar ik meter van ben...dan zegt ze 'ja maar dat was een natuurlijke zwangerschap'.
Precies of dat maakt een verschil??

Anyway, ik heb vrijdag mijn tp gehad van mijn ene cryo die overbleef. Was zooooo blij toen ik telefoon kreeg dat ik mocht komen. Het is toch weer een stap in de goede richting.
Mijn blasto deed het goed volgens de embryologe. Ze leek wel niet erg enthousiast en overtuigd, maar mocht het niet goed zijn, dan zouden ze die niet hebben teruggeplaatst he??
We zagen op de echo ook niet dat het katheder in mijn bm kwam en dat mijn blasto getransfert werd. Maar volgens mijn dr die gelukkig mijn transfer deed (dr de vos) zat hij op de juiste plek. Ik kan me toch niet inbeelden dat hij die ergens anders zou kunnen terugplaatsen?
Nu is het ellendige wachten begonnen...op 5/8 ten laatste zal ik weten of het gelukt is. Al heb ik meestal wat vroeger al spotting en dan weet ik dat het over is. Uit ervaring weet ik dat de 1e week na tp meestal ok is, maar daarna ben ik echt doodsbang elke keer ik naar toilet ga. Echt belachelijk hoe ik dan goed analyseer dat er toch maar nergens wat bloed of spotting te zien is.
Het is inderdaad mijn embryo van de laatste kans. Ik denk echt niet dat ik, indien het weer niet lukt, de moed zal vinden om nog eens te proberen. Na 5 jaar en 18 pogingen zie ik niet in waarom het dan toch plots zou lukken. Maar ik hoop uit heel mijn hart dat ik die verschrikkelijke beslissing niet zal moeten nemen. Ik kan mij een leven zonder kinderen toch echt niet inbeelden, ik wil dat niet
Dus ik babbel veel met mijn Spruitje (want spruitjes zijn het best als ze al een keertje ingevroren zijn geweest ) en doe aan cheerleading voor hem/haar.
Oh wat hoop ik dat het deze keer eindelijk de goede keer mag zijn ....

[Dagdromertje]

Hey iedereen,

ik ben nieuw op dit forum dus zal beginnen met me even voor te stellen. Ik word over twee maanden 40 jaar en ik zou graag (zoals iedereen hier) een kindje krijgen. Mijn vriend en ik hebben elkaar pas op latere leeftijd leren kennen. Ik was pas 36 en mijn vriend was toen 33. Het spreekt voor zich dat je niet na een week met je pil stopt als je pas een relatie hebt. Na 1 jaar en 8 maanden zijn wij gaan samenwonen en enkele maanden later hebben wij de beslissing genomen om met de pil te stoppen en proberen zwanger te worden. Ondertussen zijn we zo'n kleine twee jaar verder, heb ik drie mislukte IUI pogingen achter de rug en heb ik net (deze ochtend) het nieuws gekregen dat mijn eerste ICSI poging afgebroken wordt. Maandag had ik de punctie laten doen en normaal gezien stond voor morgen de terugplaatsing gepland maar het enige eitje dat ik had, heeft een abnormale bevruchting ondergaan (meer dan normaal genetisch materiaal).
Ik had al weinig hoop toen ik hoorde dat zelfs na de puregon spuitjes, ik maar één eitje had.. Mijn gynaecoloog zei me dat het gemiddelde zo'n 10 eitjes, tja, daar zit ik dan toch grandioos onder.
Het doet me wel goed om hier te lezen dat toch ook heel wat "oudere" vrouwen zwanger zijn geworden, dus ik krijg toch nog een beetje hoop.

Groetjes,
dagdromertje

[wachtenwachten]

Hey iedereen, ik sluit me ook even aan bij dit groepje...
ik ben 37 en we zijn een 4 tal jaar bezig voor een kindje, tot nu toe zonder succes.
We zijn ook pas op latere leeftijd een koppel geworden en dachten altijd het komt wel, maar het kwam dus niet, uiteindelijk in jette terecht gekomen (kan ik alleen maar aanbevelen) en op de icsimolen ah meedraaien...
1ste poging was de beste, er was een innesteling, maar helaas op 7 weken fout afgelopen, erna is er niets meer gelukt (ons aantal embryo's is ook niet hoog, 2 à 3 per keer, maar ook maar evenveel eicellen dus in die zin wel oké)...
Vooraleer een nieuwe ronde te starten, nog wat extra onderzoeken en eindelijk iets gevonden: mijn baarmoederslijmvlies is niet van goede kwaliteit: te dik, afwijkende cellen, dus innesteling kan niet lukken (want er was altijd wel bevruchting).
Begonnen met een hormonenkuur van minstens 6 maanden, tot einde jaar en dan maar hopen dat alles zich herstelt.
Pas indien baarmoederslijmvlies weer gezond mogen we nieuwe ronde starten...
Ik word zo moedeloos van het wachten, wachten op goed nieuws, dat tot nu toe ons echt niet gegund is...
Als ik maar zou weten dat het ooit in orde komt, dan speelt het allemaal geen rol, maar dat weten we natuurlijk niet hé, dus zetten we maar alles op alles. Maar het valt me soms echt zwaar...

Maar dat geldt voor ieder van jullie hier, dus dit forum is een echte toeverlaat... Bedankt daarvoor!
En veel succes voor iedereen (35+ of niet!).

[Alice4wonder]

Hoe gaat het met iedereen hier?

[mich75]

Ik zit momenteel in de ww na een tp van 2 embryo's van zeer goede kwaliteit. Eerste tp ooit, dus spannend.
Ik heb niets van ondersteunende medicatie moeten nemen dus als ik iets voel kan kan het daardoor niet komen en begin ik een beetje zot te worden.

Eerste dagen had ik hoofdpijn en een soort bandenpijn, maar dat is na 3 dagen gestopt dus nu rustig blijven tot bn op 5/1.

[Alice4wonder]

Wow Mich! Dat betekent een bijzonder eindejaarscadeautje! Blij dit te lezen, zal niet eenvoudig geweest zijn voor jouw man.
Heel veel succes toegewenst!

[jackie]

@mich super veel succes!!! Ik duim keihard dat je het jaar kan starten met prachtig nieuws!
Hou ons op de hoogte.

Bij mij is mijn mirakel gebeurd, de 18e poging, die ene enkele cryo na 5 jaar wachten, blijkt de goede te zijn!
Ik ben intussen 25 weken zwanger van een meisje en alles gaat goed met haar en met mij.
Ik blijf wel veel ongerust zijn, ben zo bang dat het ergens onderweg nog fout zal gaan. Maar ik geniet ook wel heel veel, ben zo ontzettend gelukkig & dankbaar om dit te mogen meemaken.

Dus dames, geef de moed niet op, ook niet met onze leeftijd (ben intussen 41). Zolang je de kracht hebt om verder te gaan, is het de moeite.

Heel veel moed, sterkte en succes aan iedereen.

[Alice4wonder]

Prachtig Jackie!

[Alice4wonder]

Hey allen hier,

ben benieuwd hoe het jullie intussen allemaal vergaat?

Wij dachten even, heel even, om gelukkig nieuws te mogen posten.
ICSI 5 in natuurlijke cyclus. Een terugplaatsing op dag 3 van een 12-cellig embryo. Nog nooit gehad (meestal 6-cellig). Een goeie week later thuis beginnen testen. Wonder boven wonder kregen we een tweede roze lijntje! Eerste bloedresultaten bevestigden dat. Maar een week later, tweede bloedname, donderden we alweer van onze blijheid naar beneden. Bloedwaarden aan de lage kant. Hcg steeg wel, maar niet volgens de verwachtingen. Enkele daaropvolgende bloednames bleven de waarden wel stijgen, maar haalden nooit de verdubbelingen. Enkele echo's ook gehad Eerst was er iets 'dit is niet goed' te zien. Enkele dagen later 'een chaos' en nog enkele dagen helemaal niets meer. Er werd gevreesd voor een buitenbaarmoederlijke zwangerschap aangezien de hcgwaarden toch bleven stijgen. Uiteindelijk afgelopen maandag namen die ook een ferme duik. Einde van het verhaal ... in medische termen noemde men dat 'goed nieuws' (in vergelijking met een bbz dan toch). Ergens ook 'blij' dat ik geen cytotec moest opsteken, lijkt me echt pure horror.
Komende dinsdag op gesprek bij onze arts. Zo bang dat hij het gebeurde zal linken aan de slechte eicelkwaliteit en verstoorde deling waarvoor hij ons al aanraadde om andere opties te bespreken. Zo bang dat we onze toekomstdroom een andere wending zullen moeten geven ... Toch proberen we de moed niet op te geven en nog alles op alles te zetten voor de komende poging(en) ...

[jackie]

Oh Alice, ik vind het zo verschrikkelijk voor jou dat het zo uitdraait. Ik heb zelf ook 2 keer die hel meegemaakt van te traag stijgende HCG, het zoeken naar eventueel buitenbaarmoederlijke zwangerschap en beide keren toch cytotec moeten gebruiken. Het doet zo'n pijn om dat mee te maken en zeker als je al zolang bezig bent.
Maar dus bij ICSI 7 is het dan toch goed gekomen bij mij, ook al had ik nooit echt veel goede emmy's, dus het kan echt nog wel goed komen. Al heb je daar vandaag waarschijnlijk niet veel boodschap aan. Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte en veel moed toe, en als je de kracht hebt, geef niet op. Dikke knuffel.

[Alice4wonder]

Hoe gaat het met jullie allemaal?

[son7]

Hier kom ik mij bij aansluiten.
Wat moeten we toch allemaal doorstaan om die kinderwens in vervulling te zien gaan.
Gisteren bij topdokters: vruchtbaarheidsbehandelingen zijn even zwaar als bijvoorbeeld een zware ziekte.
Dat klopt toch vind ik, iemand die dit niet meemaakt begrijpt het ook helemaal niet.

Ik ben 38 jaar en mijn vriend 37 jaar.
Sinds eind 2013 gestopt met de pil en nog steeds niet zwanger.
6 IUI pogingen die negatief waren, ondanks de geode zwemmers en eicellen..
Onverklaarbare onvruchtbaarheid dus.
In januari naar het UZ Gent gestapt waar we gestart zijn met IVF/ICSI (50/50).
Zeer goede pick-up (ondanks lagere amh waarde) en dan in februari terugplaatsing verse blastocyst, helaas geen zwangerschap.
April terugplaatsing cryo (5 dagen) met resultaat: biochemische zwangerschap (heel even zwanger geweest maar hcg waarde was onder de 10).
Vanmorgen opnieuw naar het UZ Gent voor echo en hopelijk volgende week terugplaatsing cryo.
Het is de voorlaatste want we hebben nu nog 2 cryo's.
Ik denk niet dat wij daarna verder gaan, het duurt mij echt te lang en ben het zo beu om steeds weer te horen hoe fantastisch alles is maar nog steeds geen resultaat.
Kennen jullie dat gevoel?
Soms denk ik, dat we ons er gewoon bij moeten neerleggen en de natuur nog even zijn moeten laten gaan.
Je kan het toch niet blijven forceren?
Soit, heb een minder dagje vandaag dus zie het allemaal iets negatiever.
Ik wil gewoon weer 100% van het leven genieten zonder deze kopzorgen.
Veel success aan iedereen en hopelijk heel gauw positieve verhalen!!