Bedenkingen

[Guofan]

Hoikes

Sedert 2009 (was toen 32) zijn wij al bezig om onze kinderwens vorm te geven. Na een lange tijd spontaan proberen toch eens mijn gynea geraadpleegt. Radiografie gehad van mijn inboedel en alles leek OK. Man zijn semen onderzocht via huisdokter en dat leek ook OK.
Dan maar enige tijd kalenderseks gehad op aanraden van onze gynea, na enige maanden dan overgestapt tot wat hormoonstimulatie om eventueel 2 eicellen te doen rijpen...niks
Eind 2011 beslist om over te stappen tot IUI. Slik. Nooit gedacht dat ik daar een beroep op moest doen...
Na 5 pogingen (duur 8 maanden) niks. Doorverwezen naar andere gynea die verbonden was met UZ Gent.
Terug allerlei onderzoeken gehad : ik bleek ok te zijn, man zijn semen 2% morfologie. Verdict : ICSI!
Oe, wa??? We begrepen er niks van. Bij alle 5 de IUI's werd nooit iets gezegd daarover.
Verklaring : UZ Gent doet specifiekere onderzoeken naar fertiliteit. Andere ziekenhuizen enkel routine onderzoeken? We hebben er het raden na.

Bon : veel moeten nadenken erover kunt ge niet hé. Wilt ge een kind of wilt ge er geen?
Dus papieren ondertekend en in september 2012 opgestart met poging 1.
13 eicellen, waarvan 4 blasto's. Result : niks (1 X biochem zwangerschap)
Poging 2 : 13 eicellen, TP van 2 blasto's. Result : niks
Poging 3 : 19 eicellen, 7 blasto's. Result : niks
Poging 4 : 26 eicellen... na dag 4 niks meer over (overstimulatie)
Allerlei bijkomende onderzoeken gehad (hysteroscopie, genetisch onderzoek (beiden)... niks gevonden)
Overstap naar Yette
Poging 5 mei 2015: 10 eicellen, 3 blasto's. TP 1 van 2 : result 0

Bon na al die jaren van frustratie heb ik het eigenlijk gehad!
Overduidelijk lukt dit niet. Ik heb nog 1 cryo en dan zit ronde 5 er ook op.
Nu maandag heb ik een afspraak om alles verder te bespreken, maar ED werd al aangekaart.

Na al die jaren zitten mijn man en ik voortdurend op elkaars lip. We zoeken redenen waarom het niet lukt. Doordat we al meermaals hebben vernomen dat mijn leeftijd een rol zou spelen zegt mijn man natuurlijk dat dit de reden zal zijn waarom innesteling niet zou lukken. Eiceldonatie zou volgens hem de oplossing bieden.
Eerlijk gezegd maakt dit me pissig!
Mijn man lijkt te vergeten waarom we aangewezen zijn op ICSI, nl de zaadkwaliteit.
Nooit hebben we in die tijd gesproken over zaadceldonatie, zelfs de gynea niet. Alhoewel ik dit in mijn binnenste toch ook wel als optie zag...maar toen ook maar gezwegen
Maar neen, de vrouw moet maar alles oplossen zo lijkt het.
Nu lijk ik 'uitgeput' en dan stellen ze eiceldonatie voor. Zo van 'alez bedankt, maar een andere vrouw zal het probleem oplossen die in eerste instantie bij uw man ligt'. Vergeten dat ik daar al bijna 3 jaar mee bezig ben of zo??
Bloed zweet en vooral tranen dat het mij gekost heeft! Al uw zaken tijdelijk op hold moeten zetten. Overal alles regelen (opschuiven, uitstellen...)een man heeft op dat vlak gemakkelijk praten vind ik. Pietje trekken, potje vullen en hup. Taal volbracht.

Het idee dat ik een eicel van een andere vrouw zou moeten gebruiken en een kind moet dragen dat biologisch niet het mijne is...neen, ik pas.Dan kan die andere vrouw ook nog eens dat kind dragen lijkt me. Dat bespaart me de kilo's
Ik ben zelf mijn ma kwijt toen ik 6jr was en een leven leiden met een kind die het mijne niet zou zijn...neen dat zou voor mij niet lukken.
Mijn man lijkt me niet te begrijpen en dat frustreert me. Hij ziet enkel het eindresultaat : een kind. Hoe dit er komt lijkt hem niet wakker te houden.
Zelf denk ik meer en meer : wie zegt er mij dat het met een andere man niet zou lukken? Probleem : ik kan het niet uitproberen hé (marriage hé )
Ik ben gewoon zo kwaad...vooral dan op mijn man.
Wie herkent dit? Wat doe je eraan? Psycholoog?

[kaat73]

Ik vroeg me af of de 50/50 regel al toegepast is ? Dus 50% met donorzaad.
Soms lijkt het aan de eicellen te liggen maar is dat toch niet het geval.
Ik denk dat ze dat bij mich75 ook gaan proberen.

Je hebt blijkbaar niet veel steun van je man. Een psycholoog kan soms wel helpen ja maar dat moet ieder voor zich uitmaken.
Véél sterkte

[lieze81]

Als je goede bevruchtingen hebt, en enkel het innestelen is een probleem, waarom zou dat dan beter zijn met iemand anders zijn eicellen?
Ik weet het niet hoor, vraag het mij gewoon af.

Ik denk dat het normaal is dat je je soms op elkaar af reageert. Uiteindelijk is niemand echt schuldig. Het zijn dingen waar je niet aan kan doen. Maar het parcours is zoveel zwaarder als vrouw dan als man. Ik vind dat je man tenminste ook wel es aan zaadceldonatie mag denken.
Heb je dit al besproken met de gyn? Of dit een oplossing zou kunnen zijn?

Of een psycholoog voor jou de oplossing is, zal je pas merken eens je bezig bent vrees ik. een doorverwijzing kan nooit geen kwaad, baat het niet dan schaadt het niet; zoals ze zeggen.
Ik ben zelf naar één geweest in het najaar (was wel niet alleen ivm de ivf) maar persoonlijk vond ik het achteraf vooral geld verspilling.
Als je gaat, denk ik dat je met zn 2en moet gaan!?

[Leniemienie]

Normaal dat je in een icsi parcours soms gefrustreerd bent. Hoe vaak dat ik niet gewenst heb dat ze mijn man ook gewoon een pilletje of een spuitje konden geven om zijn probleem op te lossen. En ze leggen het probleem idd vaak bij de vrouw omdat het in ons lichaam gewoon allemaal moet gebeuren.

Als ik je verhaal zo lees, is het idd de vraag of je embryo's na dag 5 wel doorgroeien of dat er een probleem is met de innestelling? Het eerste kan misschien opgelost worden door donorsperma of eicel maar in het andere geval niet.
Hebben ze je ooit al iets gegeven om de innesteling te bevorderen?

[mich75]

In het eerste ferti-centrum was het na de eerste icsi-poging dat ze al met ed kwamen zwaaien. Nu eerste poging in Jette gehad en daar vermoeden ze dat het eerder aan het zaad zal liggen en daarom gaan wsl die 50/50 doen. Morgen hebben we afspraak in Jette bij de psycholoog, dit moet sowieso omdat we met donormateriaal gaan werken. En we moeten idd met z'n 2 gaan. Daarna moet het ook nog bij de ethische commissie worden voorgelegd, maar dit zou normaal gezien eerder een formaliteit zijn in ons geval.

Ik ben al een tijdje in behandeling bij psychiater/psycholoog (oa voor burn-out) maar ik merk dat ik daar weinig of geen steun/hulp krijg ivm het icsi-verhaal. Ze stellen eerder voor om te wachten tot ik terug ok ben, ze beseffen niet echt dat het feit dat er na al die jaren geen nog steeds geen kids zijn, ook een deel van het probleem is. Ondertussen weten ze dat ik voort doe, maar goed ook, want ik sta uiteindelijk nog nergens. En het verhaal donormateriaal is al helemaal iets van oei en ai. Dus ik heb gezegd dat ik het wel ging regelen in Jette.

Voor mij is het morgen vooral belangrijk van wat als het lukt??? Voelt het toch als je eigen kind? Wat vertel je je kind en wanneer en als die later zijn "echte" vader/moeder wil leren kennen en ook vertel je het aan de omgeving?

Mijn man zou liever ed hebben omdat het dan zijn kindje is en dat mijn bloed erdoor stroomt, bij zd heeft hij totaal niets met het kind. Ik begrijp hem 100 % maar dat wil niet zeggen dat ik sta te springen voor ed.

Mss dat ik het morgen anders zie, ik weet het niet, maar simpel zal het nooit zijn.

En zoals bij velen zijn wij al vele stappen verder dan dat we ooit gedacht hadden te nemen, wanneer moet je stoppen? Welke stap wil je echt niet meer nemen???

Vandaag trouwens nog te horen gekregen dat ik niet mag ophouden, al is het met donormateriaal. Als ik/wij echt een kind wil(len) mogen we ons niet laten stoppen zolang er mogelijkheden zijn.

We hebben toch nog een aantal weken eer we terug kunnen starten, dus ook nog bedenktijd.

[stefanie]

hier ook gestart met icsi omdat het probleem bij mijn man lag,
en zijn na 7 icsi's ook uiteindelijk overgestapt op ecd
en deze was van de eerste keer prijs,
toeval,een wonder,...
wie weet

mss kan je dit eens lezen en sta je er mss zelf anders tegenover dan
https://eicelgezocht.wordpress.com/

in ieder geval veel succes met de volgende poging,welke keuze je er ook in maakt.

[mit777]

Ook bij ons kwam het donorverhaal na x-aantal pogingen naar boven. In eerste instantie lag het probleem ook bij mijn man (chemo). Uiteindelijk bleek ik ook geen ideale stimulator te zijn. Ik zou in vroege menopauze gaan. Ik blijk ook enige % mozaisme te hebben op mijn cellen. En na een curettage groeide mijn bms niet meer zoals zou moeten.

Ook al kwam eiceldonatie meerdere malen aan bod, ik ben blijven geloven in mijn eigen lichaam. Het is zo dat de zaadcel het in het embryo moet overnemen na dag3. Maar wij kregen altijd TP na dag 3, dus hoe wisten we wat die zaadcel deed?

Wij hadden dus de keuze, Eicel of Zaadcel. Via zaadcel kon ik nog via 6xIUI pogingen gaan. Wel bij IUI 1 hadden wij een innesteling, maar groeide het niet goed. Nu IUI 5 ben ik 20 weken zwanger.

Ik heb nog geen moment getwijfeld dat het kind niet van mijn man zou zijn. Ook hij voelt zich er helemaal ok bij. Misschien de eerste weken wat minder, omdat hij geen reacties wilt als van ‘dat kind lijkt toch helemaal op mijn man’. Maar ook dat zal verdwijnen. Een kind neemt sowieso gewoontes over van de ouder. We verlangen allebei zo erg naar dat kindje dat al de rest bijzaak is.

Wij hadden een plan opgesteld.. eerste +-10-12 IUI, als t dan niet zou lukken, zouden we 1 keer eiceldonatie proberen, en daarna embryodonatie. Misschien kunnen jullie ook een plan opstellen? Sowieso OK gaan met donatie gaat niet van vandaag op morgen. Wij hebben er ook een jaar over gedaan. En geloof me de gedachte van een ander leven kwam toen ook in mij op. Dat is normaal als je in zo’n moeilijke situatie zit. Ik hoop voor je dat je er samen aanuit geraakt.