is dit nu een miskraam?

[tweerozestreepjes]

Hallo,

Na twee jaar en vier iui s eindelijk de verwachtte roze streepjes.
Helaas nu zes weken, waarvan 1 met bloedverlies en menstruatie pijn
Op de echo van drie dagen geleden klopte het hartje en was alles ok.
Ik ben toch allesbehalve gerust.
Ik wil dit kindje zoo graag( enfin, moet het jullie niet zeggen)
Kword gek van ongerust te zijn,durf nauwelijks naar de wc,uit angst dat het erger wordt.
Iemand hier ervaring mee? Ik pak ook 2x 200 mg utrogestan.

Ook iemand ervaring met acupunctuur tegen dreigende miskraam?
Alvast bedankt,
En veel succes met jullie pogingen!

[Ilse1204]

Hey,

Elke zwangerschap is natuurlijk anders, maar bloedverlies moet niet perse een miskraam betekenen. Tijdens mijn vorige zwangerschap heb ik van week 6 tot week 11 bloedverlies gehad... Regelmatig zelfs helderrood bloed. De schrik om ons kindje te verliezen was enorm, zeker omdat we een half jaar eerder ons eerste zoontje op 26 weken verloren, en ook de echo's op 6, 8 en 10 weken die in orde waren konden me niet geruststellen. En toch... Verliep die tweede zwangerschap goed en hebben we intussen een prachtig zoontje van 16 maanden. Ik hoop dat je ook de komende weken en maanden goede echo's met kloppend hartje mag blijven zien en horen, maar dat bloedverlies maakt idd verschrikkelijk onzeker...

Groetjes, Ilse

[NeleG]

Hoi!

Ik heb zelf geen ervaring met bloedverlies, maar wel met de utrogestan. Die moest ik ook nemen om ervoor te zorgen dat alle kansen geoptimaliseerd bleven dat "alles bleef plakken"...

Ik snap je ongerustheid over het bloedverlies echter maar al te goed: na al die moeite hoop je echt dat alles gewoon vanzelf mag gaan. Zoals Ilse al zei: bloedverlies hoeft daarom niet perse een miskraam te betekenen, maar het maakt je uiteraard heel onzeker.

Wat ik je zou aanraden: neem contact op met de gynaecoloog die je begeleiding doet? Ik weet dat de zwangerschap nog pril is en dat mensen vaak uitgaan van het idee "voor 12 weken kan er nog vanalles misgaan en daar kan je dan toch niks aan veranderen", maar ervaring heeft mij alvast ook geleerd dat vragen naar informatie en je ongerustheid uitspreken iedereen vooruit helpt. Jij voelt je minder onzeker en emotioneel, zij kunnen goed opvolgen wat er allemaal aan het gebeuren is. Misschien kan zelfs je utrogestan verhoogd worden en helpt dat? Het lijkt mij alvast onzinnig dat je de komende weken (tot je volgende echo) moet rondlopen met de allesoverheersende stress of het wel goed gaat daarbinnen... dat kan toch ook niet gezond zijn voor jou en het kindje. Liever een controle te veel als eentje te weinig..

Dus: ik zou je gynaecoloog contacteren en kijken wat dat die zegt! Je kan maar proberen...?

Heel heel veel moed de komende tijd en ik hoop dat je snel opnieuw goed nieuws krijgt. Het kleine wondertje is in ons geval vaak net nog dat beetje extra gewenst en ik gun het je van harte. Ik duim mee dat alles goed gaat!!!

[tweerozestreepjes]

Hej
Alvast bedankt voor je verhaal. Succesverhalen geven mij hoop.
Net weer echo gehad, bij een vreselijk ongevoelige assistente,die doodleuk zei " oei, nog steeds bloed dat wórdt miskraam" waarop ik uiteraard in tranen uitbarstte. Ze kwam daarop terug op haar woorden, de baby was weer gegroeid en het hartje klopte... maar haar eerste reactie spookt nu door mijn hoofd uiteraard." Het kan alle kanten op"
Het verbaast me vaak hoe ongevoelig jonge artsen zijn....empathie is duidelijk geen studie vak.

Soit, ik blijf hopen op een goede afloop, het klinkt misschien belachelijk en zweverig, maar babbelen tegen "rijstkorreltje"
maakt me rustig...ik beloof hem dat alles goed komt, dat hij welkom is.en nu al graag gezien.

[NeleG]

Jezus wat een sukkel van een assistente! Die verdient echt een klap voor d'r kop seg! Pffffff!! Maar fijn voor je dat het hartje klopt en het vruchtje is gegroeid. Dat is goed!!!!! Hopelijk groeit ie dapper verder en blijkt het allemaal zenuwen voor niks te zijn.

Praat maar veel tegen je kleine rijstkorrel. Hij/zij is meer dan gewenst en heeft aaaaaalle redenen om te blijven zitten waar ie zit. Ik duim mee!!


Hou je taai ginder
X

[Ilse1204]

Hoi

Hopelijk is je gynaecoloog meer empatisch dan zijn/haar assistente... Een vruchtje dat een kloppend hartje heeft en groeit is een vruchtje dat voorzichtig op de goede weg is, hoe pril en onzeker alles ook nog is... Mijn gynaecoloog heeft mij op 6 weken gezegd, toen er bij ons nog geen kloppend hartje was, maar ik wel al bloedingen had, dat het idd alle kanten op kon... en dat het heel belangrijk was dat er een week later wél een hartje zou kloppen, wat gelukkig het geval was. Nogmaals... bloedingen hebben bij mij echt geduurd van 6 tot ongeveer 11 weken... maar echt wennen heeft het nooit gedaan. Gynaecoloog én huisarts probeerden me eigenlijk vanaf week 7 gerust te stellen, omdat het vruchtje groeide, het hartje klopte en het hcg steeg (kan jij misschien ook nog eens extra laten controleren... ook weer een kleine geruststelling misschien?). Het is inderdaad zo dat je niets anders kan doen dan afwachten... maar extra controles (ook bij een vroedvrouw) hebben mij inderdaad wel geholpen om de zwangerschapsweken door te komen, dus wat dat betreft denk ik dat Nele je het best mogelijke advies heeft gegeven: huisarts, gynaecoloog, vroedvrouw, ... Ik heb er afwisselend 'gebruik' van gemaakt om mezelf enigszins gerustgesteld te krijgen... hoewel de échte geruststelling bij mij er pas was toen ons zoontje in m'n armen lag (maar dat had bij ons zeker ook te maken met de eerste zwangerschap die zo laat nog in verdriet eindigde). Veel succes!!!

Groetjes
Ilse

[tweerozestreepjes]

Danku nele! Ik vind me inschrijven op dit forum nu al een goed idee! Tenminste mensen die meevoelen wat je doorstaat. In je onderschrift staat zwanger oktober 2014. Ben je al bevallen? Of bijna?
Veel succes alvast!!

[tweerozestreepjes]

Danku Ilse ook,ik vroeg om nog een bloedtest maar de assistente vond dat zinloos, terwijl ik nog duidelijk zei" voor mijn gemoed ánder zeer zinvol. Volgende week afspraak met prof. Kon jij werken tijdens dat bloedverlies? Ik kan me echt niet concentreren.
Bij elke stap denk ik " oh nee zou het erger zijn geworden, maar in wc controleren durf ik dan ook weer niet.

Ach ja, positief denken, kaarsjes branden, en hopen!

[NeleG]

Hé we hebben allemaal ons eigen verhaal en hebben er onze eigen weg in moeten zoeken/gezocht. Ik heb zelf ook al zoveel gehad aan dit forum. Daarvoor dient het! Ik vind extra bloedtesten trouwens helemaal niet zinloos als je anders op van de zenuwen rondloopt. Bespreek het met je HA en de prof. Zeg hen ook hoe de assistente reageerde en hoe je dat emotioneel raakte. De kans is groot dat ze jou dan volgen in jou visie en er de emotionele stress wat van proberen af te halen door extra controles. Je traject is verdomme al moeilijk genoeg geweest, moeten ze dan er botweg nog eens een domper op zetten? Stomme dokters toch altijd Of beter gezegd: stomme ongevoelige trienen van een assistentes! Haha!

En ik ben bijna aan de uitgerekende datum: nog 5 weken te gaan en dan hebben wij ons dochtertje bij ons!
Het gaat echt absurd snel: ik herinner me nog als de dag van gisteren dat ik stond te springen na het verlossende telefoontje dat de IUI gelukt was... Om daarna te denken 'oei al dat gespring is dat wel goed'. Hahahahaha! Wat een avontuur is het al geweest en wat een avontuur staat ons nog te wachten. Het zijn/worden speciallekes, die kinders van ons

[Leniemienie]

Ik heb op 6,5 weken ook rood bloedverlies gehad, wel maar eenmalig maar toen hebben ze op spoed toch alles even nagekeken. Op de echo zagen ze toen bij mij enkel vruchtzakje, geen vruchtje of dooier en toch zeiden ze dat het nog beide kanten uit kon en kijk, ik ben nu toch 38 weken zwanger. Ze hebben toen ook een bloedtest gedaan om te zien of bloed van embryo kwam. Dus dat is een bloedtest dat ze toch zeker kunnen doen. Bij mij was het niet het geval en ze zagen ook op de echo de oorzaak niet van de bloeding maar hoogstwschlk was het een bloedvatje in vagina of baarmoedermond dat gesprongen was. Daarna geen last meer van gehad. Door mijn vorige 2 mk's was ik echter zeker dat het fout ging aflopen dus ik ben paar dagen daarna naar de huisarts geweest om hcg te meten. Die begreep dat ik graag wat meer zekerheid wou hebben en heeft die bloedafname direct gedaan. Wonder boven wonder was mijn hcg mooi doorgestegen en week later bevestigde de echo dat alles in orde was.
Dus mijn advies aan jou: ga naar je huisarts en vraag om bloedafname voor je hcg en progesteron te meten en eventueel om enkele dagen ziekte voor te schrijven. En probeer zoveel mogelijk plat te liggen en te rusten en kijk of dat het bloeden dan stopt of vermindert. Er zijn hier verhalen geweest vrouwen met bloedingen door hematoom in baarmoeder en ze moesten dan platliggen want dat verdwijnt meestal wel uit zichzelf. Door felle bloeding kan het echter soms zijn dat een gezond vruchtje toch mee afkomt en je dus een miskraam krijgt. Hebben ze bij jou gezien vanwaar het bloed kwam?

[Ilse1204]

Hoi

Ik ben inderdaad blijven werken toen... Voor mij gaf dat toch enigszins afleiding, want ik had telkens een klas van 20 à 25 leerlingen voor me. Lesgeven is fysiek gelukkig niet belastend, dus ik maakte me door het werken geen extra zorgen (geen idee ook of ik me nog meer zorgen kon maken dan ik al deed op dat moment). Voor mij bood het lesgeven dus toch enige vorm van afleiding (ik ben na het verlies van ons eerste kindje om diezelfde reden na m'n zwangerschapsverlof terug gaan werken), maar als jij er eerder extra schrik/stress door ervaart zou ik zeker naar m'n huisarts gaan en enkele dagen verlof vragen... Een vriendin die op de hoogte was van m'n prille zwangerschap vertelde me in die periode ook dat haar schoonzus ook bloedingen had gehad in het begin van de zwangerschap, en op dat moment een gezonde dochter had... maar ik vond het ook moeilijk om te geloven dat ik datzelfde geluk zou kennen, na de pech die we hadden gehad. Een collega wiens vrouw zwanger was vertelde toevallig in die periode ook dat zijn vrouw op 11 weken - enkele weken eerder toen - zware bloedingen had gehad, en ook bij hen is er een gezond zoontje geboren enkele maanden later. Ik probeerde me toen ook op te trekken aan die positieve verhalen, maar gemakkelijk was het niet... dus voor jou waarschijnlijk ook niet. Op 28 weken ben ik overigens opnieuw in het ziekenhuis geweest, volledig in paniek door opnieuw een zware bloeding... Een oorzaak is er nooit voor gevonden... niet in die eerste weken, en niet op 28 weken. Na die 28 weken ben ik wél op rust gesteld door de gynaecoloog, net omdat het niet duidelijk was waar die 'nieuwe' bloeding vandaan kwam, en omdat ze geen risico's wilde nemen (waar ik het helemaal mee eens was uiteraard). Ik zou dus zeker ook proberen nog een extra controle bij de gynaecoloog te regelen... en een bloedname bij de huisarts kan dus ook een indicatie geven. Ik ben ook heel blij geweest met de extra opvolging van een vroedvrouw aan huis, die ook een eigen praktijk met echotoestel had: bij een gynaecoloog is het niet altijd eenvoudig om meteen terecht te kunnen bij ongerustheid... bij een vroedvrouw aan huis is dat toch anders... en dankzij het echotoestel was ik na elk bezoek bij haar (en dat zijn er wel wat geweest) toch ook weer enigszins gerust. Hoewel het deze zwangerschap iets beter gaat om niet elke dag ongerust te zijn (tot hiertoe ook geen bloedingen gehad dit keer, en we hebben nu ook de ervaring van een zwangerschap die wel goed is afgelopen), heb ik toch beslist me opnieuw extra te laten opvolgen door dezelfde vroedvrouw: een extra controle kan nooit kwaad uiteraard... Probeer dus positief te denken, maar... dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan weet ik...

[Angelika]

Ik heb ook bloedingen gehad van 7 tot 11 weken: in die periode ging ik om de dag naar de huisarts voor bloed te prikken om hcg te controleren en zelfs 2x in paniek naar spoed gereden en nu heb ik een prachtige dochter van 5 maanden. Gelukkig waren de gyneacologen bij ons zeer begripvol en moedigden ze ons aan om bij de minste angst/ paniek langs te gaan (hadden er natuurlijk al een lastig traject van 7 jaar opzitten waardoor ik 41 weken ongerust ben geweest)

[tweerozestreepjes]

Inmiddels hoor ik langs alle kanten horror verhalen met bloedverlies en toch nog een gezonde
Baby....probeer mij daar maar aan op te trekken... maar het blijft vreselijk moeilijk...Goede moment(weinig bloed) wisselen zich af met paniek momenten( oh nee.Dit zal wel de druppel te veel zijn )
Is er een soort medische verklaring waarom veel bloedingen stoppen op 11 weken? Iemand een idee?
Toch bedankt voor jullie verhalen! En succes allemaal!