iemand die het begrijpt...

[Suze]

Hallo
ik open dit nieuwe forum omdat ik de behoefte heb om mijn verhaal te kunnen doen met mensen die begrijpen wat je doormaakt.
Het is voor mij niet zo moeilijk om " de techtnische kant" aan iemand te vertellen. enkel wanneer het op emoties aan komt raak ik in de problemen. ik ken namelijk niemand die er "ook zo voor staat", wel mensen genoeg die een luisterend oor willen bieden maar je voelt in hun reacties onmiddellijk aan dat ze niet kunnen bevatten wat dit voor iemand als mens en als koppel betekent. Hun reacties zijn dan ook vaak onbedoeld hard en helpen me erder in de put dan me wat steun te geven.
Ik hoop om hier een aantal mensen tegen te komen die wel op "dezelfde" golflengte zitten en die echt begrijpen wat ik voel en bedoel wanneer ik zeg dat ik " de muren oprij van de zenuwen"


groetjes
Suze

[Loeki]

Het zit hier vol van die mensen Suze. Tis allemaal niet makkelijk hé. Uiteindelijk ben je wel bezig met de rest van je leven hé, met of zonder kindjes... Best wel een verschil zou ik denken. Mensen begrijpen dat idd niet altijd, veelal ook omdat ze er niet willen over nadenken, ze zeggen meestal luchtig dat alles wel vanzelf in orde komt.

Je kan je ei hier altijd kwijt, de kleine dingen, en de iets minder kleine dingen.

Je zou voor minder de muren opkruipen van de stress hé.

Veel succes!

[marb]

Hey Suze,

het klopt wat Loekie zegt, hier begrijpen de meeste mensen heel goed wat je voelt. Het is mijn ervaring dat er niet veel mensen zijn die ondanks dat ze niet zelf hebben meegemaakt wat wij meemaken, toch begrijpen wat er in ons omgaat. Ik ken er in mijn omgeving maar één of twee, en dat zijn mensen die niet proberen me te troosten, maar die mijn verdriet respecteren. Die mensen die me zeggen "Ge gaat zien, dat gaat lukken", krijgen tegenwoordig steevast een "Hebt gij een glazen bol dan? Of zijt gij ineens specialist in fertiliteit? Dacht het niet hè." naar hun oren. Als dat kortaf overkomt, pech voor hen.
De natuur is een wrede dwingeland, ze bepaalt ons leven, onze agenda, onze dagelijkse gedachten en gevoelens. Tegelijkertijd laat ze ons in de steek, she doesn't deliver. Maar tegelijkerijtd heb ik me nog nooit zo "natuurlijk" gevoeld als nu: het besef dat we ook maar dieren zijn, die niets anders willen dan eten, slapen en voortplanten.
Voor mij is deze reis meer en meer een confrontatie aan het worden met wie ik ben, met hoe ik naar het leven kijk, met wat ik belangrijk vond en vind. En het is dan jammer te merken dat sommige 'vrienden' niet met die ontwikkeling mee kunnen. Het zijn diegenen die zelf al wat levensleed achter de rug hebben, die begrip kunnen opbrengen voor wat ik voel.
Hier, op DVO, vind je mensen die wel begrijpen wat er in je omgaat. Die het niet erg vinden als je verdrietig of boos bent. Die je dan maar even boos laten zijn, zonder de dwingende behoefte je op te peppen.
Hier kan je opmerkelijk jezelf zijn, zonder oordeel. En dat is in deze donkere tijden heel veel waard.
Ik hoop dat jij hier diezelfde steun vindt.
Liefs, marb.

[Zabbie]

Hallo Suze,

ook ik sluit me volledig aan bij de meningen van Loeki en Marb.
Het is voor de meeste mensen moeilijk te begrijpen hoe je je voelt als je niet op de 'natuurlijke' manier kindjes kan verwekken. Ook wij hebben afscheid moeten nemen van de natuurlijke manier en moeten morgen gaan voor onze eerste IUI. En ik herken heel goed je gevoel van de 'technische kant' zonder problemen te kunnen vertellen, maar meer moeite hebben met de emotionele kant. Ik doe er meestal wat lacherig over als we moeten uitleggen waarom er bij ons nog geen tweede is, maar vanbinnen ga ik dan tegelijkertijd kapot. Ik weet dat wij er tenminste al eentje hebben, maar ik heb altijd gedroomd van een gezinnetje met 2 kindjes, en het zal voor mij ontzettend moeilijk zijn als ik die droom moet opgeven.
Daarom dat het zo deugd doet dat je hier al je frustraties en verdriet van je af kan schrijven, en dat er hier mensen zijn die écht begrijpen hoe je je voelt, omdat ze (bijna) net hetzelfde meemaken.
Wij hebben nu beslist om bijna niemand op de hoogte te brengen van de kuur waarmee we nu bezig zijn, dan kunnen we ook geen verkeerde opmerkingen krijgen.
Groetjes

[Suze]

hallo,

sinds mijn laatste bezoekje hier heb ik alweer een hele storm van emoties doorgemaakt. Ik heb het gevoel dat ik ze met niemand kan delen. We zijn na onze eerste IUI zwanger geweest. Euforie ten top!! en tegelijk al een vreemd gevoel, ik wist ergens dat het niet kon "kloppen". Toch voorzichtig hopen, samen met mijn vriend. Hij was echt in de zevende hemel! Ik niet, en terecht zo bleek want amper vijf dagen na het goede nieuws volgde de volledige ontnuchtering. Hevig bloedverlies gevolgd door een miskraam. Ik kan voor mezelf amper beschrijven wat ik allemaal gevoeld heb. Opluchting ( omdat dat wat mijn lichaam me vertelde eindelijk eens bleek te kloppen), verdriet, angst, schuld...
Het moeilijkste vond ik nog om het aan mijn vriend te zeggen, hij was zo gelukkig, was al aan het plannen om de kinderkamer in orde te brengen, was al naar de winkel geweest om te kijken welke wieg we zouden kopen,... En dan ik weer, dan moest ik; hem alweer zeggen dat er in mijn lichaam iets verkeerd gelopen was en dat ons kindje weg was. Zo rot heb ik me waarschijnlijk nog nooit gevoeld. Gelukkig reageerde hij zoals ik hem ken en vond hij vrij direct de moed om opnieuw verder te gaan.
Ook ik ben er voor mijn doen vrij vlot over gegaan. waar ik niet mee overweg kan ik het schuldgevoel. Ik ben de oorzaak van onze kinderloosheid. Van zijn kinderloosheid. Ik weet dat ik er niets aan kan doen en ik weet dat hij mij niets kwalijk neemt maar ik voel mij zo ongeloofelijk schuldig.
Herkennen jullie dit gevoel?
Hier kan ik zelfs met hem moeilijk over praten omdat hij zich telkens geroepen voelt om deze gesprekken de kop in te drukken omdat dit volgens hem volledig absurd is. Kan wel zijn aar ik blijf er wel mee zitten.

Nu, we hebben nu twee rustcycli. Twee maanden tijd om mij eens op iets ander dan mijn eigen lichaam te concentreren, twee maanden om te genieten van de zomer en mijn relatie en twee maanden om e ook weer wat open te stellen voor "anderen".

Groetjes Suze

[Loeki]

Dikke knuff Suzy!!!

Waarom denk je dat het jouw lichaam is dat mis was? In veruit de meeste van de gevallen is het helaas het embryootje dat niet sterk genoeg was. Er moet zoveel gebeuren aan celdeling etc, en vaak loopt dat gewoon mis, das "brute pech" hebben, hoe onnozel dat ook klinkt...

Een miskraam is niet niks zenne meid. Probeer er toch over te praten. Als het niet lukt met je ventje (misschien is het voor hem ook nog te vroeg en te pijnlijk), dan met een vriendin, zus, of een psy.

[Suze]

hallo,

dank voor de dikke knuffel. Ik kan over het algemeen zeer goed praten et mijn ventje over alles wat er aan de hand is. Ik kan hem gewoon niet uitleggen dat ik mij schuldig voel tegenover hem.
Ik weet dat ik niet iets verkeerd gedaan heb waardoor er een mk was. de dokter heeft mij ook gezegd dat het niet aan mij ligt maar gewoon natuurlijke selectie is.

Het punt is dat hij perfect kinderen zou kunnen hebben maar dat hij ze niet heeft omwille van mij. Daar voel ik me schuldig over. Er is echter niets aan te veranderen en ik zal mij er gewoon moeten bij neerleggen. In eerste instantie hebben we voor elkaar gekozen en nu kiezen we er samen voor om kinderen te hebben. En ik weet dat ik het ook zo moet zien maar dit lukt niet altijd. Ergens in mijn achterhoofd is er een klein duiveltje die zich afvraagt of hij ook voor mij zou gekozen hebben moest hij het op voorhand geweten hebben.

groetjes suze

[Loeki]

Die duiveltjes toch hé... Ik heb er ook zo'n paar zitten hoor.

Ik herken je probleem wel. M'n ventje en ik kunnen ook over alles praten dacht ik maar met de kinderwens was het toch anders. We ervaren het ook zo verschillend. Voor mij en voor jou ist allemaal echter denk ik, de ventjes staan er nog altijd maar op te kijken, hoezeer ze ook meeleven, tis jouw lichaam, jij moet alles voelen. Ik heb nooit een miskraam gehad, maar bij m'n eerste mislukte IVF huilde ik al tranen met tuiten om dat embryootje, mijn embryootje, dat er was, dat geleefd heeft in mijn buik, al was het misschien maar voor enkele uren of enkele dagen. Ik vond het al zo erg dat mijn lichaam dat "afstootte". En dat is maar een glimpje van wat jij meemaakt hé.

Weten dat je niks mis gedaan hebt is al heel goed. Dat is de eerste stap. Het voelen is pas de tweede. Misschien ben je "daar" gewoon nog niet en gaat het vanzelf beter na de twee maanden welverdiende rust... Het vraagt ook tijd om zoiets een plaatsje te geven.

Bij ons ligt het vooral aan het ventje en ik zou het vreselijk vinden moest hij zich schuldig voelen. Want het is zijn schuld niet, hij heeft er niet voor gekozen voor dat probleem. En ik zie er hem niet minder graag voor, en het maakt hem ook niet minder "man" of hoe moet ik dat zeggen. En je ventje zal daar ook wel zo over denken, over jou! Vraag het hem anders een keertje. Hij zal het zeker begrijpen en misschien kan hij je geruststellen...

En kom hier je hartje luchten zoveel je wil. Ik heb hier al veel verhalen gelezen van mensen die zich schuldig voelen hierdoor, je bent niet de enige! (ben je vet mee maar ja...)

[wat is er mis?]

Suze,

Ik begrijp je gevoel van schuld tegenover je partner. Ik ben ook de "schuldige" in ons vruchtbaarheidsprobleem. Ik heb heel vaak gedacht het is mijn schuld dat hij nog geen papa is. Had hij iemand anders gekozen dan was hij nu al papa. En ik heb hem letterlijk gezegd als hij iemand anders wilde dat ik hem niet vies zou bekijken. Maar dan werd hij boos als ik dat zei. Hij vond dat ik me helemaal niet schuldig moest voelen en dat het niets veranderde aan zijn liefde voor mij.
Ik kon hem mijn gevoel van schuld niet tonen. Hij begreep dat niet. Hij werd boos als ik zei dat ik me schuldig voelde. Ik kon daarover dus ook niet met hem praten.
Nu ben ik zwanger en nog steeds gaat dat gevoel niet helemaal weg. Het blijft knagen. Ik had er omgekeerd nooit zo over gedacht. En ik dacht vooraf ook dat ik het zou zien als wij als koppel, maar zo simpel is het irrationeel niet. Rationeel weten we het, maar irrationeel .

Een heel dikke knuf voor je miskraam!!! Ik heb dat niet meegemaakt, dus kan die gevoelens niet met je delen. Maar het moet vreselijk zijn. Van de moment dat ik wist dat ik zwanger was, wilde ik het niet meer kwijt. Ik weet dat ik dacht het is nu zover, nu mogen ze het niet meer afnemen. En die gedachte was verschrikkelijk. Dus het moet nog verschrikkelijker zijn als het echt gebeurt. Dus dikke dikke knuf.

Liefs,
Bokje

[Suze]

hallo bokje,

een dikke proficiat met je zwangerschap!!!!! Ik hoop dat het voor mij ( en alle anderen hier)ook rap van dat is. Geniet er in ieder geval met volle teugen van!!
Als het bij mij ooit zo ver is ( en blijft natuurlijk), dan denk ik dat ik een van de weinigen zal zijn die met een glimlach boven "de pot" zal hangen ( als ik al misselijk zou zijn natuurlijk).

Ik wil je ook nog eens bevestigen dat het inderdaad allemaal zeer gvoelsmatig is. Ik WEET alles maar mijn gvoel gaat daar niet altijd mee akkoord. Dat maat het net zo moeilijk om er over te praten want mijn "verstand" heeft nogal de neiging om het over te nemen in een gesprek en wanneer ik mijn gevoelens dan toch eens de vrije loop kan laten (en dat ligt aan mezelf, niet aan de ander), dan komt er zo een storm van emoties boven dat ik er ten eerste dagen niet goed van ben en dat ik nog eens dagen mag besteden aan mijn lief om alles te kaderen en uit te leggen.


groetjes Suze