ICSI januari-februari-maart 2015

[Lotje1981]

Jah ik voel dat het ni zo goed alleen gaat.Het verlies van ons mannetje, het miskraam dit hele icsi proces ... we zien wel.

[KBBP]

Hallo!

Ik ga supporteren voor iedereen hier. Dat jullie allemaal in het voorjaar van 2015 zwanger mogen zijn van één of meerdere spruiten!
Zelf hoop ik dat ik mij in het jaar 2015 nog eens mag toevoegen aan dit lijstje, maar dat zal van de uitslag van het DNA fragmentatieonderzoek van de zaadcellen van mijn vriend afhangen (uitslag maart 2015).

Over die nieuwjaren. Hog, wij vieren ouderjaar bij ons met kameraden waarvan 1 koppel reeds een kindje heeft. Tot mijn grote verbazing nemen zij het kindje van een half jaar mee!!! Ook al weten ze waarmee we bezig zijn! Het zal zwaar afhangen van mijn state of mind voor die dag maar int slechtste geval wil ik geen enkel woord over da kind horen en hopelijk er niemand meepraten met hen omdat niemand kinderen heeft. Om middernacht steken wij vuurwerk af, ben eens benieuwd naar de reactie van die moeder en hare man... Muhhaaha!
Op kerstavond komen we samen met de familie van mijn vriend, daar weten ze het allemaal. Zij hebben allen kinderen en daar zijn geen zwangerschapsaankondigingen meer te rapen. En als ze daar negatieve commentaar geven over hun kinderen (in de trend van "soms zou je ze...") dan geef ik commentaar op hen (heb ik al gedaan, voelt goed -voor even-)!
Mijn nichtje kan elk moment bevallen en zelf mijn tante kan niet zwijgen over haar "dikke buik". Nu, zij weten het wel niet, maar ik zie er enorm tegenop. Ook voor mijn ouders moet dit zeer moeilijk zijn. Ok, ik heb nog een broer maarja, voor hen ist ook niet zo tof hé!

Allez, komaan hé vrouwen, opnieuw alle moed bijeen en nog es goed drinken als je mag!

Wachten op start poging
-Tita25 27j: (St.-Lucas gent, nu naar Jette) 6iui's, 1 ICSI neg, 2 ICSI zwanger maar Enora* moeten afgeven na 23 weken, 2 cryo's neg, 3 ICSI neg, cryo 3.1 slecht ontdooit, 4 ICSI neg, cryo 4.1 neg, 5 ICSI neg, cryo 5.1 chem zw (hcg 12), cryo 5.2 mk 5w, 6 ICSI neg, cryo 6.1 slecht ontdooit, cryo 6.2 mk 5w, hopelijk na 6/1 start ICSI 7 in Jette
-Guofan : UZ Gent ICSI 4 (half januari)
- Denkertje 27j: Jette, 7 iui's, 1 bbz, 1 icsi: bbz
- Dansprinsesje 26j: ICSI 1.0 januari/februari 2015
- Lotje (33) SL Gent: ICSI 1: mk 9w twins, ICSI1.1: 16w bevallen van Hesse*, ICSI1.2:neg, ICSI1.3: geen tp, ICSI2:biochemisch, ICSI2.1 neg ICSI2.2 neg. ICSI3 jan/febr?


Wachten op PU
- hvlonder 33j: (JP Gent), 3IUI, kijkoperatie met resultaat quasi ondoorgankelijke eileiders, ivf/icsi start 21 december, PU eind december 2014, begin januari 2015


Wachten op TP
- fertilitientje: wachten tot januari om te mogen starten met een cryobehandeling met hopelijk tp van 1 of 2 embryo's
- trinity: 33j, stlucas Gent, 3iui neg, isci1 een zoon, icsi2 neg en overstimulatie, isci2.1 cryo niet overleefd, icsi2.2 laatste 2 cryos niet overleefd, icsi3 neg geen cryos, icsi4 bbz rechtse eileider kwijt, 2 cryos


Wachten op BN


Negatieve BN


Zwanger


Supporter
KBBP - 28 jaar - UZ Gent - Halve baarmoeder|Hoge AMH|2 eistokken, 1 aangesloten|Vriend heeft minder zaad - ICSI 1: Geen TP, ICSI 2: Geen TP - DNA Fragmentatieonderzoek zaadcellen januari 2015 -resultaten maart 2015

[Valaki]

Over die nieuwjaren. Hog, wij vieren ouderjaar bij ons met kameraden waarvan 1 koppel reeds een kindje heeft. Tot mijn grote verbazing nemen zij het kindje van een half jaar mee!!! Ook al weten ze waarmee we bezig zijn!

Maar zijn ze zich er bewust van dat dat voor jou zo moeilijk is? Uiteindelijk verschilt dat toch heel hard tussen mensen...
Ook ik zal nieuwjaar vieren met een pasgeboren baby'tje erbij, maar ik zou het persoonlijk erger vinden moesten ze haar thuis laten omwille van mij. Ja, dat steekt bij mij ook wel, maar dat betekent niet dat ik opeens baby's haat...

[Muse]

Ik kom nog eens even inbreken... Sorry hoor...

Maar ik lees hier de laatste dagen zoveel negativiteit en, geloof me, ik begrijp jullie allemaal. En jullie hebben zeker recht op je verdriet, je moet het op de een of andere manier allemaal maar kunnen verteren en dat is niet altijd even gemakkelijk. Zeker niet in een periode zoals nu. Ook ik heb mijn deel van de koek gehad, elke keer er iets in de familie te doen was, die schrik voor die aankondigingen... Die onredelijke jaloezie die me ten deel viel.
Zelfs soms een gemeen gevoel van opluchting voelen als iemand zei dat het mis gegaan was (daar heb ik me trouwens al heel vaak zoooooo schuldig over gevoeld). En toch, je gevoelens heb je niet in de hand.

Je verstand daarentegen meestal wel hé. En daarom hoop ik toch dat wat ik hier en daar lees over al dan niet naar feestjes gaan omdat er aankondigingen zouden kunnen zijn, omdat er mensen met kindjes zijn en dan die 'duivelse' plannen over wat wel of niet te antwoorden, daarover hoop ik dat het gewoon een manier van ventileren op het forum is en dat jullie toch jezelf niet opsluiten. We mogen toch niet verwachten van anderen dat ze hun leven aanpassen aan onze moeilijkheden, het is toch begrijpelijk dat je een baby van 6 maanden niet ergens gaat droppen omdat iemand anders het daar moeilijk mee heeft? Als die mensen op de hoogte zijn, dan hoop ik uiteraard wel dat ze geen tactloze opmerkingen geven en dat er inderdaad gelet wordt op de hoeveelheid tijd er aan "babytalk" besteed wordt. Want, daar heeft toch elke mama recht op (niet teveel hé)?
Het is makkelijk gezegd "ik zou dat niet doen" en "als ik zwanger ben, zal ik niet ...". Maar hoe vaak zien we het niet: het gaat moeilijk, eindelijk is het zover en wham velen gooien het op Facebook, terwijl we het zelf zo moeilijk hadden, toen het niet lukte om al die aankondigingen te zien passeren. Daar heb ik zelf nu wel heel erg op gelet en ook dat de mensen die het moeilijk zouden kunnen hebben, persoonlijk ingelicht werden, voordat het publiek ging. Dan komt dat nieuws nog hard aan, maar dan kan je je toch wat voorbereiden. Ik zou dat in elk geval geapprecieerd hebben, hadden ze dat bij mij gedaan.

Babyborrels is een andere zaak, die heb ik ook een keer geskipped, want dat was echt te moeilijk.

Ik hoop dat jullie allemaal de moed vinden om toch blijven positief naar voor te kijken en om te gaan met wat voor ons moeilijk is en voor anderen het simpelste in de wereld. Hou in je achterhoofd dat het hun schuld ook niet is. En als je dikke buiken op straat ziet, daarvan weet je niet wat die mensen hebben moeten doen om die dikke buik te krijgen.
Ooit lopen jullie daar ook zo hé. Ooit is er een meisje dat verdrietig naar jullie buik gaat kijken en zich afvragen "waarom zij wel en ik niet"? En toch ga je net zo trots zijn op die buik en het kindje dat volgt. En gaan jullie dan geen speciale dag afwachten voor de aankondiging, in de mate van het mogelijke? En als de baby er is, vol trots praten over al wat hij/zij al allemaal kan?
Elk verhaal heeft twee (of meer kanten), maar als we het moeilijk hebben, zien we vaak enkel de onze. En dat mag, maar niet te lang... Daarvan raken we verbitterd en geïsoleerd en dat helpt je alleen maar meer in de put. En binnenkort of binnenlang, hebben jullie toch allemaal mensen nodig om je geluk mee te delen?

Kom hier op het forum maar ventileren, om al die idiote opmerkingen en het teveel aan babytalk te verwerken, maar verbitter niet!! Hier zitten/zaten we allemaal in hetzelfde schuitje en begrijpen we mekaar. Mensen die het niet meemaken, begrijpen dat niet... Die kennen onze gevoelens en het gemis niet, die kunnen daar niet bij stilstaan. De verstaan dat ook écht niet.

Ik wens jullie allemaal een wolk van een baby in 2015 en vooral veel nieuwe moed!!!

Dikke knuffel aan allemaal!!!

[Lotje1981]

Wij doen oudjaar altijd thuis dus ik heb dat probleem niet. Van zodra wij kinderen hadden wilden we vieren met kids, dus ik snap wel dat ze hun baby meenemen. Al zou ik wellicht wel thuis blijven of vragen om het bij mij thuis te laten doorgaan.
Ik ontwijk feestjes niet maar ik kijk er vaak niet naar uit. De vorige keer moest ik eind april naar een babyborrel terwijl ik zelf eind februari beviel van mijn overleden zoontje. Ik ben toen wel geweest maar ben daar op een bepaald moment (nog geen 10 min binnen) naar de wc gevlucht om te gaan zitten huilen Wij zijn toen maar heel kort gebleven maar ze begrepen dat ook gewoon. Helaas heb ik het nog steeds erg moeilijk als ik dat kleine mannetje zie. Mjah het mannetje hoort ook wel gewoon bij de familie.

Dat 2015 een pak beter jaar mag zijn dan 2014 ... al weiger ik het af te schilderen als het slechtste jaar ever, want dat zou niet eerlijk zijn tegenover mijn Hesse*

[Muse]

Lotje, mooi hoe je dat zegt... Knuffel en ik wens je zoveel geluk in 2015!

[KBBP]

Ooit lopen jullie daar ook zo hé. Ooit is er een meisje dat verdrietig naar jullie buik gaat kijken en zich afvragen "waarom zij wel en ik niet"? En toch ga je net zo trots zijn op die buik en het kindje dat volgt. En gaan jullie dan geen speciale dag afwachten voor de aankondiging, in de mate van het mogelijke? En als de baby er is, vol trots praten over al wat hij/zij al allemaal kan?
Elk verhaal heeft twee (of meer kanten), maar als we het moeilijk hebben, zien we vaak enkel de onze. En dat mag, maar niet te lang... Daarvan raken we verbitterd en geïsoleerd en dat helpt je alleen maar meer in de put. En binnenkort of binnenlang, hebben jullie toch allemaal mensen nodig om je geluk mee te delen?

Nu, eerlijk? En iedereen weet dit, en daarom is het zo moeilijk: wat als we dit NIET meemaken? Wat als alle pogingen niets uithalen en we toch "alleen" achterblijven? Uw zin "ooit lopen jullie daar ook he" vind ik iets dat iemand zegt die de twijfel niet heeft meegemaakt! Dat zegt de beste vriend van mijn vriend, "da zal allemaal wel goedkomen bla bla". Maar als jij dit voor mij op papier kan zetten graag! Tis mss allemaal positief bedoeld en hoopgevend maar na zo een zin verlies ik de interesse al en rol ik eens goed met mijn ogen.

[Muse]

Ik heb die twijfel wel degelijk meegemaakt en ik weet maar al te goed dat ik niet weet of het iedereen idd ooit gaat lukken. Als ik het kon, direct! Maar de kans is wel groter dat het wel lukt, dan dat het niet zou lukken... Ik heb tijdens het schrijven van mijn post daar zelfs ook nog aan gedacht, stel dat... Maar ik wou die twijfel niet aanwakkeren. Was te voorzichtig van mij, er had moeten staan dat jullie dit 'waarschijnlijk' ook zullen meemaken, maar dan kwam wat ik wou zeggen niet over, dacht ik...

En stel nu nog dat je idd echt bij die kleine minderheid hoort, heeft het dan zin gehad nu je leven niet te leven? Nu alles af te schermen? Misschien wel. Ik ken jouw vrienden ook niet, ik wou gewoon even een ander kader schetsen om misschien voor iemand die negativiteit wat af te zwakken.
Want het is een ding om hier bij elkaar steun te vinden en te ventileren en alle frustraties van onze omgeving te verwerken, maar het is iets anders om heel de wereld te beginnen buiten sluiten en te verdelen in twee stukken: het deel die het ook meemaken en de rest.

En ik kan mezelf nog goed herinneren dat ik, toen we nog in jullie situatie zaten, over mezelf nu zou gedacht hebben: 'ja, jij hebt makkelijk praten, bij jou is het gelukt, jij staat nu andere kant' en zelfs daar geef ik je ook gelijk in.
Wees maar boos op de hele wereld, maar niet te lang, dat gaat je echt niet helpen. Ik ken ook jouw vrienden niet, ik weet niet hoe ze zich gedragen, dus enkel jij kan beslissen wat je met oudjaar wilt doen. Ik zeg ook niet dat het ene beter is dan het andere.
Vaak zeggen we dat we het gevoel hebben dat ons leven op pauze staat, ik heb dat ook gehad en das in mijn ogen fout, een deeltje staat op pauze, de rest gaat door en samen met het verdriet, de angst, de twijfels, moeten we genieten, van onze partners, familie vrienden en ook leuke herinneringen maken.

Ghoh ik zou ondertussen een boek kunnen schrijven over alles wat we onderweg meegemaakt hebben. Vooral idiote opmerkingen van onwetenden.

[tita25]

Muse, Ik kan me vinden in een aantal dingen die je zegt en dat je ons wat positiever wil krijgen. Maar langs de andere kant snap ik KBBP ook. Ik heb al veel meegemaakt sinds we gestart zijn voor onze kinderwens en zit ondertussen ook in een situatie dat er enkel nog kansen kunnen komen zolang we het financieel aankunnen want onze terugbetaalde pogingen zijn opgebruikt. Dus het scenario dat we misschien nooit een gezond kindje in onze armen hebben, komt bij ons al heeeel dichtbij. Want elke keer 3000€ leggen is niet vanzelfsprekend. En dat is enorm beangstigend om te beseffen hoe dichtbij het is :s

Ik weet dat ik hier 1 van de negatieve mensen ben. Maar na de eerste 2j begon ik het al lastig te krijgen om andere zwangeren te zien enzo. Maar toen ging ik nog niemand buitensluiten maar het was al ontzettend moeilijk. Maar na het verlies van mijn dochter 1,5j geleden na 23 weken zwangerschap ben ik gewoon gebroken. Ik heb mijn dochter voelen schoppen in mijn buik, ik heb haar vastgehouden, ze was al zo perfect op 23 weken,... En ik kon/ kan het gewoon niet om zwangeren te zien of baby's. Het doet te veel pijn. Je zegt "heeft het zin gehad dat je nu niet leeft en alles afschermt?". Misschien niet, misschien wel maar als er iets is dat ik geleerd heb na al dit, is dat je moet doen waar je je het beste bij voelt en wat je aankan. Dat is ook het advies dat ik van bv mijn psychologe gekregen hebben. En dat is wat ik heb gedaan want ik was in een depressie beland. Ik heb mij een jaar heel erg afgesloten van iedereen (behalve mijn man) maar dat was net wat ik nodig had. Het had gewoon geen zin om de confrontaties aan te blijven gaan en dan elke keer weer te breken. Elke dag opnieuw. Tijd doet veel want na een jaar laat ik terug wat mensen toe en zoek ik terug sociaal contact op maar zodra iemand mij zegt dat ze zwanger is dan kan ik ze niet meer horen of zien. En door de wereld momenteel op te delen heb ik al veel meer stappen vooruit gezet dan achteruit. Het is bij iedereen anders natuurlijk maar wat mij gered heeft was net dat ik mij even afsloot van de wereld en daarom is dat ook niet persé slecht. Ook wil ik dit hier zeggen tegen anderen omdat ik ook naar hen wil kunnen duidelijk maken dat het ok is als het even niet gaat en je dan ook beslist om een keer ergens niet naartoe te gaan.

Maar ik snap ook dat je zegt van wacht tot je terug zwanger bent dan zal je er plots heel anders over denken. Ik ben er ook van overtuigd dat er dan heel veel veranderd en je bij veel dingen niet meer stil staat of al snel ook die melding doet op Facebook met alles erop en eraan. Maar ik kan met 100% zekerheid zeggen dat dit bij mij heel beperkt zal zijn. Doordat ik al een kind verloren heb, zal ik, als ik ooit nog eens het geluk mag hebben om zwanger te zijn, nooit gerust zijn. Ik zal blijven angst en stress hebben tot mijn kind gezond en wel in mijn armen ligt en daardoor driedubbel zal nadenken voor ik iets zeg of doe. Maar hier spreek ik ook enkel in mijn situatie.

Maar ik begrijp jou ook dat er meerdere kanten zijn aan een verhaal. Maar dat geldt in 2 richtingen. Ik verwacht niet dat mensen hun leven aanpassen voor ons. Ik geef hen ook niet de schuld van onze situatie en gun het mijn vriendinnen ook die ondertussen een kindje hebben. Het enigste wat ik van hen vraag is begrip en als het enigszins kan dat er rekening wordt gehouden met ons. Gaat dit niet dan respecteren wij dat en kiezen we ervoor om onszelf te beschermen maar de anderen moeten ook kunnen respecteren dat dit onze keuze is.

Ok en dit was een veel te lange tekst om te zeggen dat afsluiten of beslissen om ergens eens niet naartoe te gaan niet altijd slecht is. Iedereen moet gewoon echt doen waar hij zich het beste bij voelt!! Ik hoop ook dat ik niemand beledigd heb of aangevallen heb met deze tekst want dit was zeker niet mijn bedoeling!!

En bij deze stop ik met typen of ik blijf bezig

[Muse]

Tita, eerlijk gezegd ben jij een van de mensen die ik extra bewonder voor de moed die jij hier al getoond hebt en hoe jij anderen een hart onder de riem kan steken. Verder vind ik het ook een groot verschil tussen niet zwanger geraken en een kindje verloren hebben. Ik kan me niet voorstellen hoe zwaar dat moet wegen en zeker nu die terugbetaalde pogingen op zijn. Hoewel de twijfel en angst bij allemaal zwaar om dragen zijn.

Ik kan ook iedereen hier volgen en die gedachtengangen begrijpen. Iedereen moet doen waar zij zich op dit moment best bij voelt. Ik las alleen zoveel bitterheid en dat vond ik zo jammer, vooral omdat het hier allemaal supermadammen zijn, dat ik hoopte dat een ander licht op de zaak, voor sommigen de Trigger kon zijn om de zon weer even te zien schijnen.

Ik heb, buiten de embryo's die niet wilden blijven zitten, geen mk gehad en zelfs ik ben van de eerste tot laatste minuut ongerust geweest en zelfs nu nog schiet ik soms in paniek wakker.

Ik ga jullie hier verder laten, ik hoor hier niet meer thuis.

Mijn hart en wensen gaan dit jaar en de volgende ook, uit naar alle mama's en papa's wiens kindjes nog niet of niet meer in hun armen liggen en dat dat toch snel mag gebeuren!

[Leniemienie]

De feestdagen zijn inderdaad niet gemakkelijk. Ik heb de afgelopen jaren elk jaar van iedereen de wens gekregen dat ik eindelijk zwanger zou worden in 2011, 2012, 2013 en 2014. Vorig jaar zei mijn schoonmoeder zelfs dat ze me express voor 2014 iets anders toewenste want haar vorige wensen waren toch niet uitgekomen. Maar Muse en Tita hebben allebei gelijk in mijn ogen: je weet niet wat de toekomst brengt, ik kan enkel aanraden om idd te doen waar jij je goed bijvoelt. Dus als je je vrienden liever ziet zonder kinderen omdat het te pijnlijk is, probeer dit dan zo met hen af te spreken. Voel je je ongemakkelijk bij een babyborrel, verontschuldig je dan en ga er niet naar toe. Maar sluit je niet teveel af zodat je ook niet de leuke dingen mist. Ik heb zelf bvb een heel goede band met mijn nichtjes, ik kon mijn moedergevoelens zo wat kwijt en daardoor had ik ook altijd wel een leuke anekdote te vertellen en geraakte ik niet geisoleerd van mijn collega's en vrienden met kinderen.
Probeer toch ook de situatie van je vrienden te respecteren, want ook zij hebben het recht om gelukkig te zijn zoals wij hopelijk allemaal ooit mogen ervaren.

Tita, door mijn 2mk's ben ik er ook niet gerust in, ondanks dat ik nu 14,5 weken ben en alle testen en echo's tot nu toe (buiten de eerste) perfect waren. Het eerste wat ik doe als ik naar toilet ga, is checken of ik geen bloed zie. Ik hoop dat het wat betert als ik het kindje kan voelen bewegen. Maar ondanks de ongerustheid ben ik echt zielsgelukkig en ik probeer toch voorzichtig van mijn zwangerschap te genieten.

[tita25]

Ik moet wel zeggen dat ik ook wat moedergevoelens kwijt ben bij mijn neefjes hoor! Maar zij zijn de enigste kindjes die ik rond mij kan hebben. Van hen geniet ik ook het meest op feestdagen enzo momenteel. Iets positiefs mag ook gezegd worden!

Leniemienie, hier wordt het ook alleen maar erger. Na Enora* had ik al zoveel schrik maar met de 2 miskramen het voorbije jaar... Na mijn eerste mk was ik echt al zo bang om het nog eens mee te maken en toen gebeurde het weer. Ik hoop dat ik nog eens zwanger mag worden maar ik denk dat mijn man zal afzien met mijn angsten :s

[missy1988]

Heyla,

Ik schrik toch ook van die negativiteit
Ik zelf ben nooit boos geweest op andere mensen die wel zwanger geraakten enzo. Zei kunnen er toch ook niets aan doen dat het bij ons niet lukt? En al helemaal niet die kindjes zelf. Ik ben steeds op baby bezoek en naar babyborrels blijven gaan. Want ik wenste niemand zoiets toe. en was steeds blij voor hen. Zelf was ik eerst wel wat verdrietig dat geef ik toe.

Grt

[Valaki]

Ik wou gewoon even dankjewel zeggen aan Muse voor de mooie en hartverwarmende posts!

[KBBP]

Goedemorgen!

Ter verduidelijking, ik ga ook nog naar babyborrels én op kraambezoek. Maar ik ben gewoon in shock dat zij een kindje van een half jaar meebrengen naar een nieuwjaarsfeest waar veel rumoer zal zijn. Ik wil niet dat ik of mijn volk zich moet aanpassen aan hen, dat wij daarom minder luid mogen praten enzo. Heb eens een postcard gezien waarop iets stond van "het is niet omdat je een kind hebt dat je daarom recht hebt op iets meer". En ik voel dit ook zo aan en das precies hoe ik mij nu voel.

Ik vind zelf dat gewoon zwanger worden niet meer speciaal is, dan denk ik "wow, proficiat, jullie hebben sex gehad en het is direct of na x maanden gelukt, NEXT!". Waar ik wel enorm blij van word, zelf tot tranen toe, is van mensen die na x jaar proberen zwanger zijn! Amai, daarvan kan ik een hele dag goed gezind lopen.

Dus ben ik verbitterd? Misschien wel, maar dat is dan vooral gericht naar mensen die ons verdriet niet erkennen of die het weglachen. De volgende die tegen mij zegt "da komt wel goed", daar ga ik duidelijk tegen zeggen dat het NIET goed is! Want zo is het ook, het IS niet goed, en als men dat zegt dan minimaliseert men het verdriet die wij voelen. De psychologe van het ziekenhuis zei me over laatst dat kanker patiënten meer sympathie krijgen dan mensen in onze situatie en dat is ook zo in mijn mening. Er is voor ons "probleem" altijd een oplossing volgens anderen: er niet aan denken, onderzoeken, dan IUI, dan IVF, ICSI, donatie, adoptie, pleegouders. En als dat niet lukt dan "moeten we verder met ons leven". Voila, kous af, move on?!