Brusjes in de maak

[Ster_]

Joepie Babseke!!!

Hopeful, ja wel zware buik die wat pijn doet.

Overstimulatie heb k meestal al gehad dus ben voorbereid

[Hopeful82]

Oei nu al last van je buik en ze moeten nog wat groeien... Nu ja tis voor een goed doel!

[Maddie]

Babseke, wat fijn! Moet een fantastisch gevoel geven, zeker aan die 12 weken. Het is je zo gegund! Geniet ervan!

[Ster_]

Pu weer wat opgeschoven. Waarschijnlijk donderdag, mss vrijdag. Prima want woensdag was moeilijk met opvang kindjes.

Khad vrijdag dan ook mijn tand losgebeten en hij was wat gedraaid zelfs! Zaterdag naar tandarts en die heeft hem gespalkt. Over twee weken mag de spalk eraf en dan moet de tand ontzenuwd worden. Wat een timing he. Lijkt mij pijnlijk en ik wil stress situaties vermijden na tp

Dan net om 22u wou ik menopur en cetrotide prikken, zie ik dat ze mij vanochtend enkel intramusculaire naalden hebben meegegeven naar wit geel kruis gebeld maar niemand in de buurt. Huisarts en apotheek van wacht ver van hier. Dan maar materniteit in Gent gebeld en die zei van ze beiden te prikken met het naaldje van de cetrotide. Dus twee injecties met dezelfde naald En door al dat gedoe zaten mijn spuiten er een half uur later in dan normaal

[Maddie]

Ster, dat half uurtje zal wel geen kwaad kunnen hoor. Als je naar de tandarts terug gaat zou ik wel zeggen dat je mogelijks zwanger bent. Dan kunnen ze daar rekening mee houden met ev. foto's of verdoving.
Allé, donderdag/vrijdag pu! Weer een stap vooruit. Dat ze nu maar goed rijpen daar in je buik
Is de ingreep voor de oorbuisjes goed verlopen?

[Ster_]

Oh das lief dat je daaraan denkt ja alles vlot gegaan!

Hoe is t met jou? Wanneer terug echo?

[Maddie]

Ster, vorige dinsdag had ik echo en volgende week dinsdag de volgende. Ik zit vandaag dus op de helft. Nu al 8 dagen geen bloedverlies gehad. Sinds gisterenavond wel buikpijn waardoor ik me wat zorgen maak. Afwachten...

[Rose]

dag dames

Even wat tijd en afstand nodig gehad. vorige week hebben ze 2cryo's teruggeplaatst. En in Jette is het nu veranderd dat bn pas na 12dagen is en niet meer op dag 7 en dag 9 zoals de vorige twee tergplaatsingen. Vandaag zijn we dus dag 7 en een spierwitte urinetest. Bij de huisarts geweest daarnet voor bn en vanavond al de uitslag. Maar ben ervan overtuigd dat het weer niets is. Zondag dan naar Jette voor officiële bn.
Voel me zooo emotioneel en vraag me steeds vake raf hoe ver we willen gaan brusje. Voel me zo schuldig ten opzichte van ons zoontje. Nu nog 2cryo's maar wat dan he... voor we starten hadden we afgesproken nog zeker 2 pogingen zelf te betalen. Maar ondertussen twijfel ik als ik het nog wel aankan. Al de tijd en geld spenderen voor iets wat er misschien nooit gaat komen. Kweet dat het nu niet het juiste moment is om het te beslissen. Eerst die hormonen maar even uit mijn lijf laten gaan en een cylcus rust. Begin januari ook consultatie met onze arts. En en dan nog de twee cryo's laten terugplaatsen. maar wat dan he, Hoe kan je die droom voor een brusje opgeven?

@maddie, succes met de echo volgende week! wat een stresserende dagen voor jou, wel goed dat het bloeden gestopt is.
@babske, super! dikke proficiat
@st3, hoe gaat met jou?
@ster, succes! op naar een mooie oogst he!

[Muse]

Hoi rosé, ik kan me wel een beetje inleven in jouw verhaal. Wij hadden 'maar' drie pogingen nodig voor onze zoon en ik dacht dat aangezien hij er was en de grootste druk nu van de ketel was, een brusje wel snel zou volgen. Naïef genoeg hoopte ik eerst op een spontaan wonder, maar na enkele maanden zijn we toch het circuit weer ingestapt. De drie volgende pogingen vlogen er door zonder zwangerschap. En dan moesten we het gaan betalen. Die eerste eigen poging wou mijn man ook direct, opdat de laatste hoogstwaarschijnlijk was misgelopen door stress owv een ziekenhuisname van ons zoontje, twee dagen na tp.
Toen die eigen poging ook al mislukte, ondanks de verhoogde dosis hormonen om meer eicellen te hebben en we nog minder goeie embryo's bleken te hebben, zei mijn man opeens, out of the blue: het is genoeg geweest. Kwam heel hard aan bij, mij omdat ik dat niet verwachtte. Een half jaar heb ik geprobeerd het uit mijn hoofd te zetten, me neer te leggen bij de gedachte dat onze zoon echt een mirakel is en dat we blij mogen zijn een gezind kindje te hebben. En toch... Dat lukte echt niet. Ik had geen 'laatste poging' gehad en die had ik nodig.
Dus mijn stoute schoenen aangetrokken en er weer over begonnen. Het ging niet zonder slag of stoot. Hij was verder gegaan in zijn hoofd, zijn leven was ok met maar een kindje... Hij had die nood niet meer. Na veel gebabbel was hij akkoord en gingen we het nog een keer proberen. Er in geloven deed ik niet meer, op het moment van de eigenlijke behandelingen was ik zelf ook al verder, ik ging er van uit dat deze poging ook zou mislukken en dat ik het hoofdstuk dan echt kon afsluiten.
Wij reizen graag, vooral de vs en Canada, maar ook zuid Afrika, IJsland, Scandinavië en zo staan nog op onze lijst. Onze zoon is ondertussen vier jaar en we maakten plannen om volgende zomer de draad weer op te nemen en ter het viegtuig te nemen om rond te trekken. Dat kan niet met een baby.

En toen bleek ik zwanger... En ondertussen ligt ze hier, 13 dagen oud te slapen...

Praat vooral met je partner, kom samen tot een overeenkomst en maak eventueel al een plan B, wat als er toch geen brusje komt, wat kunnen we dan wel allemaal doen? Ik zou samen een maximum aantal pogingen bepalen, dan weet je ook wanneer het genoeg geweest is. En kan je het misschien allemaal een plaats geven, moest het toch niet meer lukken.
En vergeet niet alle dagen te genieten van alles wat er wel is, ook al is dat moeilijk, want vrijwel alles en iedereen drukt je met je neus op de feiten en heel de wereld lijkt zwanger als het bij jezelf niet lukt.

En ik weet het, het is makkelijk gezegd, ik heb ondertussen wat ik wil. Onze kinderwens is vervuld en ondanks het feit dat ik een zware, stresserende zwangerschap heb gehad, nu nog niet in orde ben wegens geknelde zenuw in de nek en een baarmoederontsteking door de bevalling, kan ik de laatste dagen alleen maar denken: nu ga ik dat nooit meer meemaken, die echo's, die bewegingen, die geboorte, dat toeleven naar, die leuke aandacht die je van iedereen krijgt,... Ergens hoop ik stilletjes dat hier nog een 'accidentje' zou komen, maar dat zou papalief echt niet grappig vinden.
En toch... Ik ga niet de pil nemen. Foert.

Ik wens je heel veel,succes en hoop dat een van jouw cryo's het brusje wordt!

[Rose]

grrrr had ik hier een hele tekst getypt en plots weg... nieuwe poging dan maar

Dag muse,
Eerst en vooral proficiat met de geboorte van je kleine meid! Wat een verhaal ook!
bedankt voor je verhaal hier neer te pennen. Zo herkenbaar. Wij dachten ook dat de weg naar een brusje veel vlotter zou verlopen. helaas niets is minder waar. Voor ons zoontje hadden we 5 verse pogingen nodig. Maar slechts 4 keer terugplaatsing. Was bij de tweede tp zwanger maar helaas MK op 11weken. Bij de vierde tp, de eerst cryo die we hadden opnieuw zwanger van ons zoontje. Ondertussen een flinke kleuter. Onze zesde poging deze zomer gedaan en zes emrbyo's. Ondertussen al drie negatieve tp. Nu nog 2embryo's in de diepvries. En wat dan he?
Mijn ventje zou zich sneller kunnen neerleggen om te stoppen. Denk als ik zeg dat het genoeg is geweest hij het er direct mee eens is. Hij twijfelt ook heel hard aan een zevende poging momenteel. Voor we begonnen voor een brusje hadden we afgesproken om nog twee pogingen zelf te betalen. Maar hadden toen niet verwacht zoveel embryo's te hebben uit poging zes. Nu dus veel twijfels. Maar hoe doe je dat he, je grote droom opgeven? zou mijn kleine ventje zo graag een brusje willen geven.
Maar voel me zoooo schuldig ten opzichte van mijn kleine ventje. Hij is ons grote wonder! En in plaats van te genieten van hem. ben ik vaak slecht gezind door die hormonen. Moet hij vaak naar de creche omdat ik weer eens op en af naar Jette moet. Ben ik bang om hem op te tillen na een tp. En daar heb ik het steeds moeilijker mee.

[Ster_]

Maddie, buikpijn kan ook perfect komen door je uitdijende baarmoeder he. Dus zolang geen bloed rustig blijven! Nog een weekje en je weet weer meer.

Muse, hoe gaat t met je kleine meid haar hartje? Heb je nu een monitor gekregen?

Rose, je weet het al, maar ook hier nog eens veel moed gewenst! Ik heb dezelfde gedachten gehad als jij bij brusje 2 in de maak. Hebben uiteindelijk zeven tp nodig gehad en twee mk, maar hij is er wel! Als je het kan, hou vol! De aanhouder wint, daarvan ben ik overtuigd. Die schuldgevoelens zijn ook heel herkenbaar. Ik had ze toen en ik heb ze nu terug. Het gevoel van veel te missen, van ongewilde crèche dagen, van uitgestelde uitstapjes, en van vaak neen te moeten zeggen. Het is normaal dat je je zo voelt. Je moet,ook denken, je bent nu een vat vol hormonen en net na een mislukte poging vind ik de zwaarste periodes in het traject. Probeer beslissingen enzo uit te stellen tot je weer helder en nuchter erover kan nadenken.

Hier een mega opgezette buik die ook pijn doet. Donderdag punctie, oef. Vannacht twaalf uur pregnyl. T mag gaan komen. Intussen ventje verkouden en jongste zoontje ook wat ziek. Perfecte timing dus. Ik moe moe moe van het heen en weer geloop naar Gent, de files, het blijven werken intussen en weinig slaap. En vandaag kreeg ik de fijngevoelige opmerking van mijn bazin, na het verwittigen dat ik dond en vrij niet werk: tiens, toen ik vijftien jaar geleden ivf deed moest ik de dag na pu gaan werken hoor. Jij hebt meer geluk. Zucht... Heb gezegd dat ik misschien word opgenomen voor overstimulatie en dan met kerst in t ziekenhuis lig. Tis maar wat je geluk noemt heb ik dan nog gezegd. Ben dat zo beu, dat moeilijk doen op t werk ik kan amper stappen de dag na pu, en ben ook al paar keer opgenomen geweest de dag van de pu omdat ik zoveel overgeef nadien en pijn heb. Tis dus niet dat ik die extra dag niet nodig heb.

[Ster_]

Wat ik me net nog bedacht: al chance dat ik de buisjes van zoontje heb kunnen verplaatsen want ingreep was donderdag gepland!

[Rose]

@ster, wat een geluk dat het al achter de rug is. Wat je allemaal schrijft is zoo juist he, het is nu idd het moeilijkste van de hele rit. Ik weet dat ik me volgende week een pak beter en rustiger zal voelen. Maar momenteel zo emo he

[Ster_]

Dikke knuffel Rose!

[Muse]

Van mij ook een dikke knuffel rosé, dat je snel je moed weer uit je schoenen kan halen.

Ster, veel succes bij de pu.
Ons meisje doet het goed. Meestal slaapt ze veel, maar de laatste dagen is ze na haar flesjes overdag toch een klein half uurtje wakker en alert. Wel heeft ze ook steevast na twee opeenvolgende flessen krampjes of zo want dan weent ze van fles tot fles. En dat is toch best lang. Het vreemde vind ik ook, ze geeft zelden of nooit terug, haar broer was wel anders, die gaf vrijwel continu terug, maar je hoort de melk borrelen en je ziet haar gezichtje vertrekken en slikken slikken ... Zo zielig.
En steek er geen tut in als ze honger heeft, dan wordt ze woest.