ICSI ancienkes

[Leniemienie]

@tita, heb je ooit al eens iets anders na de to dan utrogestan gehad vb pregnyl?

[tita25]

Nee enkel gewoon 1 keer pregnyl bij verse poging maar mag geen 2de meer zetten na punctie omdat de kans op overstimulatie te groot is en bij cryo's kan het niet omdat dit in kunstmatige cyclus gebeurd. Voor de rest enkel nog maar utro gekregen en dat is het enigste wat ze willen geven. VB aspirine of cortisone willen ze niet geven omdat er uit al mijn onderzoeken niets is gevonden dat aantoont dat dit kan helpen.

[Leniemienie]

Prof in jette zei dat ze bvb in uzleuven niet snel iets gaan voorschrijven als dit niet bewezen is maar hij wou me bijvoorbeeld wel spuitjes voorschrijven. Ze gaan in jette eerder voor de aanpak dat je het maar beter kan proberen want er is nog veel dat ze niet helemaal begrijpen.

[sprotje23]

Bij mij scheelt er niets zeggen ze maar intussen heb ik al 5 verse icsi's gehad en 1 cryo en de innesteling lukte nooit.
Bij 6e icsi (wel in UZ Gent) gingen ze alles maar proberen om de innesteling te bevorderen.
Dus ik neem al sinds dag na PU: 3 x daags utrogestan, foliumzuur, Prednisone (cortisoide) en iedere dag 1 prikje fraxiparine (bloedverdunner hetwelk de bloedsomloop zou bevorderen bij innesteling).
Ik ben sinds woensdag 6 weken ver en ik neem nog altijd al die medicatie verder. Volgende donderdag heb ik eerste echo controle en het kan zelfs zijn dat ze me dit alles laten nemen tot aan de 12 weken.
Dus bij mij is het ook bewezen dat er niet scheelt maar toch hebben ze me vanalles voorgeschreven om het maar te doen lukken (of te proberen) en voorlopig is die 6e poging gelukt.
Ligt het aan extra medicatie of is het puur toeval dat kunnen ze natuurlijk niet weten maar ik ben alvast blij en hopelijk zien ze volgende week een goed embryo en kloppend hartje.
Vroeger nam ik enkel utrogestan en foliumzuur.

[tita25]

Hier net terug van bespreking in het ziekenhuis. Wat voel ik mij echt slecht

Waar de dokters ervoor echt positief waren tegen ons van "gewoon volhouden het gaat wel lukken" was het nu van "je moet onder ogen zien dat het nu eenmaal heel moeilijk is voor jullie. ik zou nog een poging proberen maar ja je moet ook echt denken over wat als het niet lukt" Als we dan zeiden dat we alle opties overwogen hebben maar dat er gewoon geen andere opties zijn want de adoptieprocedure zien we niet zitten na nu al meer dan 4j afzien, dat we bij draagmoederschap niet in aanmerking komen, voor eiceldonatie ofzo is er ook geen indicatie is dat dit kan helpen want ja ze weten niet of het aan mijn bms ligt of de embryo's. Snapte ze dat wel en gaf ze toe dat we in een moeilijke situatie zitten omdat we overal tussenuit vallen. En vermits Enora* er was en nu die 2 miskramen er echt wel tekenen zijn dat het kan lukken dus dat opgeven geen optie is.

Over het miskraam nu konden ze ook weer niet veel zeggen. Ze kunnen niet zeggen hoe het komt en daar stopt het. Extra dingen proberen lijkt hun niet opportuun want het is afwegen of iets wel zinvol is of niet en in hun ogen is het allemaal niet zinvol. Het enigste waar we nog voor zouden kunnen kiezen is pgs waarbij ze voor tp kijken of er genetisch niets mis is met de embryo's. Maarja dat kost weer pakken geld bij en het is ook niet gezegd dat als we zeker een genetisch goeie embryo terugkrijgen dat ik daarom niet weer een miskraam krijg.

Ik ben gewoon ingestort toen we daar zaten. Heel de situatie voelt zo hopeloos aan want heb totaal geen positief gevoel na dit gesprek ook al hebben we bijna een uur bij de dokter gezeten (voel me wel schuldig tegenover de mensen die zaten te wachten :s ) En nu wilt de dokter nog bellen met mijn psychologe ook want ze vond dat ik mentaal op was Je zou voor minder zeker als je in mijn plaats zou staan. Op momenten als deze zou ik gewoon uit dit rot leven willen stappen.

[Sloebertje]

Tita, ik kan me voorstellen dat je op bent. Wat een vreselijke dingen heb je de laatste tijd niet te verwerken gekregen..
Zou het niet slecht zijn om alles even los te laten en misschien een reisje te maken met jullie tweetjes?

Bij mij staat het er erg slecht voor, (1tp op 4 pogingen) en ik begin me er precies bij neer te leggen dat er geen kinderen zullen komen. Voor het eerst sinds lang heb ik het gevoel dat ik ook een leven zal hebben zonder kinderen. Het voelt enorm bevrijdend, nu ik alles vanop afstand kan bekijken. Natuurlijk ben jij daar nu niet aan toe, maar echt, een pauze kan verdomd wonderen doen. Je zit er mentaal en lichamelijk door. De klok is jullie nog gunstig gezind. Waarom stop je niet even zes maanden en doe je gewoon veel leuke dingen voor jezelf, met je man, met vrienden, ...

Ik denk dat het normaal is dat je sombere gedachten hebt en laat die ook maar toe, maar ga er niet te ver in. Trek op tijd aan de alarmbel. Vandaag zal het niet lukken, maar probeer in te zien dat het leven veel mooie dingen in petto heeft. Het is herfst, de natuur geeft ons prachtige kleuren en het is nog niet bijster kou. Trek je wandelschoenen aan en ga een uur of drie stappen. Als beloning trakteer je je erna op een thee/koffie/chocomelk en een pannenkoek of stukje taart.

Anderhalf jaar geleden kocht ik dit boek en volgde ik de cursus: http://fertiliteitsyoga.com/vruchtbaarheid/cursus.html
Ik heb er héél veel aan gehad. Misschien te overwegen waard?

Sterkte!
xxx

[Leniemienie]

@tita, eerst en vooral een dikke knuffel van mij!
Tijdens ons laatste gesprek in augustus hebben we ook die boodschap gekregen. Ik vond dat toen ook heel straf, ze zijn altijd positief maar dan bij die 6de poging moet je ineens nadenken over alternatieven, ze overvallen je er dan ook echt mee. Dus natuurlijk dat je zo emotioneel reageert. En je moet je trouwens totaal niet schuldig voelen dat het gesprek zolang duurt, daar zou iedereen begrip voor hebben.
Mijn advies is wacht nog af wat ze in Jette zeggen, ze zijn daar iets experimenteler, wie weet komen zij met een nieuw plan af. Anderzijds zou ik je net als sloebertje ook aanraden om het allemaal even los te laten, je bent nog maar 27 jaar dus je hebt echt tijd genoeg om even te stoppen met die behandelingen en al die regeltjes en gewoon eens te eten, drinken, doen en laten wat je wil. Je kan dan in die periode ook samen met je man goed over nadenken wat alternatieven zijn die jullie nog zien zitten. Hoeveel pogingen wil je nog doen? Zien jullie een leven zonder kinderen zitten of niet? Zou je donatie zien zitten of niet? Of misschien toch adoptie? Je eventueel al inschrijven voor de cursus ofzo...
Een vriendin van mij heeft op 29-jarige leeftijd ook na verschillende iui, 4 ivf pogingen en verschillende miskramen overgeschakeld op adoptie. Ze zijn nu gelukkige ouders van 2 kindjes. En inderdaad je moet daar weer heel wat voor doen en dat duurt minstens 2 jaar maar wat zij toen belangrijk vond is dat op die manier zeker kindjes ging krijgen. En intussentijd heeft ze gewoon terug geleefd, terug hobby's opgenomen, uitgegaan op reis geweest etc.
Dit betekent echt niet dat je geen kinderen zal hebben, het zal misschien op een andere manier zijn dan dat je dat eigenlijk voor ogen had, maar als ze er uiteindelijk gaan zijn, ga ze even graag zien hoor!

[marie_73]

Dag lieve Tita

Ik vind het zo erg voor jou. Zoveel tegenslag, zoveel pijn. Ik heb zelf een kindje verloren na 22 weken zwangerschap en heb daar 2 maanden heel zwaar van afgezien. Al die hormonen, die emotionele rollercoaster het is zo heel zwaar.

Maar ik denk dat de anderen hier wel gelijk hebben, je bent echt nog jong. Dus er zullen nog kansen komen. Maar ik denk dat je nu eerst goed voor jezelf moet zorgen, probeer toch veel te rusten, buitenlucht, veel wandelen, gezond leven, want je moet nu terug op krachten komen.
Heel veel sterkte.

[tita25]

ja ik ben misschien nog maar 27j maar we zijn wel al meer dan 4j bezig. Het lijkt voor jullie dat we misschien nog veel tijd hebben maar over 5j of 10j blijft ons probleem het zelfde. Onze 6 pogingen zullen nog altijd opgebruikt zijn en natuurlijk zal het nooit lukken. Want op die 4j is duidelijk gebleken dat het probleem groter is dan enkel geen cyclus hebben. Want ook met enkel stimulaties en inseminaties lukt het niet dus het probleem gaat verder. Dus ook al krijg ik misschien over 5j terug een eigen cyclus natuurlijk zwanger worden zal niet lukken. Dus tijd hebben is maar relatief he... En kansen die er nog gaan komen, zijn enkel kansen die we zelf creëren meer gaan er nooit zijn

Mijn hele leven ligt stil momenteel. Ik heb mijn werk verloren begin dit jaar omdat het naar Polen verhuisde. Sindsdien kan ik geen werk meer vinden omdat ik met ivf bezig ben. Gevolg, wat we kunnen sparen is om pogingen zelf te kunnen betalen en eventueel om ooit nog een eigen huis te kunnen kopen. Reizen is amper een mogelijkheid omdat ik ondertussen met mijn uitkering nog amper rond kom. Maar we hebben het geprobeerd. In September zijn we nog op citytrip geweest naar Barcelona maar langer of verder gaat gewoon niet en blijkbaar heeft het ook niet echt geholpen he. Verder hebben we al een aantal keer door omstandigheden langere tussenpozen moeten nemen tussen pogingen. Ook dat heeft niet geholpen die keren. Dus 6 maanden er tussenuit dat helpt niet dat zorgt er alleen maar voor dat ik er mentaal helemaal onderdoor ga gaan. Ik heb het nodig om een lichtpuntje te hebben dat ik de bv volgende maand of volgende week een nieuwe kans heb. En dan nog mijn leven terug oppakken in een rustperiode van 6 maand, werk vinden gaat niet, hobby's doe ik nu meer dan vroeger omdat ik thuis ben en voor de rest met vrienden afspreken... Veel blijven er niet meer over die kinderloos zijn. Want allemaal krijgen ze zonder problemen kinderen en ik kan de confrontatie met hen niet meer aan. Telkens zitten we daar maar. Nergens over kunnen meespreken want alle gesprekken gaan steeds weer over die kindjes.

Voor zowel mijn man als ik is een kindje hebben echt belangrijk. Een leven zonder kinderen willen we niet. Ik zal ook nooit nog gelukkig meer kunnen zijn. Want elke keer ik iemand zwanger ga zien, of iemand met kinderen ga zien gaat het steken. Als je met familie of vrienden afspreekt gaat het gegarandeerd over kinderenen en steeds zullen wij er voor niks bijzitten. Later zal iedereen over zijn kleinkinderen vertellen maar ook daar gaan we weer niet kunnen meepraten, gaan we overal buiten vallen. En op het einde zullen we maar alleen achter blijven. Niemand om voor ons te zorgen of zelf nog voor te zorgen. Zo een leven willen we echt niet Echt niet

@leniemienie: alle alternatieven hebben we al bekeken. Adoptie zien we niet zitten. Na nu al 4j afzien kan heel die procedure van adoptie er echt niet meer bij. Je vriendin zal 1 van de uitzonderingen geweest zijn die op 2j een kind kunnen adopteren heeft want tot nu toe heb ik alleen maar gehoord en gelezen dat we zeker 5j mogen rekenen en dan nog heb je weinig te zeggen over welk kind je krijgt. De kans op een heel klein kindje is ook maar beperkt. En we zien het echt niet zitten om te moeten starten met een kind van 5j. We willen echt alle stappen meemaken. Ook denk ik dat ik een geadopteerd kindje nooit even graag ga kunnen zien Het is voor mijn man en mij echt belangrijk om een kindje van onszelf te hebben en ik wil mijn kind liefst echt zelf kunnen dragen. Maar als ik die droom ook op geef dan dachten we aan het alternatief van draagmoederschap. Mijn zus wil dit zelf doen voor ons dus een draagmoeder vinden is zelfs geen probleem. Maar gezien ik nu al 3 keer een zwangerschap heb gehad komen we daar niet voor in aanmerking dus die optie hebben we al mogen schrappen. Eiceldonatie of spermadonatie is maar de vraag of dit ga helpen want tot nu toe vinden de dokters niet dat er een indicatie is dat er met onze embryo's iets verkeerd is. Plus iemand vinden die eicellen wil doneren is ook heel moeilijk te vinden dus die optie kan ook geschrapt worden. Dan is er nog pleegzorg. Ik ben daar een veel te emotionele persoon voor. Ik kan het niet om een tijdje voor een kindje te moeten zorgen en dan weer te moeten afgeven. Nee dat is ook geen optie. Als jullie mij na al deze opties nog andere opties kunnen geven graag maar ik denk dat we alles wel bekeken hebben

Ik hoop dus echt dat ze in Jette nog ideeën gaan hebben... het is onze laatste hoop...

[Leniemienie]

@tita, ik hoop dan mee dat ze in jette voor jou de oplossing hebben.

[Lilyke]

@tita dikke knuffel!
Alle begrip voor hoe je je nu voelt. We duimen allemaal dat Jette de oplossing brengt! Nog niet wanhopen!

[Sloebertje]

Tita, iedereen begrijpt je hier (jammer genoeg) maar al te goed. We kennen allemaal de angsten, verdriet, pijn, ... bij een (mislukte) poging.

In november vorig jaar heb ik mijn laatste 'echte' poging ondernomen, geen bevruchtingen. De grond zakte even weg. Daarna zijn we overgestapt naar UZGent. Elke dag telden we af naar die afspraak. In januari de consultatie, in april de eerste poging. En alweer aftellen geblazen. Toen het eindelijk zover was, bleek dat onze poging geannuleerd moest worden twee dagen voor de pick up. Alweer zakte de grond weg.

Het ergste is dat ik nog altijd geloof dat het wel eens natuurlijk zou kunnen (ja, echt stom). Dat betekent dat ik elke maand hoop en mijn hele lijf zit af te speuren naar mogelijke signalen. Dus tussen de pogingen door had ik geen 'pauze'. Elke dag was ik ermee bezig, in mijn hoofd geen moment rust. Stilaan ging ik eronderdoor, alleen had ik het niet door. Ontspanning was iets wat ik niet meer kende. We gingen op citytrip, maar ook daar had ik geen rust, want ofwel bleven we aftellen, ofwel moest er op het juiste moment geklust worden, ofwel zag ik bloed in mijn slipje ofwel niet, waardoor ik weer begon te hopen.
In elk geval, ik was compleet verkrampt, zo erg dat mijn lijf er echt zeer van begon te doen. Verder kon ik niks meer verdragen, was kwaad op alles en iedereen, kortom: ongenietbaar.

Nu elke maand mijn eitje uitgehaald en ingevrozen wordt, kan ik niet anders dan het loslaten. En het doet zo'n deugd. Ik kan weer genieten van kleine dingen én zelfs mensen onder ogen komen met kinderen (heb ik lange tijd niet gekund). Op het moment dat we er weer middenin zullen zitten (als er een tp komt), zal ik wel weer helemaal anders piepen, maar op dit moment geniet ik gewoon van het leven. Heb ik ook lange tijd niet gekund. Ik was aan het overleven, niet aan het leven. Mijn leven stond stil..

Ik begrijp heel goed dat je het nu niet meer kan opgeven. Niemand die met IVF bezig is kan of wil dat. We willen allemaal een kind. Niemand wil met lege handen achterblijven.
Hoe langer het duurt vooraleer we een kind hebben, hoe rooskleuriger we de komst van een baby zien. Ik was soms kwaad op vriendinnen die over hun kroost zaten te zagen, want ik was jaloers op hen. Maar weet je, zij zijn ook jaloers op mij. Want een kind is geen rozengeur en maneschijn. En dat vergeten we soms wel eens. Het bezorgt je veel kopzorgen, slapeloze nachten en tijdsgebrek. Relaties lijden eronder en mensen cijferen zich weg. Ik wil er nog steeds één, liefst twee zelfs. Maar nu er nog geen is, probeer ik te genieten en het positieve aan mijn situatie te zien. En het negatieve aan de andere situatie. Mijn tactiek van het moment..

Gun jezelf wat tijd en rust. Een uitgeput lichaam is sowieso geen goede voedingsbodem voor een zwangerschap. Al die hormonen en verdriet eisen hun tol. Uiteraard moet je doen waar jij je het beste bij voelt, dan kan niemand voor jou beslissen. Wat je ook doet, hier zal je gesteund worden.

Die cursus/boek waar ik over sprak is echt een aanrader. Het geeft je inzicht in je lichaam en geeft je tips om te ontspannen en gezond te eten. 90% van de mensen die de cursus gevolgd hebben zijn binnen het jaar zwanger geworden. Ik volg op dit moment een endometriosedieet (wat vrij gelijkaardig is als hetgeen is het boek staat) en ik heb me nog nooit zo energiek gevoeld. En wat nog vreemder is, ergens heb ik het gevoel dat alles in orde komt. En dat hoop ik zoooo hard voor iedereen hier en dus ook voor jou.

Veel succes in Jette!

xxx

[Lilyke]

Gisteren bij prof geweest in GHB. Zoals altijd heel meelevend en vriendelijk, maar het ziet er meer en meer naar uit dat het ons nooit gaat lukken om samen een kindje te krijgen.

Toen ik vroeg hoe het kwam dat er telkens zo weinig bevruchting was, zei ze dat dit volledig te wijten was aan slechte zaadkwaliteit uit de TESE. Een bijkomende TESE, als deze vier strootjes op zijn, zou ze niet aanraden, niet goed voor de man, en ze gaan niet plots veel goed zaad vinden. Op zich hebben we al twee keer een degelijk achtcellig embryo teruggeplaatst gekregen, een keer was er innesteling. Dus het kan wel. Maar wellicht zijn embryo's toch gewoon ook te zwak, door dat zwakke zaad.
Second opinion of overschakelen naar ander centrum zou in ons geval weinig uithalen. De problematiek is in ons geval zeer duidelijk. Wondermiddeltjes bestaan hier niet voor.
Ze legde alles goed uit, maar nam wel woorden in de mond als 'ik zou begin volgend jaar met frisse moed die vierde poging zeker doen, je hebt niet plots veel meer kans, maar statistisch gezien veel vrouwen die het binnen de vier pogingen toch halen. Het is toch weer een (water)kans, het kan je helpen in het proces om dit hoofdstuk af te sluiten.'

Maar ik wil dit hoofdstuk niet afsluiten!! Ik wil een kindje. Mijn man was gisterenavond heel begripvol.
Hij stelde veel vragen aan de dokter. Hij vindt het natuurlijk niet leuk om ''geen echte man" te zijn, ocharme.
S avonds hadden we het er verder over. Ik kan me gewoon niet neerleggen bij een leven zonder kinderen, hij begrijpt dat niet. Vraagt dan waarom ik zo per se niet zonder kind zou kunnen leven. Maar ik kan dat zo moeilijk uitleggen.

Ik vond het wel wat vreemd dat de dokter het zelfs niet had over andere opties zoals adoptie en kid. Dat is voor mij nog een strohalm, die kid. Maar mijn man wil echt geen kind 'van iemand anders', dus absolute no go. Volgende maand naar Jette, maar daar zullen we helaas hetzelfde verdict horen.
Ik kan dit verhaal niet afsluiten.

[Leniemienie]

@lilyke, dat is een levenskeuze. Je hebt een bepaalde toekomstvisie en in die toekomstvisie die jij had kwamen kindjes voor. Als je beslissingen neemt die over later gaat, dan houd je daar rekening mee. Bijvoorbeeld als je een huis koopt, dat er genoeg slaapkamers zijn. Door dichtbij je ouders en/of schoonouders te wonen, ....
Ik vind het echt rot voor jou heel de situatie en dat je man geen andere opties meer openlaat en ik hoop echt dat hij van gedachten verandert en je niet verplicht wordt om een keuze te maken.

[Leniemienie]

@tita, hoe was jouw afspraak in Jette?