Gevoelens vruchtbaarheidsbehandeling

[Debbydc]

Hallo,

sinds kort hebben we ook het nieuws gekregen dat we weinig kans hebben op een spontane zwangerschap We waren al een goed jaartje aan het proberen. Eerst tijdens een controle gemerkt dat ik PCO had, een paar maanden Clomid genomen waar ik bijna niet op reageerde en dan 6maand later een operatie (drilling) waardoor ik uiteindelijk toch een regelmatige cyclus gekregen heb. Omdat een zwangerschap toch uitbleef, ook m'n vriend gecontroleerd. Daar bleek een probleem te zijn met de bewegelijkheid waardoor we dus doorverwezen zijn naar een fertiliteitscentrum.

Terwijl ik zeker niet tegen deze behandelingen ben, want ze helpen gelukkig veel koppels met hun kinderwens. Maar toch ben ik aangedaan in deze onverwachte parcour dat we gaan afleggen. M'n vriend ziet er het probleem niet zozeer in want het resultaat is toch hetzelfde voor hem. Daar heeft hij ook gelijk in maar ik moet hier precies toch wat meer grenzen verlengen Ik weet ook niet wat er op me zal afkomen, of op ons als koppel. Het is niet meer iets dat tussen een koppel gebeurd, maar er zitten ook al dokters en behandelingen tussen, heen en weer rijden voor ziekenhuisbezoeken en controles ed. 'De magie is verdwenen' of hoe moet ik het proberen verwoorden...

Nu wachten we op nog een laatste test van m'n vriend z'n staal en vrijdag 19sept bespreken we wat mogelijk is, afhankelijk welk resultaat we hebben na verwerking.

Ben ik de enige die hier zulke gevoelens overheeft? Of overdrijf ik in mijn manier van denken?

Hopelijk krijg ik wat reacties, ervaringen waar ik me kan aan optrekken.

Groetjes en bedankt

[Debbydc]

Niemand die ervaring mee heeft?

[Lien2]

Hallo Debby,

Ik herken volledig wat je hier beschrijft. Wij hebben 3 jaar geprobeerd om zwanger te worden. Na 1 jaar werd duidelijk dat we op medische hulp moesten rekenen. Dat vond ik al erg maar ik hoopte via kunstmatige inseminatie, wat toch kort aanleunt bij een natuurlijke zwangerschap, zwanger te worden. De magie van het zelf ontdekken van de zwangerschap was er dan toch nog. Maar omdat dit niet lukte moesten we overschakelen op IVF. En dat vond ik vreselijk. Een kindje wordt gemaakt uit liefde tussen 2 mensen en ons kindje moest gefabriceerd worden in een labo. Ik had het daar heel lang moeilijk mee. Bovendien was de magie van het zelf ontdekken van de zwangerschap ook weg want telkens moesten we wachten op een telefoon, de telefoon die zou zeggen of ik zwanger was of niet. Heel de 'magische' aanloop naar een zwangerschap was verdwenen want constant was er de tussenkomst van de medische wereld. Maar het moest zo gaan want een leven zonder kind kon ik mij echt niet voorstellen. De wens was te groot.
Na 3 jaar miserie ben ik eindelijk zwanger geraakt en wel van een tweeling. Onze meisjes worden eind deze maand 8 maanden en doen het schitterend. En nu ik op heel die periode terug kijk kan ik zeggen dat dit pas magisch is. Mensen die spontaan zwanger worden beseffen niet om wat voor een wonder het hier gaat. Voor hen is het vanzelfsprekend. Maar eens je in de medische mallemolen terecht komt besef je eens te meer om wat het hier eigenlijk gaat en koester je nog meer die zwangerschap en alles erond.
Onze meisjes zijn echte wondertjes, het magische resultaat van een niet natuurlijk zwangerschap.

Ik wil je nog heel veel succes wensen! En je moet je echt over die gedachte zetten. Het is inderdaad, zoals je vriend zegt, het resultaat dat telt: Een wonderkindje .

Groetjes

[Debbydc]

Hallo Lien,

dank je wel voor je reactie.
Je woorden raken me. Want je hebt wel gelijk, zo had ik er nog niet naar gekeken. Nu was mijn focus vooral op die teleurstelling dat de medische wereld moet helpen. Momenteel is het een rollercoaster van emoties, de ene dag kan ik er beter mee om, de andere dag weer minder. Maar ik trek me inderdaad wel op aan het verwachte resultaat. Maar je verwoorde het prachtig, een wonderkindje
Ik denk dat ik ook wat schrik heb omdat we momenteel nog niet weten welke behandeling we zullen ondergaan, en het wachten duurt lang, ookal is het maar een week. Ikzelf ben nogal een paniekerig type en ondertussen zit ik mezelf onnodig al zorgen te maken. Ik weet totaal nog niet hoe het zal gaan, en dat vind ik ook beangstigend. Al de onderzoeken, bloed prikken, hormonen nemen? wat me misschien nog een emotionelere rollercoaster gaat bezorgen

Nogmaals bedankt voor je woorden. En ook nog veel succes met je meisjes, geniet van alle momenten samen!!!

Groetjes

[Marja83]

Hallo Debby,

Op aanraden van mijn huisarts ben ik op deze website terecht gekomen. Wij zijn al 14 maanden aan het proberen om zwanger te geraken. Ondanks dat mijn man zijn sperma in orde is, ik een regelmatige cyclus en eisprong heb, wilt het toch maar niet lukken om zwanger te geraken. Het is dus al een zeer frustrerende periode geweest vol teleurstellingen.
Omdat er vermoeden is van endometriose, wat mogelijks de oorzaak is waarom het niet goed lukt, staat er in het kort een kijkoperatie gepland. Hier zal men nagaan of de baarmoeder, eierstokken en eileiders in orde zijn. Ik ben dus bang aan het afwachten op het resultaat van deze operatie. Voor hetzelfde geld krijg ik te horen dat ik onvruchtbaar ben. Ik ben op dit moment een echte doemdenker geworden. De kans bestaat dat we ook aangewezen zijn op vruchtbaarheidsbehandelingen. Ik zit dus net als jij met hetzelfde gevoel. Ik kijk er eigenlijk tegen op. De bijkomende stress, het "niet natuurlijk" zwanger worden, ... Ik heb het er moeilijk mee... Ik hoop dat ik alsnog goed nieuws krijg na die operatie en bespaard blijf van een vruchtbaarheidsbehandeling. Ik zou zeggen: alvast veel succes!

[An-Louise]

Hallo!

Net zoals jullie proberen wij ook enige tijd ( sinds mei vorig jaar ) om zwanger te worden. Voor mij zou dit mijn 3e kindje zijn en voor mijn man ook niet zijn eerste ... dus toen wij hier aan begonnen, waren wij er vrij gerust in.
Na iets dan een jaartje proberen, ( en 1 heel vroege miskraam op 7 weken) gingen wij ook enkele weken geleden terug naar de gyné voor verder onderzoek.
Bloed en sperma bleek allemaal goed, maar ze zag op echo een cycte die er uit moest. Tijdens de kijkoperatie van vorige week hebben ze dat dan ook onmiddellijk weggehaald, maar ze hebben dan ook endometriose gezien ( waar ik trouwens totaal geen last van heb ! ) én bleken mijn eileiders niet doorgankelijk na foto met contraststof.

Ik moet zeggen dat ik toen ook helemaal in de put zat. Daar had ik mij totaal niet aan verwacht.. en aanvankelijk was mijn gevoel dan ook: hier stopt onze kinderwens. Ik zag mezelf ook geen jarenlange strijd aangaan ( ben ook niet meer superjong :36 ), maar blijkbaar heeft dat toch even moeten bezinken .
Mijn dokter wil ook eerst gedurende 3 maanden mijn endo behandelen met decapeptyl (met de nodige bijwerkingen, pffff... zie ik al helemaaaaaal niet zitten).

Net zoals jij , zag ik dat zo intiem, een kindje maken uit liefde... zonder een dokter, labo, ed...
En nog steeds eigenlijk .... maar als ik moet kiezen tussen even doorbijten en hopelijk een kindje van ons samen .... of geen kindje van ons samen ... dan wil ik dat toch een kans geven.
Ik heb natuurlijk zwanger worden enzo al 2 maal meegemaakt , maar als dat kindje in je buik groeit, geboren wordt en opgroeit ... dàn pas begint het écht.

Fora zoals deze doen me goed, ik ben ook een type die daar eindeloos over opzoekt (misschien ook niet altijd goed ).
Maar met lotgenoten eens babbelen kan opluchten.

In ons geval nu ... moet ik nu dus mijn eerste maandstonden afwachten en moet ik mijn eerste decapeptyl-spuit krijgen.
Na die behandeling gaan we onmiddellijk met IVF beginnen.

Groetjes !

[Debbydc]

Hallo Marja83 en An-Louise,

bedankt voor jullie reactie.

Het is inderdaad bang afwachten op de resultaten, maar je mag zeker geen doemdenker worden. Positief blijven kijken, ookal is het echt soms moeilijk. Ik begrijp het gevoel volledig. Iedereen wilt graag de spontane natuurlijke zwangerschap. En wij krijgen er nu de stress van afwachtende onderzoeken, dokters etc bij. Maar kijk verder, op het einde van de rit, wat de beloning zal zijn? Ik probeer dit ook, wat de ene dag al makkelijker lukt dan de andere. Maar de wens van een mini-versie van ons beide is te groot om het niet te proberen. En we hebben elkaar op dit forum om toch even het hart te kunnen luchten, waarvoor dank dames!

@Marja83, wanneer heb je je kijkoperatie? Ik wens je alvast veel succes en hoop voor je mee op een positief resultaat! Wij mogen nu vrijdag op consultatie en zullen dan ook horen wat onze mogelijkheden zijn...

@An-Louise, welke bijwerkingen heeft decapeptyl? Daar heb ik nog niet van gehoord. Terwijl ik net als jou, toch ook wel wat zit op te zoeken voor veel meer info en ervaringen te vinden. Soms inderdaad niet altijd goed, want je leest wel succesverhalen maar omgekeerde verhalen even goed. Hoe ver zit je ondertussen in je behandeling?

Groetjes

[An-Louise]

Hallo,

Het is nu een dikke drie weken geleden dat ik mijn eerste spuit decapeptyl gekregen heb voor de behandeling van endometriose.
De eerste week ging het heel goed,maar nu ... de afgelopen week !! pffff ik liep mezelf in de weg ... ocharme mijn man!!
Lichtgeraakt tot en met , tranen , overal een probleem van maken, zelfs depressieve gedachten, enz enz... en diep vanbinnen beseffen dat je niet goed bezig bent, en er niets aan kunnen doen.
De normale lichtgeraaktheid premenstrueel ( bij mij althans ) maar dan een week aan een stuk!
Vandaag en gisteren ging het al beter.

Hoop dat het ergste voorbij is.

Groeten