Eerste kindje, hoe aanpakken met honden?

[AnTan]

Dag allemaal,

Ik plaats hier even een post in de hoop dat er nog mensen zijn die eerst honden had en nadien een kindje kregen.
Wijzelf hebben 2 kleine lieve en dolverwende hondjes. We zijn niet van plan iets te veranderen, we willen hen er 100% bij betrekken. Veel aandacht, veel liefde, veel knuffels, alles wat ze gewoon zijn.
Alleen maak ik me een beetje zorgen over hoe je dat best aanpakt. Toen we een 2e hond namen ging dit namelijk niet vanzelf (zijn natuurlijk honden onder elkaar), en nog steeds zijn ze geen beste vrienden. Ze verdragen elkaar en zijn niet alleen als we gaan werken zijn, maar voor de rest, is het geen grote liefde .
Vanwege de heel lange en moeilijke weg om zwanger te worden hebben wij ons beetje afgezonderd van veel mensen (met kinderen of die vertellen over anderen hun kinderen), het was gewoon te moeilijk. Maar ALS ze kindjes zien zijn ze superzacht en braaf en voorzichtig, maar wel heel enthousiast.
Het zal de eerste keer zijn dat ik zo lang weg zal zijn van hen... (ziekenhuis), gelukkig zal mijn vriend dat goed opvangen. Ik lig liever wat meer alleen in ziekenhuis en te weten dat zij niet alleen zijn. Maar ik kan me de thuiskomst goed voorstellen... 2 heel enthousiaste hondjes,... Misschien ga ik best eerst alleen naar hen toe? En nadien laten kennismaken met het kindje?
We gaan sowieso wat spulletjes die ruiken naar baby meenemen naar huis, zodat ze de geur al kennen. Ook de maanden voordien niet overladen met aandacht zonder dat ze er last van hebben. Maar voor de rest. Kunnen we nog dingen doen? Ik lees veel dat je best de honden een plek voor hen alleen geeft waar ze niet bij baby kunnen komen, maar dat zal ik sowieso niet doen. Zij hoeven niet afgezonderd te zitten omdat er een kindje bij is.
We kennen een hondentherapeut en zullen die misschien laten komen hoor. Maar dacht, misschien zijn hier mensen die ervaringen hebben hieromtrent? Alvast bedankt om die te delen.
Trouwens, ik ben 16 weken, dus heb nog veel tijd om te doen wat nodig is. Maar liefst geen al te ingrijpende dingen. De honden verdienen dat niet en zou voor mij ook te lastig zijn.

[Yago]

hoi Antan!

wijzelf hadden ook ons 4 honden voor we kindjes hadden. Ons honden zijn geen kleintjes (belgische herders) maar leven wel dag en nacht bij ons in huis.
In verband met wennen aan de geur van je baby, daar hoef je niks voor te doen, je man zijn kleren ruiken immers volledig naar baby gezien hij de baby ook knuffelt in het ziekenhuis. Zeker geen pampers meebrengen en ze daar zot van maken, krijg je honden die gekke dingen doen met vuile pampers

Als je de hondjes vertrouwt kan je de maxi-cosi gewoon op de grond zetten als jullie thuiskomen, kunnen de hondjes even gaan snuffelen. Als je denkt dat ze te wild zijn, zet hem dan eerst op tafel en knuffel zelf eerst jouw hondjes en wacht om de baby te laten zien tot ze gekalmeerd zijn

voor de rest hoef je eigenlijk niks te veranderen maar hangt van je honden af. Wij hebben toch beslist om de honden een eigen ruimte te geven waar ze op hun gemak zijn. We hebben hen gelijdelijk aan laten wennen tegen dat de baby kroop. Nu zitten ze overdag in de keuken en als de kindjes in bed zijn mogen ze overal komen. zolang de baby enkel gedragen wordt is er geen probleem maar wij ondervonden dat de honden stress kregen van een kruipende baby die onverwachte bewegingen maakt

als je nog raad wilt, vuur je vragen maar af!

[josie]

Wij hebben ook 2 honden en ondertussen een baby en een peuter. Wij hebben eigenlijk niets speciaal gedaan. Honden niet meer of minder aandacht gegeven voordien, geen andere regels of veranderingen. Wel krijgen ze nu minder aandacht dan toen de kindjes er niet waren. Ik probeer dat te compenseren maar dat lukt moeilijk. Ze hebben er gewoon mee moeten leren leven dat ze twee trappen gezakt zijn in de rangorde. Ondertussen hebben ze dat aanvaard.
Voor de rest de gewone dingen; ze nooit alleen laten zeker niet als de baby begint te kruipen en aan de oren gaat trekken. Dat was soms wel ogen op je rug hebben. Maar ook die fase gaat voorbij. Gewoon gezond verstand gebruiken en dat komt wel in orde!

[AnTan]

Ok bedankt alvast.
Honden een eigen ruimte geven zie ik niet zitten, want dan moeten ze in de keuken, waar ze geen zicht op de woonruimte hebben en dan zitten ze echt afgezonderd. Zou me zelf niet goed voelen, en wil ze bij mij.
Wat dat kruipen betreft ja... Ik zou wel nooit honden en baby samen alleen laten hoor, dus als ik dat in de gaten kan houden, is het misschien geen probleem?
Niks speciaals doen dus... oke:)

[Yago]

bij ons is het een open keuken waar ik een hekje geplaatst heb dus ze zitten inderdaad niet volledig alleen.
Wij hebben er wel 4 waarvan 1 oude hond die zijn rust wil. let vooral op stresssignalen van de honden als de baby dichtbij komt om de situatie in te schatten (lippen likken, oren iets naar achter,....) Als je niet zeker ben kan je een hondentherapeut eens langs laten komen om de situatie mee in te schatten
Weet ook niet of het bij jullie grote honden zijn, mijn zus heeft bijvoorbeeld chihuahua's en als die eens snauwen kan je een klein wondje hebben maar als die van ons dat zouden doen zijn de gevolgen veel erger
Nu met de komst van de tweeling er nog eens bij zijn de honden veel relaxter gebleven, ze kennen nu immers al kindjes en negeren ze eigenlijk volledig. bij de komst van de oudste was 'mijn' hond toch wat jaloers .

Nu is het vooral belangrijk dat je sitauaties die je wil veranderd zien tegen dat de baby er is nu begint aan te pakken en niet als de baby er al is. Springen jouw honden bijvoorbeeld op en wil je dat straks niet meer, dan moet je het hen nu afleren. Of bijvoorbeeld nu intensief oefenen op het mooi lopen aan de leiband zodat jullie straks met buggy en de honden samen op pad kunnen zonder problemen (is bij mij hier nogal een zicht met een tweelingbuggy, een peuter en mijn 4 honden )

[snolleke]

Hoi

Wij hebben uiteindelijk 5 jaar nodig gehad voor ons eerste kindje. Na 4 jaar en voorlaatste terugbetaalde -en mislukte- poging hebben wij een Golden retriever gekocht. Wij wilden echt een levend wezen om te verzorgen en lief te hebben. Hij is bijgevolg dus echt ons kindje geworden: overal mee naartoe, dagelijks 2 a 3 keer wandelen, knuffelen, spelen, ... Hij mocht wel niet boven komen en niet in de zetel.
De allerlaatste terugbetaalde poging bleek ik zwanger van een tweeling. We hebben toen onmiddellijk tussen de keuken en de living een kinderhekje gezet zodat we hem af en toe konden apart zetten. Dit gebruikten we dan af en toe: als we bezoek hadden en hij té opdringerig was, als wij de living stofzuigden, als wij niet thuis waren, als er kinderen op bezoek waren die te opdringerig waren naar hem toe, ... Op die manier zou hij het hekje niet echt associeren met de baby's. Spijtig genoeg ben ik op 21 weken bevallen van onze zoon en dochter en hebben ze het niet gehaald. Het hekje hebben we wel laten staan. We hebben in die periode heeeel veel aan onze hond gehad en hij is voor ons toen nog meer gaan betekenen.
Na een eerste niet-terugbetaalde poging was ik opnieuw zwanger. Ik moest vanaf 15 weken platliggen en was dus constant bij hem thuis. Ik heb hem toen ook wel regelmatig achter het hekje gezet. Zomaar, zonder aanleiding zodat hij dat gewend was.
Toen ik bevallen ben van onze dochter wilde mijn man kleedjes van haar in zijn bench leggen, maar ik vond dat geen goed idee. Ik had vooral schrik dat hij het nadien ook als speelgoed zou zien. Zoals iemand eerder al schreef ruikt je man sowieso naar je baby als hij hem heeft geknuffeld die dag. Mijn man is wel elke dag thuis gaan slapen, hoewel hij ook kon blijven overnachten. Hij deed dan ook dagelijks eerst een wandelingetje voor hij naar mij toekwam. Tegen dat de hond 's avonds moest eten, reed hij ook even naar huis en deed weer een wandeling. Bij thuiskomst met onze dochter heb ik hem eerst uit zijn hok gelaten en uitgebreid geknuffeld. Als hij wat rustiger was hebben wij onze dochter uit de auto gehaald en hem even laten snuffelen. Meer hebben wij eigenlijk niet gedaan. Ik denk dat het heel belangrijk is dat je probeert zo normaal mogelijk doet. Als je hond ziet dat jij dat kindje knuffelt en verzorgt en dat het voor jullie heel belangrijk is, zal hij het ook aanvaarden. Probeer alleen te bewaken dat je hond niet van de ene op de andere dag alle aandacht moet afstaan.
Onze dochter is momenteel 19 maanden en soms vind ik het nu moeilijker dan als baby. Onze hond wil nu graag met haar meespelen en wordt dan nogal opdringerig naar haar toe. Ze loopt ook rond dus het is niet meer gemakkelijk om ze nooit met twee 'alleen' te laten.
Jij schrijft dat je meerdere honden hebt. Die vormen zelf wel een roedel en hoe zij als groep met een nieuw gezinslid omgaan weet ik niet. Misschien is het daarvoor idd goed om een gedragstherapeut te laten observeren zodat je t beter kan inschatten.

Om mijn lange verhaal samen te vatten: probeer tijdens je zwangerschap geleidelijk aan veranderingen door te voeren die je wil eens je kindje er is zodat hij de link niet legt. Eens je baby er is, zo normaal mogelijk doen en je hond betrekken bij je nieuwe leven, maar hem wel laten voelen dat hij een plaatsje zakt in rang (bv. kind eerst laten binnengaan, baby eerst eten en dan pas hij).

Veel succes in ieder geval nog met je zwangerschap!
Grts
Snolleke

[josie]

Hier hebben de honden ook geen eigen ruimte dus, ze hebben vrije toegang tot het hele huis. Ik merk wel dat ze zich zelf afzonderen als het hun te veel wordt. Bijvoorbeeld als mijn zoon van 2.5 hen de hele tijd achterna zit Ik denk dat veel afhangt van het soort hond en wat ze gewend zijn, wij hebben windhonden, zeer luie rustige dieren waar amper agressie inzit, dat maakt het makkelijk, die springen niet op, mijn zoon ging er al mee wandelen toen hij nog geen anderhalf was Over dat wandelen 1 gouden tip; draagdoek of ergonomische draagzak (geen babybjorn), ik stap zo kilometers en heb mijn handen vrij voor de honden, baby doet ondertussen rustig een dutje, zalig gewoon.

[Yago]

honden moeten inderdaad kunnen 'vluchten' voor de kinderen. Gezien onze living niet zo groot is en bijna vol ligt met 4 grote honden is dat niet mogelijk, vandaar een afzonderlijke ruimte.
Zo een draagzak of doek is inderdaad fantastisch hé, helaas kan ik dat nu enkel gebruiken als we met twee zijn. Gaat ook enkel in de zomer natuurlijk. Mijn oudste is eind oktober geboren en pas in april werd het wat warmer, met buggy kan je ook als het heel koud is, kwestie van hééél veel dekentjes te gebruiken

[AnTan]

Bedankt voor de reacties. Snolleke, wat een verhaal, wat een lijdensweg zeg! Gelukkig heb je nu je dochtertje!

Bij mij zijn het kleine schoothondjes die wij als baby's behandelen, zeker doorheen de jaren dat het zwanger worden echt niet lukte. Maar goed, ze gedragen zich goed, nooit vijandig (tenzij naar elkaar, 't zijn niet de beste vrienden), en al zeker niet vijandig tov een mens! Soms eens een grommetje op wandel naar een andere hond, maar ja.

Thuis ja, mogen ze alles, op de zetel, één van de twee springt als ik thuiskom, maar dat stoort me niet. Er zijn eigenlijk geen problemen hoor. De keukendeur staat altijd open, mocht het hen te druk worden, kunnen ze eigenlijk altijd zich gaan afzonderen in de keuken, alleen zie ik ze dat niet doen, ze zijn er zo graag bij. Maar het kàn. Een hekje lijkt mij niet nodig daarvoor.

Oke lijkt me prima idee van idd eerst alleen naar hondjes te gaan. En achteraf kindje te brengen. Mijn vriend kan er dan bijblijven zolang ik bij de honden ben.
Ik las ns dat iemand zijn honden wegdeed tijdens week na bevalling, en eerst met baby naar huis ging en nadien honden pas thuisbracht om te tonen dat baby hoger in rang is. Maar dit zou ik echt niet willen doen. Vind dit een rare redenering en handeling. Wellicht maak ik me zorgen om niks en zullen ze gewoon overenthousiast zijn met zo'n kleintje, en als ik zelf terug ben van ziekenhuis. Maar goed. Voor zekerheid misschien onze therapeut ns laten langskomen. Hij kan maar tips geven he.
Was béetje terughoudend omdat ik vreesde: we gaan vanalles niet meer mogen doen, en ik zal dat niet willen. De honden waren eerst, ik zie ze dood dood graag, en wil dat ze gelukkiger worden met kindje en niet minder gelukkig. En therapeuten kunnen nogal raar uit de hoek komen met: negeren, niet op zetel, niet knuffelen als ze niks goeds hebben gedaan... niet allemaal misschien, maar er zijn er . En daar ben ik niet voor. Zeker niet met onze twee mini's die zo braaf zijn.

Oke bedankt! En amai 4 grote honden in huis! Dat zal daar veel stofzuigen zijn . 't Is hier al niet te doen soms!

Ik hoop dat de tijd beetje vooruit gaat en we hier snel met ons kleintje zitten en het een vrolijke bende zal zijn!

[josie]

@Yago, draagdoek gaat prima in de winter hoor, mijn kindjes zijn geboren in oktober en november en de jongste heeft zo goed als nooit in een buggy gezeten. Dicht bij de mama lijkt me zelfs veel warmer dan in zo'n buggy, gewoon goed aankleden en dan de drie lagen tricot slen erover en mijn jas tot onder het poepje geritst Het was nu natuurlijk geen koude winter van't jaar maar ik heb ook de andere winters altijd gedragen en mijn kindjes hadden eerder te warm dan te koud. Maar da's nu wel een beetje off topic natuurlijk, sorry.

[AnTan]

Ik heb nu wel heel slechte rug, dus zo'n draagdoek denk ik niet dat ik veel zal gebruiken. ik koop wel zo'n draagZAK (voor mijn man dan misschien, en misschien kort voormezelf), maar zo'n draagDOEK, ga ik wel kopen, maar wellicht zal het moeilijk zijn voor mijn rug, zal zien he...