Ik heb nog niks, enkel de bekende menstruatiepijn af en toe. Ik heb nog ontzettend veel hoop maar ik probeer van alles negatief toch iets positief te maken, denk dat ik morgen er het hart van in zal zijn als ik de bevestiging krijg.
Ja de tp is ontzettend stressvol! Ik wist op voorhand niet wat te verwachten, en ik lag daar echt denkende van "zo had ik mij een kind maken absoluut niet voorgesteld" en de dr deed mij echt pijn met die "ganzenbek". Ik zei nog uit zenuwachtigheid tegen de verpleegster dat ik zeer smal was, waarop ik dan iets zou moeten gezegd hebben van dat ik de pijn wel gewoon was want dat mijn echtgenoot vrij groot geschapen is.
Ik vond de punctie ook best stresserend, vooral omdat mijn man niet aanwezig kon zijn. Hij begon pas op een nieuw werk en kon onmogelijk op dag twee al zeggen van ik kom niet. Had mijn moeder meegenomen maar dat is niet hetzelfde. Extra stress dus. Daar zie ik wel tegenop om alles opnieuw te doen..
Is er een reden wrm je zo weinig eitjes hebt, of is het puur uw leeftijd? Weet niet hoe oud je bent dusja. Ik ben 29, en ergens wel blij dat ik normaal reageer op alles, zeker na alles wat er al mis is met mij, mijn hormonen zijn altijd perfect, eitjes groeien goed. Denk dat ik na 2x mij wel ga beginnen afvragen wrm het niet lukt als alles steeds perfect is. Heb echt stress en schrik voor morgen. Het enige positieve is dat ik dan mag stoppen met die pillen, de bijwerkingen had ik liever niet dan wel, mijn hoofd draait nog constant alhoewel het al minder is dan in het begin.
Hij zal u dat wrs idd geven omdat je slecht reageerde de vorige keer. Uiteindelijk heeft het ook wel geholpen hè? Ik kijk er idd ook wel naaruit om ff gwn verder te leven zonder constant daaraan te hoeven denken. Ik denk dat wel eens goed gaan uiteten gaan, hij verdient het wel, zegt de laatste dagen dat ik veel meer zaag dan anders
Allez op naar morgen, en jij Valaki, bij jou was het vrijdag zeker?