@leentje: absoluut niet fijn als artsen zo cru kunnen reageren, he? Ik heb ook al gemerkt dat mijn mood staat of valt met hoe ik word behandeld tijdens een bloed-echo of andere sessie in het ziekenhuis. In jette is (bijna) iedereen super vriendelijk maar ik heb het er tijdens echosessies ook al gehad (bij dokters die er ondertussen niet meer werken) dat je voelde dat ze jou echt wel behandelden als bandwerk of geen uitleg gaven. En dan enkel: het zijn er zoveel, of amaai wat zien we hier, en dan sta je daar. Nog meer ongerust dan je al was. Ik ben dan zo blij dat de verpleegsters, vroedvrouwen en onze dokter zo een tegengewicht geven waardoor je weer alle moed terugvindt...
Ik hoop dat ze jou ook snel alle duidelijkheid kunnen geven!
@jackie: hoe is je zondag verlopen? De eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat ik gisteren echt wel aan je heb gedacht. Ik vind je supermoedig dat je nog steeds naar babyborrels gaat. Ik heb dit het afgelopen jaar opgegeven: voorlopig geen babybezoeken meer voor mij. Het gaat eenvoudig weg niet. En ik kan mijn kracht beter voor mezelf gebruiken. Dus chapeau voor jou!
@crocolily: ja hier ben ik een nieuwelinge

in het ziekenhuis jammer genoeg niet...
Alhoewel mijn lief en ik er de humor van (proberen te) blijven inzien. Afgelopen december (2de verse poging met opnieuw overstimulatie) kwamen we uiteindelijk weer zoveel in het ziekenhuis dat alle verpleegsters en meer dan de helft van de dokters ons kenden en dan denk je???? Mijn lief vroeg dan een 10-beurten kaart aan de verpleegster maar dat kon ze ons jammer genoeg niet geven
Ik ben zo blij dat ik gisteren besloot om mezelf te registreren: onze pogingen vliegen er niet echt snel door, want 'dankzij' overstimulaties heb ik altijd wel veel eicellen en embryo's (toch tijdens poging 1, de laatste poging schoten er niet veel cryo's over). Maar het zwanger worden en blijven is hier niet simpel. Bij mijn verse pogingen was ik elke 2 keer zwanger, maar kreeg ik ook miskraam op 7-8 weken: en bij al mijn cryo's (6 tp's tot nu toe) maar één keer zwanger en verloren we ons zoontje in het midden van de zwangerschap...
En nu zijn we dus opnieuw met een cryo behandeling begonnen en ben ik toch zo bang: bang voor veel te veel hoop, bang dat het misloopt, bang dat we opnieuw zo lang moeten wachten om zwanger te raken, ... Bang.
Maar hier, word ik een beetje minder bang: jullie verhalen en gevoelens zijn zo herkenbaar, dat ik er een glimlach of een traan door krijg. En dat sterkt me...
Liefs
Jav'ke