Ik ben hier nieuw op dit forum en wil via deze weg mijn verhaal kwijt aan jullie. (de enige die mij misschien begrijpen)
Mijn man en ik hebben ongeveer 1 jaar geprobeerd een kindje te krijgen. Maar ik voelde al enige tijd dat er iets mis zou zijn...
Na verschillende onderzoeken, het resultaat: zaadcellen te weinig en te weinig bewegelijk. Zelfs niet voldoende voor IVF dus daarom ISCI.
11 maart zouden we naar de consulenten moeten voor de uitgebreidde uitleg.Dan direct naar de gynaecoloog, zodat wanneer ik mijn maandstonden krijg, direct kon beginnen met de hormoonstimulatie...Dit zou rond 1 april zijn....
Ging wel relatief "vlot".
Maar afgelopen zaterdag kregen we telefoon van het ziekenhuis. Mijn baarmoeder uitstrijkje toonde afwijkende waarde.
Dus nu woensdag 12/02/2014 moet ik opnieuw naar het ziekenhuis voor een colposcopie. Dus een onderzoek naar de baarmoeder.
Pfff heb nu zo'n angst, wat als hier ook weer iets mis is ??
Het rare is, mijn uitstrijkje is genomen in +- oktober en ze weten nu pas de uitslag van de waarde, kan dit ??
Ik hoop gewoon dat we onze kinderwens niet weeral moeten uitstellen.
Ook mijn thuis situatie is niet zo gemakkelijk.
Mijn zus had nog geen kinderwens, maar toch is zij nu 6 maanden zwanger. Ze hadden dit nog liever wat uitgesteld, maar goed, uiteindelijk hebben ze het aanvaardt dat zij nu een kindje krijgen.
Als we bij onze familie zijn, wordt er over niets anders gesproken dan over de baby !!
ik begrijp dat natuurlijk heel goed, maar na 2 uur over niks anders gesproken te hebben, voel ik me leeg van binnen.Wat als ik dit nooit zal meemaken ??
Ik gun het hun natuurlijk en ik praat er met niemand over. Ze weten wel dat mijn uitstrijkje niet goed was, maar geen kat dat vraagt wanneer ik op onderzoek moet terug gaan. Maarja, ondertussen probeer ik mijn zus te steunen waar ik kan.Het is natuurlijk ook niet haar schuld dat ik nog niet zwanger ben.Bedankt voor toch eventjes te luisteren naar mijn verhaal.
Sandra
