ik denk vaak bij opmerkingen dat mensen gewoon niet beter weten. Ik wist voor alles, ook niet veel van dit probleem af. en zou ook niet weten hoe te reageren. dan word je nerveus en begin je dingen te zeggen om te troosten maar raak je niet goed uit je woorden. Zo denk ik dan. en sommige mensen denken gewoon niet goed na.
waar ik het moeilijk mee heb is dat niemand vraagt hoe het is. ben ik misschien egoïstisch? ik ben gevoelig voor zulke zaken en zal zelf ook bv altijd eens een sms of zo sturen naar iemand die iets moet ondergaan...
en het ergste: mijn schoonzus heeft 5 jaar geprobeerd! pas de laatste maanden zijn we dit door toeval te weten gekomen. uiteindelijk haar 5de of 6de IVF gelukt. nu een tweeling... en ze weet dat wij aan het proberen zijn! mijn man had haar al eens uitleg gevraagd en wij hadden er ook al eens over gesproken maar nooit zal ze nu nog eens vragen hoe het is. als ze toekomt met de kindjes draait alles rond de kindjes en aan mij word niets meer gevraagd! mijn schoonouders weten van niets want dat zijn zulke mensen...daar wil het niet eens tegen zeggen, mijn man idem.
op het werk wel (moet wel he) en mijn mama ook. onlangs toch geprobeerd mijn zus ook in te lichten maar die reageerde gewoon niet!!!! ben ik nadien wel even niet goed van geweest. heb er geen goede band mee maar helemaal niets zeggen of vragen... al is het maar interesse tonen???
dat vind ik dan nog erger dan een stomme opmerking, want dan weet je tenminste dat er reactie is...
onze dokter is ook een rare kwiet. nu blijkt na hele tijd dat mijn man zijn zaad niet altijd voldoende is??? en w dat even verder onderzocht! de dokter zei: allé, het is positief dat je kinderen zult krijgen (tegen mij) en dat ze van je man zullen zijn! grappig bedoeld maar ja.... voor de rest wel goede man hoor! probeert het luchtig te houden en ik voel me daar wel goed bij. je moet niet altijd triest zijn. daar mag zo'n sfeer hangen!!
succes allemaal!
Wat NIET te zeggen bij vruchtbaarheidsproblemen
-
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Hmmmm frambozeroos.
Ik heb zelf de laatste jaren gemerkt dat ik nog het liefste omga met mensen die niet meer "naïef" zijn. Je kan heel gemakkelijk je hele leven als naïeveling doorbrengen, redelijk veel geluk hebben en een beetje door het leven surfen, maar dan is de afstand veel te groot tussen mij en zo'n persoon. Ik merk direct of iemand, van welke leeftijd ook, al iets echt moeilijk heeft meegemaakt. De tijd geven aan iemand om te praten, aandachtig luisteren, beseffen dat er niet altijd iets gezegd moet worden (en zeker niet krampachtig met pseudo-oplossingen of pseudo-troost afkomen, al was het maar om de pijnlijke stilte te doorbreken)... dat ervaar ik eerder bij mensen die zelf al eens in een moeilijke situatie hebben gezeten. En dus niet bij de school-studie-lief-job-trouwen-huisje-tuintje-kindje soort mensen met hun meestal banale probleempjes. Niet dat ik het hen verwijt hoor, ergens ben ik er jaloers op dat ze zo'n rustig leventje kunnen leiden. Maar ikzelf voel helaas geen connectie meer met hen, ik zoek hen ook niet meer op en vertel hen ook geen persoonlijke zaken meer...
Wat je schoonzus betreft: zou het niet kunnen dat ze zichzelf afschermt van die periode in haar leven waarin ze het ongetwijfeld ook heel moeilijk heeft gehad? Dat ze beseft dat haar wonden nog heel vers kunnen aanvoelen als er terug over gesproken wordt? Of misschien gaat ze uit van de houding "ikzelf vond het niet leuk als mensen naar ons informeerden, ik ga mij nu ook niet gaan opdringen aan hen". Ik weet dat sommige mensen aan hun omgeving laten weten dat ze er alleen over willen praten als ze er zelf over beginnen, om te vermijden dat er continu wordt geïnformeerd naar de stand van zaken, ook op minder gespaste momenten. Misschien was zij tijdens haar behandelingen juist ook zo'n persoon. En misschien kan je eens kort vragen of ze inderdaad ervan uitgaat dat zij het gesprek niet mag beginnen, en dat ze inderdaad wacht tot je er zelf over begint? 't Is maar een idee he.
Liefs,
mies
Ik heb zelf de laatste jaren gemerkt dat ik nog het liefste omga met mensen die niet meer "naïef" zijn. Je kan heel gemakkelijk je hele leven als naïeveling doorbrengen, redelijk veel geluk hebben en een beetje door het leven surfen, maar dan is de afstand veel te groot tussen mij en zo'n persoon. Ik merk direct of iemand, van welke leeftijd ook, al iets echt moeilijk heeft meegemaakt. De tijd geven aan iemand om te praten, aandachtig luisteren, beseffen dat er niet altijd iets gezegd moet worden (en zeker niet krampachtig met pseudo-oplossingen of pseudo-troost afkomen, al was het maar om de pijnlijke stilte te doorbreken)... dat ervaar ik eerder bij mensen die zelf al eens in een moeilijke situatie hebben gezeten. En dus niet bij de school-studie-lief-job-trouwen-huisje-tuintje-kindje soort mensen met hun meestal banale probleempjes. Niet dat ik het hen verwijt hoor, ergens ben ik er jaloers op dat ze zo'n rustig leventje kunnen leiden. Maar ikzelf voel helaas geen connectie meer met hen, ik zoek hen ook niet meer op en vertel hen ook geen persoonlijke zaken meer...
Wat je schoonzus betreft: zou het niet kunnen dat ze zichzelf afschermt van die periode in haar leven waarin ze het ongetwijfeld ook heel moeilijk heeft gehad? Dat ze beseft dat haar wonden nog heel vers kunnen aanvoelen als er terug over gesproken wordt? Of misschien gaat ze uit van de houding "ikzelf vond het niet leuk als mensen naar ons informeerden, ik ga mij nu ook niet gaan opdringen aan hen". Ik weet dat sommige mensen aan hun omgeving laten weten dat ze er alleen over willen praten als ze er zelf over beginnen, om te vermijden dat er continu wordt geïnformeerd naar de stand van zaken, ook op minder gespaste momenten. Misschien was zij tijdens haar behandelingen juist ook zo'n persoon. En misschien kan je eens kort vragen of ze inderdaad ervan uitgaat dat zij het gesprek niet mag beginnen, en dat ze inderdaad wacht tot je er zelf over begint? 't Is maar een idee he.
Liefs,
mies
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Mies,
Daar had ik ook aan gedacht aan de reden van de schoonzus. Zelf ben ik zo een persoon, dus misschien.
Frambozeroos, misschien moet je dat gewoon zeggen dat je het zou appreciëren dat ze er wel spontaan over beginnen?
En wat je verder zegt Mies, ben ik ook helemaal mee eens. Ikzelf ben ook veranderd door wat ik nu heb meegemaakt.
Liefs,
Bokje
Daar had ik ook aan gedacht aan de reden van de schoonzus. Zelf ben ik zo een persoon, dus misschien.
Frambozeroos, misschien moet je dat gewoon zeggen dat je het zou appreciëren dat ze er wel spontaan over beginnen?
En wat je verder zegt Mies, ben ik ook helemaal mee eens. Ikzelf ben ook veranderd door wat ik nu heb meegemaakt.
Liefs,
Bokje
-
frambozeroos
- Berichten: 2
- Lid geworden op: 2 mei 2009, 1:28
ik heb daar ook al wel aan gedacht. ik besef dat wel ergens...maar ik hoopte misschien gewoon ergens dat juist zij wel moet weten hoe je daarin kan afzien.
Nu vooral heb ik het moeilijk gekregen. En ik kan me volledig vinden in wat je zei over die connectie dat je mist met mensen waar alles 'voor de wind' gaat. (als ik het zo mag uitdrukken) Zo weet ik ook niet meer wat te zeggen tegen collega waar alles vlot liep. getrouwd, gestopt en hup zwanger. Ik gun het maar het is alsof zij ook niet begrijpen wat er in jou omgaat...en dan maar zagen en klagen over hun 'kleine' probleempjes.
nu breekt bij mij de moeilijke periode aan. zijn eig.2 jaar aan het proberen en nu krijg ik het serieus moeilijk.
Ik merk nu dat ik bv. heel emotioneel kan zijn en soms zelfs verbitterd. ik schrik van mezelf...van een toch wel vrolijk iemand kan ik nu soms zo stom reageren op kleine onnozelheden. achteraf kan ik mezelf wel slaan dat ik zo over reageerde. ik kon vroeger al emotioneel zijn, maar nu zou ik soms om het minste kunnen wenen. om kleine tegenslagen al.
het maakt me niet sterker...integendeel. al deze onzekerheden en deze periode maakt me momenteel veel zwakker. heb ik dit alleen? of in welk opzicht zijn jullie veranderd?
Nu vooral heb ik het moeilijk gekregen. En ik kan me volledig vinden in wat je zei over die connectie dat je mist met mensen waar alles 'voor de wind' gaat. (als ik het zo mag uitdrukken) Zo weet ik ook niet meer wat te zeggen tegen collega waar alles vlot liep. getrouwd, gestopt en hup zwanger. Ik gun het maar het is alsof zij ook niet begrijpen wat er in jou omgaat...en dan maar zagen en klagen over hun 'kleine' probleempjes.
nu breekt bij mij de moeilijke periode aan. zijn eig.2 jaar aan het proberen en nu krijg ik het serieus moeilijk.
Ik merk nu dat ik bv. heel emotioneel kan zijn en soms zelfs verbitterd. ik schrik van mezelf...van een toch wel vrolijk iemand kan ik nu soms zo stom reageren op kleine onnozelheden. achteraf kan ik mezelf wel slaan dat ik zo over reageerde. ik kon vroeger al emotioneel zijn, maar nu zou ik soms om het minste kunnen wenen. om kleine tegenslagen al.
het maakt me niet sterker...integendeel. al deze onzekerheden en deze periode maakt me momenteel veel zwakker. heb ik dit alleen? of in welk opzicht zijn jullie veranderd?
-
Vereltje
- Berichten: 1947
- Lid geworden op: 16 mei 2008, 10:02
Wij zijn ook alweer twee en half jaar bezig, en ik ben ook wel erg veranderd moet ik zeggen. Ik probeer soms terug te gaan naar hoe spannend het was om te stoppen met de pil, want soms verlies je jezelf echt in die hele mallemolen, waardoor je vergeet waarom je dat er allemaal voor over hebt.
Vorige week kreeg ik ook weer eens te horen van een vriendin dat ik waarschijnlijk te veel stress heb en dat het daardoor niet lukt. Ik heb haar dan geduldig uitgelegd dat dat niet de reden is maar wel het feit dat ik endometriose heb, en dat het kwetsend overkomt, als een beschuldiging dat het gewoon mijn eigen stomme fout is. Haar antwoord: "tja jij hebt natuurlijk OOK een medisch probleem he."
Ze had het dus duidelijk NIET begrepen!
Vorige week kreeg ik ook weer eens te horen van een vriendin dat ik waarschijnlijk te veel stress heb en dat het daardoor niet lukt. Ik heb haar dan geduldig uitgelegd dat dat niet de reden is maar wel het feit dat ik endometriose heb, en dat het kwetsend overkomt, als een beschuldiging dat het gewoon mijn eigen stomme fout is. Haar antwoord: "tja jij hebt natuurlijk OOK een medisch probleem he."
Ze had het dus duidelijk NIET begrepen!
-
Lisa Simpson
- Berichten: 213
- Lid geworden op: 17 november 2008, 16:43
ik zat gisteren bij de kapper, zijn vrouw was daar juist met hun baby van 2-3 maand
dus hij vertelt over zijne kleinen en daarna ja hoor "jij nog geen kinderwens?"
gelukkig was er niemand anders in de zaak
ik met knalrode kop "wens wel maar de uitvoering is iets anders he"
hij "ah, duurt t al lang"
ik "lang genoeg"
tegenwoordig kan ik er vrij goed tegen, zit lekker in mijn vel maar dat blijven ongemakkelijke conversaties. hier op t werk kwam er ook net een kaartje toe van een ex-collega, die dingen mijd ik toch nog altijd
dus hij vertelt over zijne kleinen en daarna ja hoor "jij nog geen kinderwens?"
gelukkig was er niemand anders in de zaak
ik met knalrode kop "wens wel maar de uitvoering is iets anders he"
hij "ah, duurt t al lang"
ik "lang genoeg"
tegenwoordig kan ik er vrij goed tegen, zit lekker in mijn vel maar dat blijven ongemakkelijke conversaties. hier op t werk kwam er ook net een kaartje toe van een ex-collega, die dingen mijd ik toch nog altijd
-
Julia
- Berichten: 42
- Lid geworden op: 15 april 2008, 23:33
Gisteren kreeg ik een cliente op bezoek. Ze gaat een winkel openen voor herenkleding. Ze vertelde me dat zoveel mensen haar met vragen bestoken waarom ze koste wat kost herenkleding en geen dameskleding doet.
Ze zei mij, van vrouw tot vrouw, dat ik me zeker niet aangevallen hoefde voelen dat ze (nog) niet in dameskleding doet. Dit zou ze er wel later bijdoen als de zaken goed draaien.
Ik stelde haar gerust dat ze vooral moet doen waar zij haar goed bij voelt en niemand haar verwijten naar het hoofd heeft te gooien.
Vertelt ze me plots met tranen in de ogen dat ze al heel haar leven droomt van een zoontje...maar ze gaat op haar 50 aan en heeft nog steeds geen kind gebaart. Ze wil het gevoel hebben dat ze iets voor haar "ongeboren zoontje" doet.
Ik kreeg een krop in de keel, tranen in de ogen...en thuis zijn de tranen er dan ook effectief uitgerold. Ze heeft er geen idee van hoe ik haar verdriet begrijp, al ben ik zelf zoveel jonger dan haar en heb ik zeker en vast nog wel meer kansen dan haar (alhoewel...ik heb niet één fertiliteitsprobleem, ik heb er ineens drie).
't leven is niet eerlijk, hé. Da's zo'n lief mens en de natuur heeft het haar niet gegund...en zo zitten we allemaal in hetzelfde schuitje
Ze zei mij, van vrouw tot vrouw, dat ik me zeker niet aangevallen hoefde voelen dat ze (nog) niet in dameskleding doet. Dit zou ze er wel later bijdoen als de zaken goed draaien.
Ik stelde haar gerust dat ze vooral moet doen waar zij haar goed bij voelt en niemand haar verwijten naar het hoofd heeft te gooien.
Vertelt ze me plots met tranen in de ogen dat ze al heel haar leven droomt van een zoontje...maar ze gaat op haar 50 aan en heeft nog steeds geen kind gebaart. Ze wil het gevoel hebben dat ze iets voor haar "ongeboren zoontje" doet.
Ik kreeg een krop in de keel, tranen in de ogen...en thuis zijn de tranen er dan ook effectief uitgerold. Ze heeft er geen idee van hoe ik haar verdriet begrijp, al ben ik zelf zoveel jonger dan haar en heb ik zeker en vast nog wel meer kansen dan haar (alhoewel...ik heb niet één fertiliteitsprobleem, ik heb er ineens drie).
't leven is niet eerlijk, hé. Da's zo'n lief mens en de natuur heeft het haar niet gegund...en zo zitten we allemaal in hetzelfde schuitje
-
Veronique
- Berichten: 31
- Lid geworden op: 24 maart 2009, 14:00
@ Vereltje
Mijn schoonzus heeft hetzelfde meegemaakt als ik, heeft er ook een paar jaar voor moeten 'werken' en wachten. Toen ik haar in het begin leerde kennen (ook het begin van het geprobeer) was ze heel somber en in zichzelf gekeerd. Toen vond ik het vreemd dat je je leven zo daarvan kon laten afhangen. Dit weekend had ik het er met haar over dat ze, nu ze een tweeling van 10 maand heeft, veel opgeluchter en luchtiger in het leven staat. Haar vriend merkte op: ze is content nu, want ze heeft wat ze wou! Kindjes!
Achteraf viel mijn frank dat ik er nu hetzelfde bijloop als zij in die periode.
Je geluk mag natuurlijk niet volledig van die wens afhangen, maar het vooruitzicht van ooit mama te zijn geeft me zo'n warm gevoel, waaruit ik zoveel mogelijk kracht probeer te putten. En ik hoop dat die wolk boven mijn hoofd en de mist in mijn hoofd snel opklaart!
groetjes
Mijn schoonzus heeft hetzelfde meegemaakt als ik, heeft er ook een paar jaar voor moeten 'werken' en wachten. Toen ik haar in het begin leerde kennen (ook het begin van het geprobeer) was ze heel somber en in zichzelf gekeerd. Toen vond ik het vreemd dat je je leven zo daarvan kon laten afhangen. Dit weekend had ik het er met haar over dat ze, nu ze een tweeling van 10 maand heeft, veel opgeluchter en luchtiger in het leven staat. Haar vriend merkte op: ze is content nu, want ze heeft wat ze wou! Kindjes!
Achteraf viel mijn frank dat ik er nu hetzelfde bijloop als zij in die periode.
Je geluk mag natuurlijk niet volledig van die wens afhangen, maar het vooruitzicht van ooit mama te zijn geeft me zo'n warm gevoel, waaruit ik zoveel mogelijk kracht probeer te putten. En ik hoop dat die wolk boven mijn hoofd en de mist in mijn hoofd snel opklaart!
groetjes
-
Julia
- Berichten: 42
- Lid geworden op: 15 april 2008, 23:33
Even een opdoffer na openheid
"Hoe is je operatie geweest" (vriendin die me de vraag stelde na kijkoperatie in mijn baarmoeder)
"pco, eileiders te kronkelig,...enfin...vanzelf zal't nie gaat, maar dat wisten we na al die jaren al...volgende stap is ivf"
reactie:
"ik heb vandaag kinderkleedjes gekocht als verrassing voor mijn vriend...we hebben besloten te stoppen met de pil en hopen toch wel binnen een maand of zes zwanger te zijn; Oo wat kijken we uit naar die kleine uk van ons tweetjes" Dan wel lief bedoeld "hopelijk lukt het bij u ook als ge er weer wilt aan beginnen (na gebroken relatie, bedoelt ze), ge hebt er toch ook geen geluk mee, he".
Mjaaa...ik hoop het natuurlijk van harte voor haar dat ze binnen zes maanden met een bol buikje rondloopt, maar momenteel heb ik het net eventjes moeilijker met de happy pregnantverhaaltoestanden...
Deze vriendin is n superlieve, maar de reactie kwam efkes op een zwak moment, vrees ik. Heb het er momenteel gewoon allemaal weer moeilijker mee...zal wel met ups and downs zijn, zeker.
"Hoe is je operatie geweest" (vriendin die me de vraag stelde na kijkoperatie in mijn baarmoeder)
"pco, eileiders te kronkelig,...enfin...vanzelf zal't nie gaat, maar dat wisten we na al die jaren al...volgende stap is ivf"
reactie:
"ik heb vandaag kinderkleedjes gekocht als verrassing voor mijn vriend...we hebben besloten te stoppen met de pil en hopen toch wel binnen een maand of zes zwanger te zijn; Oo wat kijken we uit naar die kleine uk van ons tweetjes" Dan wel lief bedoeld "hopelijk lukt het bij u ook als ge er weer wilt aan beginnen (na gebroken relatie, bedoelt ze), ge hebt er toch ook geen geluk mee, he".
Mjaaa...ik hoop het natuurlijk van harte voor haar dat ze binnen zes maanden met een bol buikje rondloopt, maar momenteel heb ik het net eventjes moeilijker met de happy pregnantverhaaltoestanden...
Deze vriendin is n superlieve, maar de reactie kwam efkes op een zwak moment, vrees ik. Heb het er momenteel gewoon allemaal weer moeilijker mee...zal wel met ups and downs zijn, zeker.
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Julia,
Ook al gun je het haar. Het was niet echt een gepaste reactie op dat moment. Het lijkt alsof ze interesse heeft in je verhaal en plots draait ze het helemaal naar haar en dan nog met een positief voorzien einde.
Dikke knuf. Want ik vind het eigenlijk een beetje grof, ook al had ze het zo niet bedoeld misschien.
Liefs,
Bokje
Ook al gun je het haar. Het was niet echt een gepaste reactie op dat moment. Het lijkt alsof ze interesse heeft in je verhaal en plots draait ze het helemaal naar haar en dan nog met een positief voorzien einde.
Dikke knuf. Want ik vind het eigenlijk een beetje grof, ook al had ze het zo niet bedoeld misschien.
Liefs,
Bokje
-
Nausika
- Berichten: 3
- Lid geworden op: 16 mei 2009, 16:51
-
Gwenneke
- Berichten: 26
- Lid geworden op: 3 mei 2009, 22:03
Op het werk weten verschillende collega's dat we al meer dan een jaar proberen onze kinderwens in vervulling te laten gaan. Ik wou hier steeds open over zijn, zodat ze minder leuke dagen beter zouden kunnen plaatsen en dat ze sommige opmerkingen achterwege zouden laten. Verkeerd gedacht dus!
Waarom kunnen mensen niet twee keer nadenken als ze iets zeggen??? Waarom probeert men niet af en toe rekening te houden met mensen die het niet zo gemakkelijk hebben??? Deze vragen stel ik me regelmatig
Even enkele van die beue situaties schetsen...
Collega/vriendin die voordat ze aan een bescheiden groepje gaat aankondigen dat ze zwanger is, tegen me zegt: Ik moet iets vertellen, maar niet boos worden of niet beginnen huilen hé!
Na de aankondiging reageert een andere collega die net bevallen is: HA, ze is bij mij op bezoek geweest hé. Ik heb haar eens goed uitgelegd hoe het moest. Moeilijk is het niet hoor...
Als ik wat later toekom op het werk door onderzoek: Je hebt je waarschijnlijk eens goed uitgeslapen. Geniet er maar van, want als je kinderen hebt, kan je dat niet meer doen ze!
Bij het zien van een koortsblaas op mijn lip: Je loopt vruchtbaar als je een koortsblaas hebt, dus je weet wat je moet doen hé vanavond...
Dit zijn dus opmerkingen van mensen die de situatie kennen hé! Vreselijk! Ik heb mijn les geleerd: mensen leven niet zo met je mee als je verwacht. Ik hou ze vanaf nu dan ook niet meer op de hoogte en zelf vragen ze er ook niet meer naar. Ze zijn het misschien vergeten?
Waarom kunnen mensen niet twee keer nadenken als ze iets zeggen??? Waarom probeert men niet af en toe rekening te houden met mensen die het niet zo gemakkelijk hebben??? Deze vragen stel ik me regelmatig
Even enkele van die beue situaties schetsen...Collega/vriendin die voordat ze aan een bescheiden groepje gaat aankondigen dat ze zwanger is, tegen me zegt: Ik moet iets vertellen, maar niet boos worden of niet beginnen huilen hé!
Na de aankondiging reageert een andere collega die net bevallen is: HA, ze is bij mij op bezoek geweest hé. Ik heb haar eens goed uitgelegd hoe het moest. Moeilijk is het niet hoor...
Als ik wat later toekom op het werk door onderzoek: Je hebt je waarschijnlijk eens goed uitgeslapen. Geniet er maar van, want als je kinderen hebt, kan je dat niet meer doen ze!
Bij het zien van een koortsblaas op mijn lip: Je loopt vruchtbaar als je een koortsblaas hebt, dus je weet wat je moet doen hé vanavond...
Dit zijn dus opmerkingen van mensen die de situatie kennen hé! Vreselijk! Ik heb mijn les geleerd: mensen leven niet zo met je mee als je verwacht. Ik hou ze vanaf nu dan ook niet meer op de hoogte en zelf vragen ze er ook niet meer naar. Ze zijn het misschien vergeten?
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Gwenneke,
Eigenlijk is het nobel dat je het verteld hebt op het werk. En je hebt het met de beste bedoelingen verteld. Maar ik ben ervan overtuigd dat mensen die het niet meemaken of hebben meegemaakt, het niet begrijpen. Ze kunnen proberen empathie te tonen, maar echt begrijpen zullen ze nooit. Ze zeggen dingen die kwetsend kunnen overkomen en ze bedoelen het vast niet zo. Maar daar ben je vet mee.
En vergeten zullen ze het niet zijn, maar ik denk eerder dat ze niet durven ernaar te vragen. Alleszins een dikke knuf zenne!!!
Liefs,
Bokje
Eigenlijk is het nobel dat je het verteld hebt op het werk. En je hebt het met de beste bedoelingen verteld. Maar ik ben ervan overtuigd dat mensen die het niet meemaken of hebben meegemaakt, het niet begrijpen. Ze kunnen proberen empathie te tonen, maar echt begrijpen zullen ze nooit. Ze zeggen dingen die kwetsend kunnen overkomen en ze bedoelen het vast niet zo. Maar daar ben je vet mee.
En vergeten zullen ze het niet zijn, maar ik denk eerder dat ze niet durven ernaar te vragen. Alleszins een dikke knuf zenne!!!
Liefs,
Bokje
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten