My story so far...

[Cloke]

Hallo iedereen,

Ik ben nieuw op het forum. Ik word 30 in november en ben nu sinds bijna 2 jaar gestopt met de pil. Sinds begin dit jaar zijn we in UZ Jette gestart met 2 x monitoring (om toch nog natuurlijk zwanger te worden) en 4 x KI.

Gisteren hadden we een tussentijdje afspraak bij onze Prof De Vos. We hebben 2 scenario's besproken. Het eerste scenario is dat ik positief nieuws zou krijgen van de 4e KI sessie (dat krijg ik volgende week), het 2e scenario is dat we met 50% IVF, 50% ICSI starten indien ik (opnieuw) niet zwanger blijk.

Ik denk dat ik stilaan nood heb om soortgelijke verhalen te horen. Bij voorkeur: succesverhalen
Want om eerlijk te zijn verlies ik elke maand iets meer de hoop...of de kracht om door te zetten.

De ontgoocheling is zo zwaar om te dragen. Ik ken jammer genoeg niemand in mijn directe omgeving die problemen had om zwanger te worden. Bijna iedereen heeft maximaal 6 mnd moeten proberen. Erg frustrerend! Je krijgt dus wel steun van vrienden en familie maar niemand begrijpt echt wat je doormaakt en hoe zwaar die ontgoocheling op je persoon weegt (fysiek & mentaal).

Elke maand herken ik symptomen van een mogelijke zwangerschap. En werkelijk, echt waar, elke maand geloof ik erin, 200%...

Sinds mijn afspraak gisteren heb ik beetje het gevoel dat we onze laatste 'hoop' bereikt hebben. Ik heb zo'n bang dat ik nooit die ultieme droom ga kunnen meemaken. Mijn man zijn uitslagen zijn qua beweeglijkheid prima in orde maar de morfologie zou een probleem vormen bij KI. Bij mezelf is op dit ogenblik niets opgemerkt (ook niet na de kijkoperatie)...

Heeft iemand tips om realistisch te blijven maar toch hoopvol te zijn?

Ik hoop meer te horen van jullie!
x

[Lente]

Dag Cloke,

Ik wens je veel moed toe en veel succes met jouw volfende pogingen. Het is inderdaad een heel zware periode al dat behandelen. Zeker als er in de omgeving iedereen zo gemakkelijk zwanger lijkt te worden.

Wij zijn gestopt met de pil in 2009. Al snel wisten we dat we niet spontaan zwanger zouden geraken. Ik had last van zware PCO waardoor ik geen eisprong had. In 2010 zijn we gestart met de behandelen. Direct ICSI. Ik had altijd veel eicellen. En telkens konden we enkele embryo,s invriezen. Uireindelijk ben ik vorig jaar in september zwanger geraakt. In totaal hebben we 8 ICSI-pogingen gehad en 16 terugplaatsingen!! 3,5 jaar nadat ik gestopt was met de pil!! Een lange en zware periode waar alles rond onze kinderwens draaide.
Maar zie, we hebben nooit opgegeven. We hadden zelfs een adoptieprocedure gestart.

In mei ben ik bevallen van een geweldige dochtertje!!

Het komt bijna nooit voor dat het helemaal niet lukt. Ik ken eigenlijk niemand bij wie het nooit gelukt is. Voor de ene duurt het langer dan voor de andere. Ik was iemand bij wie het lang geduurd heeft. Ik begon ook te denken dat we nooit een kindje zuden krijgen. Maar ik kreeg hier veel steun. En dat deed deugd.

Ik hoop echt dat het binnenkort bij jullie gaat lukken.

Groetjes xx

[wings]

Hey cloke,

In oktober 2010 stopte ik met de pil. Omdat zwanger Orden niet lukte stapten we in januari 2012 naar de gyn. Resultaat van de onderzoeken wees uit dat alleen icsi zou kunnen slagen.
We waren echt een hopeloos geval. Tese bleek nodig omdat er eigenlijk nul levende zaadjes in het kwakje zaten.

Aangezien mijn man maar 1 teelbal heeft was dit maar 1 keer mogelijk. Met het tese zaad konden 4 eitjes bevrucht worden. De derde terugplaatsing (de laatste ook want 1 cryo heeft het niet gehaald) was het raak.

We waren al een donor aan het zoeken want dit was de allerlaatste kans op een kindje van onszelf.

Ondertussen ligt mijn zoontje van 11 Weken te slapen in zijn bedje... Een echt wonder!!!!

Gelukkig had ik wel mensen in mijn omgeving die hetzelfde hadden meegemaakt en dat hielp wel. En dvo natuurlijk

Veel succes en geef de hoop nooit op... Ooit ligt daar ook een babytje in zijn bedje!