Bericht
door Engel0405 » 9 augustus 2013, 11:01
Er is niets mis met toegeven dat die eerste weekjes/maandjes geen rozewolk zijn voor iedereen. Er zijn mama's die baby's hebben die na een week doorslapen en praktisch niet huilen, perfect bijkomen... Dan zijn er mama's zoals wij, wiens baby veel huilt, reflux heeft bv., weinig slaapt, ontroostbaar is soms.
Slaapgebrek doet een mens alle zin voor relativisme verliezen. Voor mij is dit de 2e keer en onze nieuwe baby is eigenlijk een pak rustiger en braver dan mijn andere dochter. En toch huil ik ook nog geregeld. Als ze een slechte dag heeft en ik voor de zoveelste keer op rij maar 4 of 5 u heb kunnen slapen. Als ik er niet in slaag te doen wat ik me had voorgenomen omdat ze heel de dag op mijn arm moet liggen die dag. Of gewoon omdat ik het gevoel heb een slechte incompetente moeder te zijn.
De allereerste weken huilde ik ELKE dag. Van pure wanhoop, ook omdat ik het gevoel had constant 1 vd kindjes teleur en moeten stellen. Ik kan onmogelijk iedereen perfect alle aandacht op elk moment geven. Das ontzettend frustrerend,maar ik probeer het nu te aanvaarden. Als de baby dan een goede nacht heeft, dan kan het zijn dat de brusjes bv om het uureen hoestbui hebben of wakker worden en roepen om mama.
Onze kleinste is nu 11 weken, t gaat al veel beter. Maar we zijn nog niet uit de brand. Mijn ventje is nu 2 weken thuis en dan is het allemaal redelijk te doen, maar ik kijk er weer wat tegenop als ik er alleen mee ben.
Is dat erg om toe te geven? NEEN. Ik heb geen moeder of familie die me even kan ontlasten. Ik heb alleen mijn ventje, en das best zwaar met 3 kindjes en een huishouden dat moet gerund worden. Ik voel ook dat hij veel korter is en prikkelbaar. Wat wil je met een peuter die constant grenzen aftast en driftbuien heeft en veel te weinig nachtrust.
Maar toch prijs ik me gelukkig. Ik ben alleen zo eerlijk om te zeggen, dat het soms even niet meer gaat en ik ff in de put zit. Ja ook al heb ik jaaaaren naar kindjes verlangd. Het is de droom van ongewenst kinderloze koppels, zij zouden zo met mij willen ruilen. Maar toch, dan ben ik misschien niet zo'n supermama die van elke seconde geniet. Het is een verrijking kinderen te hebben,absoluut. Die liefde die je voelt, met niets te vergelijken.
Maar ik ben geen wandelende reclame, ik zeg het hoe het is. Je kan heel diep zitten door overbezorgdheid ook en life as u know it, ends.
Ik weet alleen heel zeker dat het beter wordt. Daar hou ik me aan vast. Eerst maak je jezelf wijs dat op 6 weken het kwaadste voorbij is, dan 8, dan 11, dan 3 maand.. Lol. Maar het is niet plots zomaar allemaal gedaan, het gaat heel langzaam. Babysteps right?
Ik geniet geweldig van even met de auto te rijden, al ist het 5 min naar K&G of de KA. nu t ventje thuis is wil ik ook constant eropuit trekken, nr de zoo met de kids of de speeltuin. Gewoon batterijen opladen, niet constant binnenzitten met die baby en gek worden. Stressen voor wanneer ze moet eten en zal ze wel genoeg eten en niet teveel last hebben van reflux? En gaat ze vannacht goed slapen want ze heeft precies overdag nu toch veel rustig geweest... Is dat het begin van PND? Ik denk gewoon dat dat de hormonen zijn, gebrek aan slaap, t feit dat het niet zo perfect gaat als bij anderen?
)