Ik weet even niet meer wat te denken, laat staan wat te doen. Trouwe lezers weten dat ik net mijn tweede mislukte ICSI achter de rug heb. Gisteren nabespreking met de gyn. Die begon direct over eiceldonatie, dat onze kansen op een kind dan veel groter zijn (rond de 50%), omdat ik een lage AMH-waarde heb. Paniek. Het was de eerste keer dat de dokter over eiceldonatie sprak, terwijl ik hem (en zijn collega) daar in de loop van deze 2e poging expliciet naar gevraagd had: eerst toen bleek dat mijn AMH laag is (toen heb ik gevraagd: "heeft het nog wel zin om een poging te starten" en hij vond dat toen een rare vraag: we moesten volgens hem zeker nog niet wanhopen, alleen moet ik nooit verwachten grote hoeveelheden eicellen te oogsten) en tweede keer (aan zijn collega): "moet ik met zo'n AMH niet denken aan eiceldonatie?" Collega lachte het weg: zolang ik nog eigen eicellen heb, ziet hij geen reden om direct naar de "drastische middelen" te grijpen.
En als ik alles optel, doen we het ook niet zooooo slecht: eerste poging 6 follikels, 4 eicellen, 3 bevrucht, uiteindelijk 1 embryo teruggeplaatst. Tweede poging: gestart met 7 follikels, maar wellicht onvoldoende bijgespoten dus bij de PU 4 follikels, 3 eicellen, 2 bevrucht, 1 goed embryo teruggeplaatst. Dus alle stappen lijken te lukken: ik maak follikels, er zitten eicellen in, die eicellen raken bevrucht, de bevruchte eicellen ontwikkelen zich tot een embryo... Maar de innesteling is dus nog nooit gelukt
We hebben de goede dokter wat tegengas gegeven, eiceldonatie zien we op dit moment (als je dat zo onvoorbereid op je bord krijgt) niet zitten, we willen het max. halen uit ons eigen materiaal, zolang dat mogelijk is. Hij begreep dat. Dus in juli start ik opnieuw, met zware stimulatie...
Doe ik hier wel goed aan? Terwijl mijn bloed geprikt werd, heeft mijn vriend de gyn nog eens apart gesproken met de vraag of hij ons niet gewoon wil sussen met nog een poging terwijl hij weet dat die gedoemd is te mislukken, maar de dokter drukte hem op het hart dat we wel degelijk nog kansen hebben, alleen zijn die niet zo hoog als iemand die meer eicellen produceert...
En nog zo'n leuke bijkomstigheid: tijdens het gesprek gisteren bleek dat ik bij de TP een baxter Atosiban had moeten krijgen (dat is een middel dat de baarmoeder volledig stillegt, zodat die niet geprikkeld reageert en begint samen te krampen, want bij mijn 1e poging had ik enorm veel last van menstruatieachtige krampen tijdens mijn wachtweken), maar de verpleegster kon dat niet geloven toen ze dat zag op het blad dat ik keeg na de PU (in het ziekenhuis waar ik ga krijg je na de PU een blad met de rest van de behandeling uitgelegd: hoeveel Utrogestan je moet nemen, wanneer je nog Pregnyl moet spuiten, wanneer je weer bloed moet laten prikken,... En daar stond dus bij mij ook op dat ik voor de TP een baxter Atosiban zou krijgen), want normaal krijg je dat enkel als je meedoet aan een studie, of al een aantal mislukte TP'en hebt gehad. Ik had nog maar 1 mislukte TP en zat niet in een studie, dus: schrappen die handel... Probleem is ook dat de arts die mijn schema uitwerkt en de eerste echo's doet, geen PU en TP meer doet (dat doet zijn collega), dus hij kon het natuurlijk niet checken bij de TP... We zijn dus met zijn allen redelijk boos... De gyn ging er wel iemand over aanspreken in het ziekenhuis, maar ja, het kwaad is geschied he
De verpleegster zou nog gebeld hebben naar het CRG (niet naar mijn behandelend arts!), en daar wisten ze van niets, dus: dikke vette streep over mijn baxter en die paar % extra kans Ik was natuurlijk zelf ook zo stom om alles te vertrouwen wat me werd ingelepeld, had misschien zelf eens moeten bellen naar de gyn na de PU om te horen hoe het zat met die baxter, maar de uitleg van de verpleegster leek me zo logisch dat ik dat slikte als zoete koek... En die koek ligt nu zwaar op mijn maag