opgelegde rust pauze wie ook?

[trix]

hallo iedereen ,
partner en ik hebben in november vorig jaar 1ste icsi achter de rug, na miskraam kregen we te horen dat we beter een rust pauze inlasten, nu zijn we ondertussen maart en nog steeds is die pauze er!!!!
wordt er een beetje zot van!!!
hebben nog koppels dit moeten doorstaan.

reden bij ons is psychische problematiek partner die me er ook meer onder door heeft getrokken.
en de icsi procedure was volgens de therapeute de druppel.

we moeten nu beiden in therapie en mogen misschien in september terug starten!!

weet niet wat het ergste is:
* misschien geen kinderen kunnen krijgen
* dit veel te lang wachten

[Loeki]

Hoi Trix,

Wat vreselijk!! Kan je dit niet aankaarten met de therapeute? Uiteindelijk beslissen jullie toch of jullie klaar zijn voor een tweede poging. Als het wachten aanvoelt als zinloos, moet je er volgens mij "iets" mee doen, anders word je er alleen maar onrustiger door.

Als 't voor je partner moeilijker is omwille van psychische redenen, lijkt het me zeker belangrijk dat je er met hem over praat. Wat vindt hij ervan?

En waarom september? Ze weten toch nooit hoe therapie vordert... Misschien zetten ze er een datum op voor jou om naartoe te leven. Vraag voor de therapeute!

Succes he meid! Psychische problemen zijn misschien wel nog lastiger dan fysische. Je hebt er zo geen vat op hé... Niet dat je op fysische problemen altijd vat hebt, maar meestal kunnen ze het wel onderzoeken, een diagnose stellen en er "concreet" iets aan doen.

[mies]

Hey Trix,

ikzelf ben een tijdje geleden naar de psych geweest om bepaalde zaken door te babbelen, er zijn er velen hoor die dat doen. Ik heb weliswaar geen psychiatrische problematiek (geen depressie of echte biologische factoren), maar er zijn altijd wel zaken die zich opstapelen als ze niet goed verwerkt geraken.
In ieder geval, tijdens het eerste gesprek kwam de vraag al boven: doorgaan met vruchtbaarheidsbehandelingen tijdens een therapie, of eerst therapie en dan terug beginnen met vruchtbaarheidsbehandelingen?
Ik mocht het zelf beslissen, maar mijn psych wees me er wel op dat 1) een echte therapie gemakkelijk jaren kan duren, en 2) er niet geweten is wat het effect is van therapie tijdens een eventuele zwangerschap.
Voor mij was het direct duidelijk dat ik geen zin had om jaren te wachten om terug de vruchtbaarheidsbehandelingen verder te zetten, om dan nadien nog maar eens maanden / jaren in de vruchtbaarheidsmolen te zitten waarbij zich alweer de teleurstellingen zouden opstapelen en ik misschien alweer nood had aan therapie
En ten tweede: mocht ik als ik nu al direct door zou gaan met vruchtbaarheidsbehandelingen onverhoopt rap zwanger geraken, dan zouden we ons best doen om de therapie voort te zetten, ook al zouden er soms negatieve emoties bij komen enzo... Uiteindelijk heb je bij een voldragen zwangerschap (waar we op moeten hopen) toch nog 9 maanden tijd om een beetje meer orde op zaken te stellen (misschien niet alles alles alles, maar de gewone vrouw op de straat heeft ook veel onverwerkte zaken en complexen enzo, die krijgt ook geen therapie). En mocht er toch een miskraam volgen, dan is er direct iemand die je goed kan opvangen.....

Kan je dit niet bespreken met je therapeute? Ik kan erin komen dat zij op dit moment vindt dat jullie niet in staat zijn om er voor jullie kinderen te zijn, omdat jullie zelf nog te veel in de knoop liggen met jullie zelf. Maar die kinderen zijn er niet op 1-2-3 he. Mocht je nu zwanger geraken heb je nog wel even tijd om dingen te verwerken, zodat je tegen de geboorte meer klaar bent om aan het volgende hoofdstuk in je leven te beginnen.
Als je nu terug snel een ICSI-poging zou doen, en je zou alweer teleurgesteld geraken (door mislukte poging of volgend miskraam, sorry dat ik het zo zeg maar dat is helaas een mogelijkheid he), dan is dat natuurlijk heel vervelend voor de therapeute want dan moet ze jullie opvangen in dat verdriet en kan ze niet verder werken aan de andere zaken. Maar uitstel is geen afstel he. Enerzijds kunnen er ook na september weer tegenslagen komen, en dan gaan jullie het er zowiezo nog heel moeilijk mee hebben of jullie nu therapie gehad hebben of niet. En anderzijds kan je een dergelijke tegenslag ook weer verwerken in de therapie zelf, de therapeute kan het aangrijpen om in-real-life te zien wat er dan door jullie heengaat, en op die manier jullie nog beter leren kennen en uiteindelijk beter kunnen helpen...

Tja, elke psych heeft natuurlijk zijn eigen manier van werken. Dit is hoe ik het besproken heb met mijn psych, hopelijk heb je er iets aan en kan je het eventueel aanbrengen in de therapie.

Veel succes en dikke knuffel!!