Ik ben er eindelijk na meer dan een week stilzwijgen. Maar boy is de tijd voorbijgevlogen...
K ga alles zo goed mogelijk proberen beschrijven van naaldje tot draadje.
Normaal moest ik dus vrijdagmorgen om 8u worden ingeleid. Dus s avonds nog lekker in bad eerst, ventje mijn haartjes gewassen en geholpen om gladde benen en oksels te hebben
Ik grap nog in bad hoe loom ik me voel en moe en dat als ik nu zou moeten bevallen ik de energie niet zou hebben.
Tegen 23u in bed. Na maanden onthouden wegens schrik dat de baby te vroeg zou komen, heb ik zoiets van: ik wil vrijen met mijn sexy vent. Anders is het weer wachten tot na de bevalling tot ik hersteld ben. Stiekem denk ik dat het misschien ook wel de boel spontaan in gang kan doen schieten.
En jawel, nadat we flink ons huiswerk hebben gemaakt, breekt een half uur later mijn water... Schoonzus bellen om op te passen op ons Kersje en off we are naar de spoed.
Als ik aankom in de arbeidskamer is het 12u30. Ze meten 4 cm opening. Amper een uur later, om 1u30, zitten we aan 7 cm al met hevige druk. De vroedvrouw is er niet gerust op, het gaat supervlug en ik voel de onzekerheid over het feit dat dit een stuitbevalling moet worden. Ze belt de gyn op en ik moet direct naar de verloskamer.
Bad idea, want daar voelt het helemaal anders, meer gespannen, confronterend. De boel valt helemaal stil... Ik geraak aan 8cm en meer niet. De gyn komt binnenvallen en is duidelijk ambtetant dat ik nog niet verder sta, hij maakt dan ook subtiel duidelijk aan de vroedvrouw dat ze te vroeg gepanikeerd heeft. Hij gaat nog wat bijslapen in een vrije arbeidskamer.
Ondertussen krijg ik persweeen, maar geen verdere ontsluiting. Het is echt moeilijk om ze weg te puffen. Dan steken ze ook nog een stomme baxter in mijn hand verkeerd, waardoor ik mijn pijn met die hand niet meer kan wegknijjpen. Op den duur word ik echt redelijk wanhopig, van de kalmheid zelve verander ik in een lichtjes jammerend meisje. Gelukkig staat mijn ventje mij heel erg bij!
3u voor de tigste keer voelt ze, het is zo overweldigend dat ik ditmaal aankondig het niet meer te kunnen houden, ik moet duwen. Ik mag heel even wat meedoen, maar ik moet me nog inhouden. Ze gaat checken met haar collega of het zover is want ze voelt het niet goed met dat poepje dat er zit ipv hoofdje.
Paar minuten later staat de gyn er, we gaan eraan beginnen. En ik weet dat nu het ergste nog komt...
Het persen zelf heeft niet lang geduurd, korter dan bij mijn vorige bevalling zelfs... Een kwartier...
Maar... zo...veel...intenser en heftiger. Als het poepje eruit is - en pas op niemand nam dus de moeite om te zeggen dat het er al uit was hè, dus ik zat daar maar alles te geven en wist niet zogoed waar ik feitelijk al stond- dan voelt dat echt als 1 grote pijnlijke spanning. Maar dan moet je nog het grootste werk doen (schouders en hoofdje), terwijl je alsmaar die ondraaglijke spanning hebt ook vanonder. Ik heb geroepen, ik beken. En t was een pak heavier dan mijn vorige normale bevalling...
Ik heb een vent die onwijs supporterde, door naar hem te luisteren kon ik blijven kracht zetten. Ook door de tips van de vroedvrouw, toen ze me zei de pijn weg ge duwen. daaraan trok ik me op, want het werkt echt ook. ipv te denken het gaat pijn doen als ik duw, is het juist door te persen dat ik de spanning minder kon doen worden.
Maar het kan dus.. en vlot zelfs zo'n een stuitbevalling. Het is een kwestie van te vertrouwen op je gyn en te wachten op het juiste moment om het hoofdje erdoor te krijgen.
Of ik het ooit nog zou doen? Neen, maar dat zei ik ook bij mijn eerste bevalling
en kijk ik heb dan toch nog gekozen om geen keizersnede te doen nu... Dus dat is geen referentie.In de kliniek had ik achteraf de status van superwoman, zo grappig.. Ze wisten er allemaal van naar het schijnt. Ik denk dat als ik ingeleid geweest was, ik met publiek erbij was bevallen, aangezien ze dat zo weinig zien. Soit, ik ben wel fier op mezelf dat ik het gedurfd heb, maar ik moet toegeven dat het allemaal ook goed zat: vorige bevalling supervlot, niet te dik kindje, ervaren gyn en geen grote schrik ( tot het moment zelf soms, lol )
Uiteindelijk heb ik in 4 uur tijd een prachtige dochter op de wereld gezet zonder medische ingrepen. Haar ene billetje zag helemaal blauw, maar das dan ook het enige wat kon verraden dat ze ietwat dwars ter wereld is gekomen
3,07 kg en 49 cm groot, hoofdje 34 cm. Zelfs de gyn was verbaasd, we hadden haar kleiner verwacht...
Wie haar naam wil weten mag gerust een pb sturen.
Ondertussen zijn we 3 dagen thuis, waarvan we er eentje al in grote ongerustheid hebben gezeten wegens koorts en mogelijke bacteriële infectie waardoor ze misschien moest worden opgenomen, maar op dit moment lijkt het dat we dat kunnen vermijden en het misschien viraal is. Hout vasthouden dus!
Ze is superbraaf en een heel flinke drinker van mama's melkje..en ze is zoooooo mooi. Zo perfect..ik had nooit gedacht dat ik opnieuw zoveel liefde zou kunnen hebben. Maar herbiciden echt waar, je hart verdubbelt gewoon.
Mijn andere dochtertje reageert enorm goed ook op haar kleinste zus
Ik kus nu elke nacht 2 poppemiekes goedenacht en alletwee ontroeren ze me tot in te diepst van mijn ziel. Zalig om mama te zijn, maar uiteraard ook dubbel zoveel zorgjes...dat hoort er natuurlijk bij...
