Bang

[Wollow]

Ik zit met veel bange gevoelens, ik wil ze graag met jullie delen. Misschien is dit heel herkenbaar en kunnen jullie wat tips geven?

Op dit moment ben ik 39w zwanger, donderdag is mijn uitgerekende datum. Al bij al is mijn zwangerschap goed verlopen.
In het begin had ik net zoals velen een enorme schrik om het kindje te verliezen. Ik telde af elke mijlpaal en de maandelijkse echo's waren er zeker niet te veel. Hoe verder de zwangerschap vorderde nam ook mijn angst af. De baby beweegt heel veel en daardoor wist ik dat alles wel oké moest zijn. Ondertussen weegt ze al 3,6kg en alles is oké eigenlijk geen reden tot paniek...
Maar sinds dit weekend is het mij allemaal te veel, het wachten is té veel. Het is alsof al die jaren wachten er plots weer bijkomen. Want in het begin van mijn zwangerschap was ik vooral blij dat het gelukt was maar eigenlijk wacht je in al die jaren op een baby en niet enkel op een zwangerschap. En die baby is er nog niet. Ik weet het het is heel dichtbij en ik zou verlangend moeten uitkijken maar het lukt niet. Ik heb doodsangsten! Bang dat er nu toch nog iets zal mislopen met de baby, dat er bij de geboorte iets fout loopt. Dat dat beetje geluk waar ik al zo lang naar uitkijk me op de eindmeet zal worden afgenomen. Ik kan het niet van me afzetten, elke dag wachten maakt het moeilijker. Ik heb paniekaanvallen en ik zit de hele tijd te wenen omdat ik denk dat de baby dood zal gaan. Ik weet niet wat ik hiervan moet denken. Donderdag heb ik een afspraak met de gynaecoloog en ik weet niet goed wat ik moet/wil zeggen. Vorige week zei ze dat het nog lang zou duren en ik vrees dat dat deze week niet anders zal zijn. Maar ik wil geen week of twee weken rondlopen. Ik kan het niet meer... Sowieso vecht ik al heel mijn zwangerschap tegen rugpijn, en als ik daar nu niet wakker van lig dan is hetwel de angst... moet ik dit zeggen tegen de gynaecoloog? Ik wil ook geen zeur zijn...

Herkent iemand deze angst? Hoe gaan jullie ermee om?

Bange Wollow

[vuurvliegje]

Dag Wollow,

Ik kan niet vergelijken want ik ben nooit zwanger geweest en zelfs dan hebben we elk onze geschiedenis en zijn geen twee zwangerschappen hetzelfde.

Ik zie dat je veel stress hebt momenteel en dat je geen manier vindt om deze te minderen. Ik zou er zeker over spreken bij de gynecoloog. Je bent vast niet de eerste vrouw die met zulke angsten zit. Vertel over je angsten en je pijn. Misschien zijn er dingen die je nog niet wist die de gyneco je kan vertellen en anders weet die op z'n minst dat jij iemand bent die veel geruststelling nodig heeft en dan kunnen ze daarop inspelen. Ik hoop voor jou dat de gynco hiervoor open staat. Ik duim voor je.

PS: wanneer ik alle wachtstress niet meer aankan ga ik naar 'http://in-balans-met-onrust.blogspot.be/' en doe ik een meditatieoefening. Een stem die mij zegt wat ik moet doel haalt mij even uit mijn eigen gedachten. Misschien heb je er iets aan. Succes

[VickskeL]

Wollow,
Ik herken een (klein) beetje je gevoelens. Ik vond het op het einde ook enorm moeilijk om te wachten. je bent zo lang aan het wachten op een baby en die laatste weken zijn er echt teveel aan... Ook snap ik je angst voor de bevalling en dat er iets mis zou gaan. Je bent nu zo ver gekomen en er mag / zal niets misgaan met de baby.

Ik herken deze gevoelens, maar in mindere mate. Ik was de hele dag nerveus, maar heb niet zitten wenen en heb ook geen paniekaanvallen gehad... Misschien is het inderdaad geen slecht idee om er met je gyn over te praten. Op 40 weken is je baby klaar en kan er zonder problemen ingeleid worden. Een vriendin van mij had dezelfde bezorgdheid en haar hebben ze een dag na de uitgerekende datum ingeleid.
Ikzelf ben 5 dagen overtijd gegaan en dan hebben ze de bevalling ook in gang gezet.
Dat er iets misgaat tijdens de bevalling met de baby is iets wat bijna nooit meer voorkomt (bij voldragen baby's). Ik snap je angst voor de bevalling maar het mooie eraan is dat eenmaal het begonnen is, je instincten het overnemen en dat je geen tijd meer hebt om je zorgen te maken. Je bent vooral bezig met het opvangen van de weeën. Misschien is het ook geen slecht idee om een epidurale te overwegen. Op die manier onderga je misschien alles wat rustiger...
Ik zou alles goed op papier zetten en bespreken met de gyn. Maak een kopie van je papier en breng het ook mee als je gaat bevallen. Op die manier weten de vroedvrouwen (en gyn van dienst) perfect wat je wil en kunnen ze er in de mate van het mogelijke rekening mee houden.
Een andere optie is om een zelfstandige vroedvrouw te zoeken en deze mee te nemen naar het ziekenhuis. Dan heb je constant iemand bij je die jou en de baby in het oog houdt. Zonder zelfstandige vroedvrouw zijn er vaak momenten dat je alleen bent omdat de vroedvrouwen van het ziekenhuis zich moeten verdelen onder de vrouwen die aan het bevallen zijn.

Dus bespreek het met je gyn. Dit is allesbehalve zeuren want het is zeker een heel belangrijk onderwerp.
Hopelijk heb je wat aan mijn antwoord.

Groetjes
Vicky

[Wollow]

Bedankt voor jullie antwoorden. Het fijn om te lezen dat jullie dit geen belachelijk of verkeerd gedrag vinden.
Ik ga donderdag een poging doen om met mijn gynaecoloog te praten, het is een hele relaxe in alles maar ik hoop dat ze wat kan begrijpen en luisteren.

Bedankt ook voor de tips, ik ga proberen mij in de komende dagen niet te veel te laten overnemen door het gevoel. Misschien dat ik de meditatie oefening ook wel eens probeer.
Het lijkt mij ook een goed idee om het vooraf op te schrijven, ik vind schrijven sowieso makkelijker. Anders geraak ik op dat moment toch niet uit mijn woorden. En dan zeg ik weer niks, zoals gewoonlijk...

Ondertussen probeer ik wat nuttige afleiding te vinden.

[Olijfje]

Wollow,

Jouw reactie is heel normaal hoor! Ik denk dat elke vrouw de laatste dagen bang wordt voor de bevalling. Zal alles wel goed verlopen, zal de baby gezond zijn, zal ik het wel aankunnen, etc! Praat erover met jouw gyn. Laat haar je gerust stellen, ze zal het met plezier doen. En het is zoals vickskel zegt, tegenwoordig houden ze alles in het oog. De kans dat er ook maar iets fout zou gaan is echt echt heel klein!

Ik had een geplande keizersnede (navelstreng 3x rond nek, sterrenkijker en bekken te klein) en was ook mega bang. Mijn Gyn had op een blaadje het verloop van de ingreep stap voor stap uitgelegd en dat gaf mij een enorme geruststelling!

Dus spuw jouw angst maar uit!
Je bent in goeie handen.

Alvast veel succes en geniet van jouw klein wondertje

Olijfje

[Hopeful82]

Wollow, ik spreek niet uit ervaring en kan je wat dat betreft dus ook niet helpen of geruststellen, maar ik denk inderdaad dat die gevoelens heel normaal zijn zo vlak voor 'de grote dag'! Ik zou het inderdaad gewoon met je gynaecoloog bespreken en uitleggen (schrijf het inderdaad misschien op papier op, dan vergeet je niets) en hij/zij zal je wellicht beter kunnen geruststellen, je zal niet de eerste en zeker niet de laatste zijn En verder Wollow: go go go, je gaat dat super goed doen en je gaat een fantastisch boeleke in je armen mogen houden binnenkort!

[flien]

Wollowken toch. Die angst gevoelens zijn naar mijn gedacht niet meer dan normaal zu. Er staat ook een hele belangrijke ingrijpende gebeurtenis voor de deur.
Eéntje die jullie leven erg zal veranderen. Maar geloof me. Je zal het super doen. En oke het is je voor een groot stuk overgeven aan de artsen en verpleegkundigen en vroedvrouwen. Maar dat zijn echt mensen waar je op kunt rekenen. Ik garandeer je dat die zich 300% zullen inzetten voor jou en je baby. En we wonen in België hee. Hier loopt op 40 weken niet veel meer mis. En ook al denken we na al die behandelingen dat het enkel altijd bij ons is dat het mis loopt. Dit keer zal he niet zo zijn. Vraag een epidurale en geniet van elke seconde en laat alles gewoon gebeuren.
En ja da wachten voor ons is geen 9 maand maar gaat al jaren door hee. Niet zoals een ander die poef zwanger werd. Wij hebben er jaren moeten op wachten en vele bergketens en dalen moeten doorworstelen.
Maar geloof me wij zullen die beebjes meer koesteren dan wie dan ook.
Laat de natuur nog even zijn werk doen en geniet van de laatste momenten dat je je beebje voor jou alleen hebt. Want dan gaat tante x en madam y je beebje willen vastpakken ook als je het soms niet graag hebt.
Bij mijn eerste was het putje winter en had iedereen een verkoudheid in mijn ogen.
Probeer te ontspannen en veel succes, tkomt allemaal goed.

[Wollow]

Bedankt voor de bemoedigende woorden...
Nog geen baby intussen.
Ben dus maar begonnen met opschrijven wat ik morgen wil zeggen. Zal ook maar wat moed beginnen zoeken.

[Wollow]

Nog 10 dagen wachten...
Vandaag monitor gehad, zeer goed. Ik zal daar mezelf maar wat mee kalmeren zeker?
Hopelijk komt het eerder nog spontaan op gang...

[Hopeful82]

Ocharme, nog 10 dg wachten, duurt lang denk ik, als je erop zit te wachten... Allez, belangrijkste is dat je kleintje het goed doet, maar snap wel dat het niet makkelijk is. Goede moed Wollow!

[Emmake]

Hoi Wollow

De angst om je kindje te verliezen... heel herkenbaar! Bij mij lag het nog iets anders, omdat ik een placenta had die door de baarmoederwand was gegroeid en de keizersnede op zich dus niet zonder risico was. Mijn zoontje is nu een jaar, mijn dochter 2,5 jaar en ik blijf een bezorgde mama. Een over-bezorgde mama. Toen mijn zoontje geboren was, zou ik hem onder twee angelcare-toestellen tegelijk gelegd hebben. Ik zou de nachten gewoon wakker gebleven zijn om te zien of hij nog ademde. En iedereen zei me: Leer dat loslaten, alles komt goed. Maar ik kon het niet. Ik was te bang. Ik was gelukkig en ik wou hem (hen) niet verliezen. Stilaan leer je het wel. Vertrouwen. Dat alles wel goed komt. Maar dat is bij mij niet zomaar vanzelf gegaan. Het heeft tijd gevraagd.
Je zult vooral op jezelf moeten vertrouwen. Op je eigen lichaam. Op je eigen kunnen. Maar ook op je kindje. En spreek er zeker over. dat heeft mij enorm geholpen. Je zult al gauw merken dat je niet de enige bent met zulke gevoelens!

[Engel0405]

Wollow, je bent perfect normaal als dat je kan geruststellen. Angsten voor je baby, de bevalling en life after it dat nooit meer hetzelfde zal zijn. Het is een magere troost maar jouw babietje zit nu perfect veilig. Je wil het heel graag zien, dat weet ik. Je wil zeker zijn dat het kerngezond is, het knuffelen... Maar vergeet ook niet dat eens je baby geboren is, het loslaten direct al begint. Je gaat alles eraan doen om het te beschermen, maar vanaf dan staat het ook bloot aan de buitenwereld. Het zijn ook je hormonen die een loopje met je nemen, alles draait op volle toeren opdat je genoeg adrenaline hebt om straks er te staan als mama.

Mijn raad: probeer toch pok nog wat te genieten van die laatste dagen dat je baby alleen van jou is en in je buik zit. Ik denk dat we op het laatst allemaal vooral willen dat ons kindje geboren is, ook ikzelf zat elke minuut af te tellen... Maar toch, je bent voor de rest van je leven mama, maar zwanger niet

[Wollow]

Dank jullie, voor de bemoedigende woorden. Het gaat hier met ups en downs. Op sommige momenten kan ik het loslaten en denk ik deze laatste dagen kom ik ook nog wel door. Dan wint mijn ratio van mijn gevoel en kan ik wat rustiger worden. Maar er zijn ook momenten dat ik alleen maar kan wenen, omdat ik bang ben omdat ik het wachten beu ben, omdat...

Ze zit daar veilig dat begrijp ik, en ik weet ook dat ze alles goed controleren. Ik had deze ochtend nog eens monitor en alles was weer oké. Alleen mijn bloeddruk, maar ja het lijkt mij niet zo vreemd dat die nu hoog is door al de spanning en zo. Deze namiddag weet ik het resultaat.

Ondertussen wacht ik zo rustig als mogelijk af...

[Engel0405]

Volhouden, meid!

[Wollow]

Komende uren/dag kaarsjes branden dat alles goed gaat... Vanavond moet ik binnen voor de inleiding, dan mijn angst eindelijk wat minder zijn. Nu nog wat uren in spanning afwachten, uitkijken naar.