Wat NIET te zeggen bij vruchtbaarheidsproblemen

[melika]

Ik moet eerlijk zeggen moest er iemand in mijn omgeving een fertiliteitsprobleem hebben ik zou het ook niet weten hoe te reageren
nu ik zelf in die situatie zit mss wel maar toch
en toch verwacht ik van anderen dat ze weten hoe te reageren zelfs als ik niets vertel
ja eigenlijk kun je dat er best wel bij zeggen wat je dan verwacht van iemand maar is ook niet gemakkelijk om dat te weten want soms als iemand er op de verkeerde moment naar vraagt is ook weer niet goed
en als ze er niet naar vragen zijn ze niet geintresseerd
ik vind dat als ik niet reageer op hun vragen en opmerkingen over zwanger worden dat ze dan toch zelf slim genoeg kunnen zijn dat het gevoelig ligt dat ik er niet over wil praten maar ja eer iedereen dat door heeft

lisa,
wat erg van je vriendin ,je vertrouwt haar dan iets toe en ze weet dan niet hoe er mee om te gaan
en nee ik vind niet dat het aan jou ligt hoor
ik denk soms ook kan ik nu niets verdragen maar het zijn wel de anderen met hun stomme reacties hé
van mij ook een hele dikke knuffel meid xxx

tja dokters zijn niet altijd betrouwbaar blijkbaar
mijn huisdokter die zei altijd er niet te veel mee bezig zijn en niet te veel stress en het klassieke verhaaktje van meestal als mensen er niet meer aan denken zijn ze plots zwanger
mijn huisarts weet niet eens dat wij behandelingen doen dus

voor iedereen een hele dikke knuffel en dat we allemaal iemand mogen vinden die perfect kan reageren op wat we vertellen iemand bij wie we terecht kunnen op de juiste momenten en nog beter dat we allemaal lekker zwanger worden dat het alles een beetje verzacht

[Lisa Simpson]

Maar ik geloof wel dat je relatie met je partner hier veel sterker uit komt. En de vriendschappen die deze 'test' doorstaan zullen toch ook veel dieper zijn. Dus da's allemaal goed nieuws

absoluut, onze relatie is nog nooit zo intens, zo diepgaand en zo liefdevol geweest. Daar kan niks tegenop. Ik zei onlangs nog tegen mijn ventje: als we ooit een kindje gaan hebben en we geraken een beetje in die sleur, gaan we die intensiteit tussen ons nog missen.

dat vind ik wel een voordeel: wij zijn 10 jaar samen, een kindje zou echt de kers op de taart zijn, maar onze basis, onze fundamenten als koppel zijn intussen zo sterk... stel dat we kinderloos zouden blijven, dan is onze basis wel sterk genoeg.

[Lisa Simpson]

@ bokje,

maar nee gij! jij hebt mij helemaal geen schuldgevoel gegeven hoor.
Julie zijn hier allemaal stuk voor stuk lieve meiden!!

maar ja, iedereen gaat al eens aan zichzelf twijfelen he

[melika]

lisa ,
dat is hier ook zo , beetje ironisch maar door al dat gedoe zijn we dichter naar elkaar gegroeid
wij zijn ook 10 jaar samen zou mooi zijn inderdaad

[Lana]

Vriendschappen die kapot gaan... ik herken dat...
Blijkbaar weten velen niet hoe ze moeten reageren. Ik vind dat heel spijtig. Het doet me verdriet om te voelen dat mijn man en ik worden buitengesloten. Wij kunnen zogezegd niet mee praten over kindjes. Gesprekken vallen automatisch stil...

Laatst hadden we nog eens 'positief nieuws' gehoord van vrienden van ons. Mijn hart brak en ik deed enorm mijn best om te blijven glimlachen. Waarom kunnen wij eens geen positief nieuws vertellen? Het lijkt hun allemaal zo gemakkelijk af te gaan; pas getrouwd en hopla zwanger.
Achteraf hoorde we via via dat een vriend van ons tegen iedereen was gaan rondbazuinen dat we het wel moeilijk hadden met dat nieuws!
Wij zullen wel zelf bepalen of we het er moeilijk mee hebben en of we het al dan niet zeggen!

Ik heb geleerd om zo weinig mogelijk te zeggen over ons 'probleem'. Wij krijgen spijtig genoeg weinig begrip, we worden buitengesloten en een echte vriendschapsband bestaat niet meer. Waarom eigenlijk? Wij zijn nog altijd dezelfde persoon. Alleen dan zonder kinderen.... Maakt dat dan echt iets uit voor een vriendschap?

Ai, heb juist een mailtje gelezen van een ex-collega die ook zwanger is. Ik had het al kunnen aanvoelen; heb daarvoor al een 6de zintuig ontwikkeld!

Ik zie het echt niet zitten om binnenkort al die dikke buiken te zien. Ik zit me eigenlijk nu al op te jutten.

Lana

[Loeki]

Echt nie tof he Lana van die zogenaamde vriend van jullie. Zo rondbazuinen dat jullie er het moeilijk mee hadden. Pffff. Hopelijk ist minder erg dan het klinkt hoor.

Ik wring me ook in allerlei bochten om die zwangere collega die RECHT tegenover mij zit (allee, schuin, zodat ik extra goed zicht heb op haar buik) niet te hoeven zien. Geen idee hoe dat gaat gaan als ze een dikke buik krijgt.

Eergisteren was ik mezelf aan het troosten door tegen mezelf te zeggen dat ze nu toch wel een erg vette kont aan het krijgen is... (zielig he)

[Sterretje]

Gelukkig blijven wij de laatste tijd wat gespaard van goed nieuws aankondigingen....
Ik kijk uit naar het moment (binnen enkele weken) waarop IK mijn aankondiging kan doen

Even advocaat van de duivel spelen, bekijk het eens langs een andere kant:
wij hebben in een vriendenkring waar we regelmatig mee samenkomen (meesten koppels) slechts 1 koppel met een kindje. Tijdens bijeenkomsten wordt er eigenlijk NOOIT naar het beebje gevraagd.... door niemand. Lijkt me voor dat koppel ook niet alles. Het is zeker ook geen koppel dat volop spontaan over het kindje vertelt (waarvoor ik zelf dankbaar ben), maar stel u voor dat je een wondertje hebt, en niemand er ooit naar informeert... zou ik ook maar triestig vinden hoor.

Gelukkig kan ik het persoonlijk heel goed met de mama vinden en praten wij samen wel over het kindje èn over mijn vruchtbaarheidsprobleem. Vind ik dan weer een mooi comprimis...

[Wappie]

Dat vind ik mooi sterretje
Als je zo een compromis kan vinden is dat leuk voor beide partijen, want inderdaad ook niet fijn als niemand achter het ukje vraagt.
Het ontwijken van zwangeren ken ik ook... Vorig jaar was een vriendin van mij zwanger (ongelukske) Ze was zelf al 5maanden ver alvorens ze het wiste. Ze dacht dat ze gewoon last had van haar darmen. Ik had het daar heel moeilijk mee. Hun relatie ging niet goed, zij studeerde nog, woonden nog niet samen. Enfin hele hutsekluts
Ik begrijp maar al te goed wat jullie voelen, alsof een mes recht door jullie hart gaat.
Maar de moed niet opgeven. Jullie tijd komt en dan zal je dubbel en dik genieten van jullie welverdiende geluk!!
Dikke knuffels!!
XXX

[Havanne]

Ik ben al lang blij al klinkt dat ook wel grof dat ik niet alleen ben. Vriendschap is een relatief begrip das wel duidelijk na al die verhalen hier.

Ik heb ook een vriendin die afstand nam vanaf het moment dat ze zwanger was. Terwijl ik duidelijk en niet mis te verstaan gezegd had. "ik ben heel blij voor jullie, het kan best zijn dat ik het er niet altijd makkelijk mee heb, toch wil ik contact blijven houden, ik kan / wil me niet de rest van mijn leven wegstoppen voor alle kinderen en zwangere vrouwen op de wereld". Ik begreep ook niet welk deel niet duidelijk was voor haar. Contacten kwamen altijd van mijn kant, ik heb dat dan is in vraag gesteld, zelfs heel cru. Ik had toch niets meer te verliezen en ja hoor nu loopt het terug wat anders. Nog niet zoals vroeger of het ooit nog helemaal goed komt??? Maakt ook niet uit, ik weet wat ik niet aan haar heb, ik ben en zal er altijd zijn voor haar maar zij dus niet voor mij. Vooral haar probleem want ik heb daar totaal geen schuldgevoelens over.

Ik merk wel dat ze het moeilijk heeft met de "band" die we nu hebben. Ze schaamt zich ook over haar manier van geen contact hebben met me. Fijn heeft ze toch iets geleerd. Maar ook alleen maar door het feit dat te koppig was om haar te laten vallen als een baksteen. Mensen verschillen en al maar een geluk, ik zou het ook niet voor iedereen gedaan hebben. Das een klik in je hoofd die je maakt denk ik.

Maar iemand die in zulke situaties wel kiest voor de vriendschap te beëindigen. Ook geen probleem mee, iedereen is anders, iedereen heeft andere noden, andere vrienden. Je moet vooral doen waar jij je goed bij voelt en je niet laten sturen door wat andere o zo belangrijk vinden.

Van dokter daarentegen kan je wel een professionele houding verwachten / vragen. Tis hun job mensen te begeleiden in de eerste lijn en eventueel door te verwijzen. Kan mij er ook in opwinden dat sommigen alles minimaliseren.

Dokters die dan vertellen dat een zwangerschap geen ziekte en dat je niet voor het minste moet panikeren hebben in de meeste gevallen gelijk. Wat nog veel belangrijker is dat ze ook zouden moeten weten dat er veel vruchtbaarheidsproblemen zijn en dat net die mensen al een lange weg hebben afgelegd voor de zwangerschap. Dat ook meestal die mensen extra ongerust zijn over hun zwangerschap en het verloop ervan en dus beter een open houding kunnen aannemen ipv de mensen een schuldgevoel te geven op voorhand.

Bij de bakker koop je een brood, bij de dokter koop je advies. Ik vraag ook zeer weinig aan de dokter, ik zeg vooral wat ik van hem verwacht. (ik wil bloed laten trekken voor mij HCG te weten, ik wil een echo omdat ik bang ben) Das duidelijk voor alle partijen.

[Lisa Simpson]

Eergisteren was ik mezelf aan het troosten door tegen mezelf te zeggen dat ze nu toch wel een erg vette kont aan het krijgen is... (zielig he)

ik denk zulke dingen ook

Maar eerlijk: de laatste tijd heb ik veel minder last van jaloersheid op dikke buiken enzo. (ik ontwijk ze wel nog he, niet overdrijven ook niet )
Maar ik heb vooral mijzelf ingeprent: kijk, dit is MIJN leven, het gaat zoals het gaat, want als puntje bij paaltje komt, wil ik met niemand anders ruilen. Iedereen heeft wel wat aan de hand: bij ons is het vruchtbaarheidsproblemen, iemand anders heeft mss wel kinderen maar een slechte relatie, of geldproblemen, of gezondheidsproblemen, of moeilijke kinderen, of zieke kinderen, of oververmoeid, of ze zitten in een sleur, of ze vervelen zich, of dit of dat... ik ben niet katholiek maar ik denk "elk huisje heeft zijn kruisje".
Onze prblemen om zwanger te worden (en blijven) zijn erg, maar ik zie rond mij veel mensen die ondanks alles véél ongelukkiger zijn.
Je kan toch alleen je eigen leven leiden he!
Dikke knuffel voor iedereen, t zonnetje schijnt, iets om van te genieten!

[Lisa Simpson]

sterretje,

da's ookw aar wat je zegt.
Of als ik iemand zie met een dikke buik die ik niet ken, denk ik ook vaak, wie weet wat zij er hebben moeten voor doen, dat weet je ook niet altijd he.

[Wendel]

Da's een heel goede houding, Lisa. Het is ook waar, wij hebben problemen, maar er zijn veel ergere dingen die je kunnen overkomen waar ik dan helemaal niet zou willen mee ruilen!

Onlangs zag ik een dikke buik, en ik dacht zo eerst 'gij trut'. Maar toen bedacht ik me, stel dat dat iemand was van hier op het forum? En ik voelde meteen een veel warmer gevoel voor haar. Raar, hé?

En Loekie, nog geen last van een stijve nek?

[Loeki]

Hihi, nee zalig thuis werken vandaag, geen zwangere te bekennen!!! (helaas... ).

Ach iedereen heeft problemen, en voor iedereen is het ergste wat zij meemaken op dat moment het ergste. Voor iemand waar alles altijd perfect verloopt kan een bad hair day al een hele emotionele opgave zijn hé. Kprobeer daar dan ook begrip voor te hebben... Behalve als ik er geen zin in heb.

[Lana]

Het is waar; we moeten kunnen relativeren anders gaan we kapot. Ik zag het gisteren echt niet meer gisteren. Jullie kennen dat wel, zo'n dagen waarbij alles lijkt te mislukken.
Ik voel me al beter en dat dankzij jullie vriendschap!

Wij kennen een koppel met dezelfde problemen als wij en er wordt hierover nooit gepraat. Eigenlijk best wel raar. Ook omdat ik er geen behoefte aan heb om het er met hun over te hebben. Eén keer begon de man van mijn vriendin erover en ik wist gewoonweg niet hoe ik moest reageren! Ik kreeg het echt niet over mijn lippen om te zeggen dat we in hetzelfde schuitje zitten.

Dikke knuffels aan iedereen,

Lana

[wat is er mis?]

Lana,

Als je er geen behoefte aan hebt, hoeft het ook niet hé. Maar het kan wel helpen om met je lotgenoten het erover te hebben. Het is natuurlijk concreter in "real life" dan hier hé. We kennen elkaar niet, dus mogen we ons best wel kwetsbaar opstellen. Misschien durf je daarom niet of wil je daarom niet. Maar ik ben nog steeds van mening dat iedereen dat voor zichzelf moet uitmaken of je daarover wil praten of niet.

Liefs,

Bokje