Zwanger en bang

[liesje1005]

Bekend volk hier in dit topic Mogen er nog vele anderen volgen hé.

Eerst en vooral proficiat aan alle zwangere dames hier. We hebben lang moeten wachten en vechten en kunnen eindelijk naar dit topic 'zwanger' veranderen maar zoals de meesten hier is ook bij mij plots de 'angst' opgedoken dat er iets verkeerd zou gaan.

Het is mijn allereerste zwangerschap ooit maar ik ben mij er van bewust dat een miskraam niet uitgesloten is. Toch verbied ik mezelf om negatief te denken en probeer wat te genieten (en die momenten voel ik mij zo enorm gelukkig) maar ik ga zo blij zijn als ik de eerste keer op controle kan (is op 14/01).

Ik heb mij trouwens ook aangesloten in topic 'bevallen in najaar 2013'.

We gaan die angst wat proberen over boord te gooien en elkaar hier steunen! Zoals Anie zegt: we gaan dat goed doen

Grtjs
Liesje

[Syfke]

Lap, zeg. Hele nacht niet geslapen buiten die ene droom met een nogal sexueel tintje en orgasme tot gevolg Daarna pijn gekregen in de baarmoeder. Ben ik mijn kindje nu verloren? Ik kon er echt niets aan doen..

[Ting]

Hey Syfke,

Ik had dit ook hoor, zeker in het begin van mijn zwangerschap tot ongeveer 17 weken. Erotische dromen en bij klaarkomen ongipijnen. Dat is je baarmoeder die uitzet en door het klaarkomen verkrampt die een beetje en dat geeft ongipijntjes. In het begin was ik daar bang voor maar na een tijdje vond ik dit een bewijs dat alles goed is. Omdat het ook wil zeggen dat je baarmoeder uitzet. Nu heb ik terug ongipijnen maar die zouden eigenlijk weeën moeten worden en dat doen ze niet. Ik ben momenteel 40 weken en 1 dag zwanger.

[Syfke]

Dat stelt me al heel wat gerust, Ting!

En jij bent verdorie nog steeds niet bevallen! Het zal allicht gaan tijd worden, potjandorie! Veel succes alvast en voor je het weet zijn het ineens echte weeën Dat was bij mijn zus toch ook zo.

[stienemien]

Ik heb ver moeten zoeken naar dit topicje (en maar goed ook), maar ik vrees dat ik hem weer moet bovenhalen.

Mijn verhaal: december 2011 mama geworden van een geweldig zoontje, na 2 jaar natuurlijk proberen (1 mk) en 2 jaar mmm (6iui, 1 ivf met 8 eicellen en zonder bevruchting, 1 icsi, 1 cryo). Ik heb na de bevalling ongeveer 2 maanden de pil genomen, maar daar voelde ik me zo miserabel bij dat ik daar vrij snel mee ben gestopt. Deze zomer beslist dat we voor een tweede kindje wilden gaan, dus begin augustus een afspraak gemaakt om terug met icsi te starten. Mijn man doet de nodige bloed/sperma-onderzoeken, ik haal al de medicatie in huis, en ik krijg groen licht om te starten met suprefact vanaf dat mijn regels doorkomen (heb zeer onregelmatige cyclus). Dus wacht ik vol ongeduld. En ik wacht. En ik wacht...

Ik kan het nog steeds niet goed geloven, maar maandag test ik positief! Gisteren naar de ferti-arts en inderdaad: een zeer klein vruchtje te zien. Mijn hcg-waarden zijn in lijn met een beginnende zwangerschap (5 weken ongeveer).

Ik ben nog niet aan't juichen... Op de echo was er ook wat bloed te zien (idem bij zwangerschap zoontje), dus het kan nog alle kanten uit. De gyn maakte zich ook wat zorgen over de kwaliteit van het embryo (aangezien alle bevruchtingen met ivf mislukten). Binnen twee weken opnieuw op controle. En ondertussen wacht ik met een bang hartje verder...

[valentijn]

Stienemien, duim duim duim voor een gezond, stevig, plakkertje

[Sandra.VDG]

Hallo,

Voor mij ook een goed onderwerp. Ik heb ook al 3 miskramen achter de rug en vorig jaar hebben we afscheid moeten nemen van onze kleine Ethan na 23 weken zwangerschap. Toch hebben we de hoop niet opgegeven en zijn we terug gestart met IVF. Ondertussen ben ik opnieuw zwanger 8 weken ongeveer. Mijn gevoelens zijn gemengd, ik ben heel blij maar ook heel angstig. Slapen lukt me bijna niet meer. Ik heb de indruk dat ik me steeds moet voorbereiden op een miskraam. Soms heb ik last van paniekaanvallen. Zo een beetje in het kort mijn verhaal en ik wou dit even kwijt.

Bedankt.

[indirah]

Sandra, ik wens je alle alle goedd van de wereld toe!!
Ik herken -zoals velen hier - je gevoelens. Heb 4 jaar 'geploeterd' 6 IUI en 4 ICSI (met 11 TP) plus twee miskramen achter de rug. Al denk ik eerlijk gezegd dat het verliezen van je kindje op 23 weken een rouwproces is dat je je hele leven meedraagt...

Toen ik voor de derde keer zwanger raakte was ik ook ongelooflijk bang. Ik dacht eigenlijk helemaal niet 'hoera', ik dacht vooral ' o jee, daar gaan we weer'... En de nachten voor een controle bloedname of echo waren slopend. Ik kreeg mijn lijf niet meer onder controle: paniekegevoel, hartkloppingen, zweetaanvallen. Zelfs als ik in m'n hoofd rustig bleef, afleiding zocht of vertrouwen kreeg dan reageerde mijn lichaam zó extreem op die spanning.
Ik weet dus niet wat je er tegen kunt doen.... Wachten hopen en zo veel mogelijk afleiding zoeken denk ik.
Het goede nieuws is dat ik na drie maanden t wel langzaam los kon laten. Inmiddels ben ik 34 weken en ik kan oprecht zeggen dat ik enorm genoten heb van mijn zwangerschap.
Jij gaat dat de komende maanden ook meemaken! Dus ik zeg alvast :
Proficiat!!