wachten en het aanhoren van domme opmerkingen

[frusti]

@annie het was een inderdaad een goedbedoeld gebaar, maar er gaat een hele geschiedenis aan vooraf. De mensen die deze geschiedenis kennen moesten toch wel even slikken.
Nu ben ik daar niet kwaad van geweest maar wel heel verdrietig.

Mensen refereren vaak vanuit hun eigenzelve:'als ik dat voor had, zou zou ik,......'
Maar ik ben altijd heel duidelijk geweest in wat ik ok vind en wat niet, maar de boodschap wordt meestal niet gehoord.

[anie]

Frusti: ja this hem ook dikwijls de mensen van wie je het krijgt of de omstandigheden waar je wel verdrietig van wordt natuurlijk. Wel spijtig natuurlijk.

Enja inderdaad, niet bij alle adoptiebureaus is het zo blijkbaar Oei bijna wat paniek gezaaid! Niet de bedoeling Maar de bureaus waar ik had gekeken waren idd de mutsaard en gewenst kind...

liefs,

Anie

[frusti]

heb een off day!

zou een babyborrel er voor iets tussen zitten?
Op het moment zelf vind ik het nooit erg maar achteraf....pfffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffff

[ilse]

of de feestdagen die eraan komen ?

is toch wel een periode waar de vraag "en hoe ver staan jullie" heel vaak terugkomt

[ingske001]

Frusti,

Dat is eigenlijk een van de redenen dat ik babyborrels mijdt, en de mensen hebben er ook begrip voor. Op het moment zelf zou dat ook wel gaan voor mij, maar achteraf heb ik het er enorm moeilijk mee en daarom ga ik er gewoon niet naar toe.

Ingske

[frusti]

feestdagen?? dat kan het ook zijn natuurlijk. Ik vraag mij al een paar jaar af wanneer ik ons boeleke in zo vreselijk melig maar oh zo schattig kerstmanpakje mag steken of een rendierhoedje mag opzetten!

[anie]

Inderdaad dames, ik ken het gevoel helaas ook

ik vind het ergste de wensen om 12u op Nieuwjaarsavond, wij kinderloos, mama kanker,... wat moeten de mensen zeggen he??

Frusti: ooit komt jullie dag om jullie boeleke in een opperschattig kerstmanpakje te steken!

Ingske: wij vermijden ook babyborrels en bezoekjes in het moederhuis, zo thuis rustig op bezoek is meer iets voor ons alhoewel we dat nu enkel nog maar doen bij échte vrienden, vroeger gingen we de hele kennissenkring af maar tijden veranderen he

pixi: inderdaad de mensen reageren er maar op los he, vind ik ook erg...

het ergste van al is dat de mensen blijven zeggen dat een adoptiekind niet hetzelfde is als een biologisch kind, het verhaal is inderdaad anders maar we gaan dat toch even graag zien maar blijkbaar denken veel mensen daar anders over...

[frusti]

@ anie mensen denken vaak dat ze iets moeten zeggen he?
De grote K is bij ons alom aanwezig(ik ken de grote K helaas ook persoonlijk)

vaak is niks zeggen beter dat dan iets willen zeggen dat nergens op slaat.

Ik denk dan altijd dat ik mensen teleurstel als ik niet ga en dat ze mij dat kwalijk nemen. Dus ga ik altijd maar en bijt op mijn tanden (is ook niet goed...ik weet het )

[anie]

Frusti: dat is erg. Ik hoop voor jullie dat het goed komt.
Inderdaad, het is niet gemakkelijk. Zelfs als de mensen hebben leren zwijgen zie je het medelijden op hun gezicht staan, zelfs dat doet al pijn. Ik denk tegenwoordig dat het altijd pijn zal doen, of ze nu iets zeggen of niets zeggen of iets verkeerd zeggen.
Ooit komt dit allemaal goed er moet gewoon nog een hele periode overgaan. Was het maar al aan ons

Ivm dat teleurstellen van mensen... Ja dat begrijp ik, wij waren tot een half jaar geleden ook zo. Maar wij hebben bijgeleerd. Vrienden moeten ons maar pakken hoe we zijn en als wij op dat vlak eens lekker egoistisch willen doen, dan moeten ze dat maar aanvaarden Als dat het enigste is wat er is mis is mee ons :p hihi

Toch een fijne kerst gewenst aan iedereen. En kijk naar de dingen en mensen die je wél hebt in de plaats van naar de dingen die er (nog) niet zijn. Als dat je lukt, gaat mijn kerstwens voor julle in vervulling, al is het maar voor één avondje.

Liefs,

Anie

[Aline]

Hey hey,

Eerst en vooral vrolijk kerstfeest en gelukkig nieuwjaar ... De feestdagen zijn altijd gevoelig en voor sommigen pijnlijk, ja héél begrijpelijk en soms is het echt wel als je er zelf niet in zit weet je niet wat het is hoe het aanvoelt ... Dat is gewoon een feit

Hier heb ik eens een totaal andere soort opmerking gekregen maar wel adoptiegericht.
We zijn nu aan't wachten op ons eerste kindje en ik had al eens gezegd aan schoonfamilie dat we graag een tweede procedure dan zouden opstarten.

Haar reactie was zou je dat wel doen, ga je dan niet te oud zijn? De oudste aan de schoolpoort? Ik had zoiets van WAT???? we gaan denk ik net 33 zijn als we de aanvraag zouden kunnen doen voor een tweede procedure, is dat te oud? ik krijg echt kriebels van zo'n opmerkingen ...

[EfenEn]

Echt??
Nee, dat is zeker niet te oud...

[Jurre]

Na 3 jaar thuis krijgen we bij mensen nog vaak de vraag; "En spreekt het al een beetje Nederlands?"
Je blijft als adoptiegezin in de spot staan en elke omstaander, vooral de iets verdere omstaanders kunnen er wat van. Hier help alleen een gezonde dosis humor. En die dosis heeft ons allen door de wachttijd moeten helpen. Iedere wachter veel succes in 2013!
En eerlijk gezegd mijden we ook nog vaak de babyborrels om wille van volgende opmerkingen: "Ja, een echt kindje dat is toch nog iets anders, hé." Alsof de onze van was of plastiek is?
Zo zie je maar iedereen lijkt voor maar opmerkingen blijven komen. Laat dit jullie zeker niet afschrikken, er zijn superveel supermooie momenten, die je voor geen goud meer wil missen.

[anneke80]

Ik heb een tijdje terug met een (ex-)collega aan't praten geweest over onze procedure (hij wist dat we gaan adopteren)...

- Hoe gaat het met de adoptie?
* Goed goed, we schuiven stilletjes aan op.
- Van waar gingen jullie nu weer adopteren?
* Van Zuid-Afrika.
- En wordt het een zwartje of een witje?
* Een zwartje.
- ah.... en geen spijt dat het een zwartje is?
* (in gedachten: WTF???!!) Neen, helemaal niet, daar hebben we zelf voor gekozen he.
- Ah, ok ...
(... gesprek gaat wat verder...)
- het duurt toch altijd wel lang he.
* ja, maar ja, we weten dat er op't einde een lief zonnetje wacht he.
- ja... de tijd van het kindjes-shoppen is voorbij he... (refererend naar vroeger, toen de wachtlijsten minder lang waren, vermoed ik, maar die term... "kindjes shoppen"... bah!)...

Maar amai, ik wist, na zo'n twee opmerkingen niet meer hoe ik vriendelijk moest blijven, dus heb ik beleefd het gesprekje afgerond...

[wachtertje]

Wat ergerlijk, zeg. Het blijft me verbazen hoe iedereen een mening heeft over adoptie, terwijl ze er vaak zo weinig over weten. Iemand zei me ook eens: gelukkig dat jullie zoontje geen zwartje is (hij komt uit Kazachstan), want ja, voor zwartjes is het toch allemaal moeilijker... Zijn gezicht toen ik zei: tja dat zullen we dan hopelijk gauw weten, want we hopen op een zwart broertje/zusje... Dat gezicht was goud waard!

[debbi]

Ja, dit komt me allemaal bekend voor. Wij weten op dit moment nog niet uit welk land we gaan adopteren (we staan om verschillende préwachtlijsten in afwachting dat we op intake kunnen gaan). Sommige mensen die van onze adoptieplannen op de hoogte zijn, vragen geregeld hoe ver we staan. Als ik dan vertel dat we nog moeten afwachten en nog niet zeker weten welk land het zal worden dan krijg ik ook soms te horen van: "Maar, Ethiopië, dat is dan toch een zwartje??"
Wat moet je daar dan op gaan antwoorden?