. Fijn te horen dat het moederschap je zo bevalt. Je kan je dat op voorhand niet voorstellen hoeveel je van dat kleine hummeltje gaat houden he. En wat ik nog vreemder vind is dat je op zo een korte tijd je al niet meer kan voorstellen hoe het zonder dat babietje was. Mijn tweede dochtertje is ondertussen een dikke 4 maanden, dus ongeveer even oud als jouw zoontje. Ondanks dat ze het regelmatig moeilijk heeft (problemen met spijsvertering) is het super hard genieten. En als ze het niet moeilijk heeft kan ze echt zo mooi lachen. Dan smelt je als mama gewoon weg. Ik ben ook al weer bijna anderhalve maand aan het werk. Dat is natuurlijk iets minder leuk, want ik heb echt het gevoel dat ik daardoor heel veel mis van de ontwikkeling. En met een tweede kindje lijkt alles nog vlugger te gaan. Ofwel komt dat omdat mijn eerste dochtertje veel te vroeg geboren was en het dus leek alsof alles trager ging in het begin. Als ik er bij stil sta hoe snel het allemaal gaat word ik altijd een beetje weemoedig.
Ik kan dus nog volop genieten...
Nog eens proficiat, he, Valentine! Het is eigenlijk wel grappig. Jij bent net zolang zwanger als onze dochter oud is. Toevallig, he?valentine0409 schreef: Hier ben ik sinds gisteren 7 maand ver!
. ( ik geloofde het ook niet toen ze dat tegen mij zeiden als ik zwanger was, maar nu moet ik toegeven dat ik die buik toch soms ook wel mis) Gelukkig is alles ok nu...die doopsuikers en kaartjes waren vast nog niet klaar Nu, mogen we daar eens mee lachen, he Linda? Jaja, nu wou ik ze zelf eens kiezen in de winkel en zelf maken. Maar dat waren op zich maar kleine euvels, bij een verder heel goede zwangerschap. Maak je maar niet te veel zorgen meer, de grote hindernissen liggen achter je, het komt gewoon goed nu!
) en heb nog vier pogingen over, dus 'k probeer me niet te veel zorgen te maken over de slaagkansen... Misschien beginnen we weer tegen dat E. naar school gaat. En misschien kan ik me als dat nodig zou zijn, ook wel neerleggen bij één kindje? Time will tell.... Maar ik denk dat E+P kan beamen dat suikerbonen je op dat moment nog maar heel weinig zeggen. Ik heb de suikerbonen uiteindelijk pas afgewerkt als M al enkele weken thuis was.Dat kan ik alleen maar beamen. Ik vond het ook emotioneel minder zwaar tijdens de pogingen na de geboorte van onze A. ofschoon die allen mislukten. Een baby thuis hebben is echt een wereld van verschil. Je trekt je echt aan die baby op.linda76 schreef: Want eenmaal die drang er terug is, wordt je er toch weer volop in meegesleurd. Alhoewel ik persoonlijk vond dat de behandelingen voor een tweede kindje draaglijker waren op emotioneel vlak. Je blijft al niet meer kinderloos, en dat maakte voor mij toch wel een groot verschil waardoor ik beter kon relativeren. Mocht je in de toekomst toch terug de mmm instappen, dan hoop ik dat het weer relatief vlot zal gaan.
Heel schattig wel!Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 12 gasten