Zijn hier nog dames die een niet terugbetaalde poging ondernomen hebben?
Ik heb een zoontje van 4 jaar (bijna 5) van een cryo-poging na de 2de verse ICSI (een echt mirakeltje)
Ik had altijd gezegd dat ik voor een 2de zou stoppen na de terugbetaalde pogingen, maar ik kan het niet van me afzetten.
Ik heb nu na de 6de verse poging een missed abortion en waarschijnlijk maandag curretage, vorig jaar ook in november had in een BBZ en daarna liep het nog een paar keer heel vroeg fout.
Gedurende 3 jaar wilde er zich helemaal niks innestelen bij mij, zelfs geen biochemische zwangerschap.
Uiteindelijk bleek mijn immuunsysteem de embryo's af te stoten.
Toen ik begon met cortisonen tijdens de behandeling was er na de cryo-terugplaatsingen van de 5de verse poging elke keer een innesteling, nu dus ook voor het eerst bij een verse poging, helaas ook meteen de laatste en geen gezond vruchtje.
Ik heb het er moeilijk mee dat ze er 3 jaar over gedaan hebben om te ontdekken wat het probleem was (immuunsysteem) en dat nu mijn pogingen op zijn. Zo 3 verse pogingen verspild, terwijl met de juiste medicatie (cortisonen en bloedverdunners) ik waarschijnlijk wel zwanger zou geweest zijn.
Ik heb het ook nog altijd moeilijk met de BBZ van vorig jaar, dat was een volledig gezond vruchtje (hebben ze onderzocht) en toen sprak de dokter van een vijandige baarmoeder.
Toen zijn we begonnen met de cortisonen en was er keer na keer een positieve test.
Ineens na 3 jaar lang de ene na de andere spierwitte test, kwam ik nu telkens zo dichtbij.
Van 3 verse ICSI's heb ik in totaal 13 terugplaatsingen kunnen doen (10 x 2 cryo's), dus zo slecht zijn mijn embryo's dan toch niet?
Een verse poging kost ongeveer 2500 euro en ook niet onbelangrijk is dat ik mijn man moet overtuigen, als dat al lukt.
Ik vraag me af hoeveel het nog is als je alle medicatie via via kunt verkrijgen (als dat lukt natuurlijk), misschien dat hij dan toch akkoord gaat. Ben in behandeling in Jette.
Negatieve reacties van mensen die me gek verklaren dat ik dit overweeg zijn ook welkom.
Mijn hart zegt ja, mijn verstand zegt nee... En voor 't moment zeggen mijn man en portemonnee ook nee.
7de ICSI ja of nee?
-
Eliza
- Berichten: 252
- Lid geworden op: 4 mei 2012, 18:04
Dag Els,
Ik wou je gewoon meegeven dat ik denk dat je rust moet kunnen vinden met de beslissing die je neemt, maw het gevoel hebt dat je alles gedaan hebt wat je rederlijkerwijs kan om tot zwangerschap te komen. Mijn indruk is dat je nog mogelijkheden ziet. Als nu nee zegt en je bent van 76, kan dit definitief zijn.
Toen ik 34 was, wou ik na 2 jaar proberen in de mmm, mijn partner was er niet klaar voor (veroordeel hem niet op basis van wat hier staat!). Gevolg was een uitstel van 1.5 jaar. Nu zijn we bezig met ivf, met een felle terugval in aantal folikels. Paar weken geleden, met mislukking ivf 2bis, heb ik tranen van de wangen van mijn partner moeten vegen bij het besef dat ik 3 jaar geleden best wel gelijk had.
Ik heb het hem (jaren geleden) verweten, maar ik weet dat we verantwoordelijkheid delen. Uiteindelijk is het voor mij vergeven en bijna vergeten. Maar het is/lijkt zo onherroepelijk, ookal weet ik dat er nog pogingen resten.
Het is allemaal zo moeilijk dat bijkomende schuldgevoelens er echt niet bij hoeven.
Veel sterkte!
Ik wou je gewoon meegeven dat ik denk dat je rust moet kunnen vinden met de beslissing die je neemt, maw het gevoel hebt dat je alles gedaan hebt wat je rederlijkerwijs kan om tot zwangerschap te komen. Mijn indruk is dat je nog mogelijkheden ziet. Als nu nee zegt en je bent van 76, kan dit definitief zijn.
Toen ik 34 was, wou ik na 2 jaar proberen in de mmm, mijn partner was er niet klaar voor (veroordeel hem niet op basis van wat hier staat!). Gevolg was een uitstel van 1.5 jaar. Nu zijn we bezig met ivf, met een felle terugval in aantal folikels. Paar weken geleden, met mislukking ivf 2bis, heb ik tranen van de wangen van mijn partner moeten vegen bij het besef dat ik 3 jaar geleden best wel gelijk had.
Ik heb het hem (jaren geleden) verweten, maar ik weet dat we verantwoordelijkheid delen. Uiteindelijk is het voor mij vergeven en bijna vergeten. Maar het is/lijkt zo onherroepelijk, ookal weet ik dat er nog pogingen resten.
Het is allemaal zo moeilijk dat bijkomende schuldgevoelens er echt niet bij hoeven.
Veel sterkte!
-
indirah
- Berichten: 488
- Lid geworden op: 5 september 2010, 22:05
Hallo Els
Als ik jouw verhaal lees en zo neutraal mogelijk mijn mening zou moeten geven zou ik zeggen dat de weegschaal doorslaat naar een 7e (dure) poging.
Ikzelf vraag me ook vaak af, wanneer het genoeg is en wanneer je rust vindt in het stoppen met proberen en accepteren dat je leven is zoals het is. Ik ben nu 'pas' bij ICSI 4 maar heb wel al 9 TP's gehad en worstel elke keer met de gedachte 'waarom zou het een volgende keer wél goed gaan als het al 9 keer mislukt is?'.
Jij daarentegen kunt antwoord geven op die vraag. Je bent van medicatie verandert en vanuit je hart geloof je dat je zwanger kunt worden. En je gyne zal dit ook zeggen vermoed ik.
Natuurlijk kan ik niet in je portomonee kijken, noch in het hart van je man. En je hebt een gezond kind waar je moeder van bent. Dus ik begrijp de andere kant van de weegschaal.
De vraag is, zul je altijd spijt houden? Zul je je altijd afvragen of het mogelijk was geweest? Ga je je op je 45ste afvragen waarom je niet voor de 7e poging bent gegaan? Of ben je dan tevreden en kun je je liefde kwijt in het gezin dat je nu hebt?
Sterkte met het dilemma!
Als ik jouw verhaal lees en zo neutraal mogelijk mijn mening zou moeten geven zou ik zeggen dat de weegschaal doorslaat naar een 7e (dure) poging.
Ikzelf vraag me ook vaak af, wanneer het genoeg is en wanneer je rust vindt in het stoppen met proberen en accepteren dat je leven is zoals het is. Ik ben nu 'pas' bij ICSI 4 maar heb wel al 9 TP's gehad en worstel elke keer met de gedachte 'waarom zou het een volgende keer wél goed gaan als het al 9 keer mislukt is?'.
Jij daarentegen kunt antwoord geven op die vraag. Je bent van medicatie verandert en vanuit je hart geloof je dat je zwanger kunt worden. En je gyne zal dit ook zeggen vermoed ik.
Natuurlijk kan ik niet in je portomonee kijken, noch in het hart van je man. En je hebt een gezond kind waar je moeder van bent. Dus ik begrijp de andere kant van de weegschaal.
De vraag is, zul je altijd spijt houden? Zul je je altijd afvragen of het mogelijk was geweest? Ga je je op je 45ste afvragen waarom je niet voor de 7e poging bent gegaan? Of ben je dan tevreden en kun je je liefde kwijt in het gezin dat je nu hebt?
Sterkte met het dilemma!
-
VickskeL
- Berichten: 533
- Lid geworden op: 1 oktober 2009, 17:39
Ik vind dat als je er zo fel over nadenkt dat je de kans moet wagen.
Ik zou liever een extra poging hebben en wat luxe moeten opgeven ( zoals vakantie) want een potentieel kind is meer waard.
Ik ben ook aan mijn 6 de poging bezig en ben nog niet klaar om het op te geven. Ik heb ook al een kind uit ivf1 maar dit maakt het verlangen naar een 2de zoveel groter
Het kost inderdaad veel geld maar beter dat dan je leven lang afvragen of het ging gelukt zijn
Ik vind wel dat je een kans moet hebben anders is het geld wegsmijten maar aangezien je al een kindje hebt moet een 2de ook mogelijk zijn
Ik zou liever een extra poging hebben en wat luxe moeten opgeven ( zoals vakantie) want een potentieel kind is meer waard.
Ik ben ook aan mijn 6 de poging bezig en ben nog niet klaar om het op te geven. Ik heb ook al een kind uit ivf1 maar dit maakt het verlangen naar een 2de zoveel groter
Het kost inderdaad veel geld maar beter dat dan je leven lang afvragen of het ging gelukt zijn
Ik vind wel dat je een kans moet hebben anders is het geld wegsmijten maar aangezien je al een kindje hebt moet een 2de ook mogelijk zijn
-
Els76
- Berichten: 17
- Lid geworden op: 18 augustus 2009, 10:11
Er zal steeds een gemis zijn, ik weet niet of ik het ooit van me ga kunnen afzetten, volgens mij gaat het mijn hele leven lang knagen, maar ik krijg mijn man niet overtuigd.
Financieel zorgt dit voor een discussiepunt, hij is ervan overtuigd dat het toch weer niks wordt, ik geloof echt dat ik met de cortisonen die mijn immuunsysteem onderdrukken een realistische kans maak.
We hebben vorig jaar grote verbouwingen gedaan, waardoor het potje zo goed als op was en er staan nog veel zaken op de wachtlijst (maar dat kan me allemaal niet schelen). Nu we uit de grootste kosten zijn en weer wat ademruimte hebben stelt zich nu dit dilemma.
Hij herinnert me aan onze afspraak dat we na 6 ICSI's gingen stoppen, maar ik heb het er zo moeilijk mee.
Financieel zorgt dit voor een discussiepunt, hij is ervan overtuigd dat het toch weer niks wordt, ik geloof echt dat ik met de cortisonen die mijn immuunsysteem onderdrukken een realistische kans maak.
We hebben vorig jaar grote verbouwingen gedaan, waardoor het potje zo goed als op was en er staan nog veel zaken op de wachtlijst (maar dat kan me allemaal niet schelen). Nu we uit de grootste kosten zijn en weer wat ademruimte hebben stelt zich nu dit dilemma.
Hij herinnert me aan onze afspraak dat we na 6 ICSI's gingen stoppen, maar ik heb het er zo moeilijk mee.
-
Els76
- Berichten: 17
- Lid geworden op: 18 augustus 2009, 10:11
Ik blijf er maar over nadenken en denk dat ik nog een 7de poging ga doen, maar ga wel proberen om aan certrotide/orgalutran en nog wat puregon te geraken. Dat scheelt hem dan toch al. Als het enkel de labokosten zijn, moet het doenbaar zijn, al ga ik wel nog wat moeten sparen.
Ik kan het niet laten rusten, nu we echt zo dichtbij waren, ik ben ervan overtuigd dat ik nog een redelijke kans op slagen heb. Zien wat de dokter maandag zegt en waarschijnlijk dan ook curretage want die cytotec (ook de 2de dosis) heeft echt niks gedaan.
Woensdag vastgesteld dat het hartje gestopt is, cytotec ingebracht, weinig reactie. Vrijdag echo en 2de dosis cytotec gekregen, nog minder reactie. Maandag opnieuw echo en hoogstwaarschijnlijk curretage.
Ik kan het niet laten rusten, nu we echt zo dichtbij waren, ik ben ervan overtuigd dat ik nog een redelijke kans op slagen heb. Zien wat de dokter maandag zegt en waarschijnlijk dan ook curretage want die cytotec (ook de 2de dosis) heeft echt niks gedaan.
Woensdag vastgesteld dat het hartje gestopt is, cytotec ingebracht, weinig reactie. Vrijdag echo en 2de dosis cytotec gekregen, nog minder reactie. Maandag opnieuw echo en hoogstwaarschijnlijk curretage.
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 7 gasten