Maar wees er zeker van, jullie zullen heel snel op de hoogte zijn van als er eentje of twee hartslagen te zien zullen zijn. Mijn flesje kidibul staat al in de frigo
Noa09, nog een dik week en dan is het zover!!! Ik vind dat de tijd nu heel traag voorbij gaat... Had jij dat ook?? Ik dacht dat het nu gemakkelijker ging zijn dan tijdens de wachtweken, maar nu ik weet dat er iets gebeurd, wil ik gewoon meer zien. Het enige wat ik voel, is soms van die pijnlijke steken in mijn liezen. Alsof het naar alle kanten aan het trekken is. Ik weet eigenlijk zelf niet hoe ik het moet beschtijven. Het zijn geen krampen of zo. Ik weet niet of ik iets mag nemen tegen de pijn... Maar het is ook geen continue pijn. Ik voel het gedurende een tijdje en dan is het weer verdwenen... Pffff, ik zal echt gerust zijn vanaf volgende week als ik weet dat alles zit waar het moet zitten... Ook ben ik vreselijk moe, maar blijkbaar is dat normaal in het begin van een zwangerschap. Maar ik zit nu met het probleem dat ik moeilijk in slaap geraak, maar eens ik vertrokken ben, ben ik gewoon bijna niet meer wakker te maken...
Werkt die methode bij jou?? Heb je last van maagzuur dat je naast jouw theetje en Sedatif PC ook Gaviscon neemt?? Hopelijk zal je toch wat kunnen rusten zodat je met volle teug kan genieten van de tweede helft van jouw zwangerschap!!
Sunny dat hadden mijn man en ik ook gedacht. Het feit dat ik nu positief getest heb, heeft het de pijn van de negatieve advies wat verzacht. Maar natuurlijk zal ik nog minder snel kunnen rouwen over een biologisch kind, want die is nu onderweg hihi
Olijfje, volgende week zullen we het weten of het er eentje of twee is... Kijk er al naar uit. Ik heb ook een brief thuisgekregen van Jette met het aantal ingevroren embryo's. Ik heb nog 12 cryo's over. Dus als het er maar eentje zou zijn, heb ik nog veel kansen in deze pogingen voor misschien een brusje later. Maar een verse poging, daar zal ik (denk ik) nooit meer aan beginnen... Maar zo ver ben ik nog niet, he. Eerst genieten van ons eerste boeleke!!!
Ik zou nog heel graag iederen willen bedanken voor al het duimen en al de steun die ik hier gehad heb gedurende al die jaren... Zonder jullie, lieve DVO-vriendinnetjes, zou ik waarschijnlijk de moed al snel hebben opgegeven!!!!
En voor al de vrouwen die nog geen goed nieuws hebben gehad, verlies de moed niet!! Ooit zal al die miserie beloond worden door een wondertje!! Er blijven in geloven!!!! Dat heb ik al die jaren gedaan! En eindleijk werd ik beloond voor al die moeite!!!
Aan iedereen een heel dikke knuffel van mij!!
