Heel voorzichtig zwanger - en ja, ook hier het angstmonster

[caroline74]

Ook ik ben terug van het ziekenhuis. Curettage valt echt goed mee. Niets van buikpijn, beetje bloedverlies en was alweer klaarwakker na een klein half uurke.
Binnengegaan om 15 u en buiten om 19u30. Moet binnen 14 dagen op nacontrole.

Emotioneel valt het ook wel mee. Ik ben blij dat het eruit is en ga met volle moed beginnen aan onze volgende poging. In de hoop dat het deze keer wel lukt. Misschien ben ik nog zo optimistisch omdat het mijn eerste poging was...ik weet het niet...

Ik kan me evenwel volledig inleven in jouw situatie, Flien...Maar ook voor jou zal er ook wel een einde komen hoor! Laten ze bij jou het weefsel verder onderzoeken? bij mij gaan ze onderzoeken in welke mate het een chromosomaal foutje was.

Veel sterkte flien. Mss toch geen slecht idee om eens met een psycholoog te praten? ze zijn er voor. en het zal je allicht opluchten!

Hou je goed hé!

[mit777]

Hey caroline74 en flien.. gaat t al wat beter? Hoewel de dag nadien, meestal nog niet he!

Eventjes een tip.. Die curettage is een opname wat wil zeggen dat je alles van 30d voor en 90d na opname aan je hospitalisatieverzekering kan doorgeven. (bij de meeste is dit toch 30d voor en 90d na, je moet t eens nakijken in je polis)
Dwz. de remgelden die je moest betalen voor echos en consultaties kan je ingeven (=lijst kan je opvragen bij je ziekenkas) en ook de bloedafnames (=de facturen van t labo). T Is maar dat jullie t weten, want ik wist dit niet tot gisteren. Alé, t is toch zo dat als de curettage vergoedt wordt door de hospitalisatie é. Hier heb ik nog geen antwoord op gekregen, maar zou toch moeten ok zijn.

Ivm gisteren.. toch weer een krak gekregen en voel me vandaag redelijk een wrak. In het telefoongesprek met mijn ziekenkas werd alles zeer goed uitgelegd van hoe alles ineen zit, maar men veronderstelde nog dat ik zwanger was. De laatste vraag volgde 'en voor wanneer is t?'. Op dit moment vond ik t niet zo erg.. als ze het niet weten. Maar gisterenavond ben ik toch maar weer eens ingestort. Ik weet dat ik mijn leven moet herpakken, meer sociale contacten moet opzoeken, maar net die sociale contacten doen soms zo'n zeer.. Hoe moeilijk kan het leven zijn??

[Falouche]

hallo mit,
die sociale contacten zijn inderdaad lastig, he. De meesten hebben kinderen, anderen hebben plannen om aan kinderen te beginnen. Maar zelfs vriendinnen zonder kinderen vind ik moeilijk. Ik denk dat dat komt omdat contact met hen een confrontatie is met de tijd die het evidente van kinderen krijgen nog inhield. Contacten met mensen die ik leerde kennen na het begin van onze problemen vind ik namelijk minder moeilijk.
Het is een vlucht, maar op zich lukt het op die manier wel beter opm er niet nog meer onder door te gaan. Je kunt niet blijven vluchten, maar voorlopig is het wel nog nodig voor mij om staande te blijven.

[flien]

thanks mitt voor de tip.
Tklopt inderdaad maar geen haar op mijn hoofd die erop gedacht heeft.
Vandaag gaat het redelijk, ben in de kuis gevlogen. Al vrees ik wel dak mijnen klop nog moe krijgen. Alhoewel, kdenk dak gisteren mijn traanklieren helemaal leeg gebleit heb.
Kreeg van mijn twee beste vriendinnen een ruiker bloemen 'om mij op te fleuren', tzijn echte schatten die twee. Zonder hen ging ik er echt onderdoor want van de familie kreeg ik nog altijd niets van steunbetuigingen. Ik denk dak aan hen zal zeggen dat het voor mij hier stopt met al de behandelingen. Als ze mij geen steun kunnen geven dan vind ik het ook nie meer nodig om hen van de behandelingen in te lichten.
En dan da isoleren, da klopt echt zu. Ik wil ook echt niemand van de familie zien. Enerzijds omdat ze allemaal zwanger zijn of net bevallen zijn, anderzijds omdat het mij kwaad maakt dat er niet eens een smsje afkan met veel sterkte.
@caroline74. Ik mag pas over een maand voor een controle-echo gaan. Over verdere behandelingen heeft mijn gyne gisteren niets willen zeggen omdat ik er echt even door zat. Ook over onderzoeken op het vruchtje heeft hij niets gezegd. Maarja ik ben al aan icsi 3 en nog altijd werd er niets meer onderzocht.
Pfff weet niet wat ik moet doen. Gisteren beloofde hij mij op de operatietafel voor ik in slaap gedaan werd dat hij zou zorgen dat het wel zou lukken. Ergens zou ik niets liever doen dan hem geloven maar toch is er een stukje in mij die daar hard aan twijfelt.
tis allemaal nie eerlijk.