Vertellen jullie dit aan anderen of niet?

[bbfc]

Wij hebben het nog bijna aan niemand verteld en ik weet niet of ik dat zo moet houden of niet. Vannamiddag ben ik met een vriendin op stap geweest en ik heb het niet verteld. Ik heb zoiets van als het dan van de eerste keer lukt dan zal ik er spijt van hebben dat iedereen het wist. Maar als ik niets zeg dan is het ook moeilijk in de momenten dat ik mij niet goed voel om altijd normaal te doen en te doen alsof er niets aan de hand is... Ik weet niet wat het beste is? En als we dan aan de ICSI beginnen zal ik dat toch wel op mijn werk moeten zeggen. Ik werk in een kantoor met zes mensen en normaal is het niet gebruikelijk om tussendoor dagen verlof te nemen. Ik zal het zeker moeten zeggen en dat vind ik moeilijk. Hoeveel dagen kan je niet gaan werken als je zo'n ICSI behandeling doet?
Als veel mensen in mijn omgeving het weten, zal ik misschien nog een grotere druk voelen. Zal ik dan de avond van bepaalde uitslagen veel telefoons krijgen enz. Dat is al niets als het goed is maar als het minder goed gaat...
Het is ook moeilijk om nu dingen te regelen voor de komende maanden omdat ik nooit weet hoe ik mij zal voelen + wij hebben totaal nog geen idee van wanneer we kunnen beginnen en wat het zal inhouden. (pas eind maart intake gesprek) Wij hebben normaal een druk sociaal leven en als ik niets hierover vertel gaan misschien wel veel mensen vragen beginnen stellen waarom we naar sommige dingen niet meer mee gaan. Ik weet het niet. Een reis durf ik ook niet te regelen.
Ik ga gewoon moeten geduld hebben, veel geduld en alles laten op mij afkomen. Zoveel onzekerheden en gemengde gevoelens en wachten...en zien hoe we ons zullen voelen zeker.

[katteke]

he meiteke

ik heb het wel aan iedereen verteld
op het begin had ik het er ook moeilijk mee
maar ik heb een eigen frituur en ga ermee stoppen omdat ik geen risicos meer wil lopen en omdat ik bang ben dat het niet meer te combineren valt
en de klanten verdienen dus ook een antwoord waarom he
en ik kan je vertellen; ik vind het fijn dat men het weet
zeker vriendinnen en ouders, ze leven echt mee
en ook al heb je een keer geen zin om erover te praten dan begrijpen ze dat
ik krijg nu wel minder snel de vraag, wanneer begin jij eens aan kindjes
dus dat is al een pluspunt
je moet doen waar je je goed bij voelt
en telkens als ik van de dokter kom krijg ik inderdaad wel enkele smsjes of foontjes, maar dat is net fijn om het weten dat ze met je meeleven

waar ben jij in behandeling

veel liefs en doe waar je behoefte aan hebt
dit is niet iets waarover je je moet schamen maar juist heel fier zijn, wij beslissen doordacht dat we ervoor gaan

[tantenattie]

Hallo bbfc,

Het wel of niet vertellen aan anderen hoe de vork juist aan de steel zit, is inderdaad een lastige beslissing. wij hebben lange tijd ook aan niemand iets verteld. Enerzijds handig want niemand die je constant vraagt hoe het gaat of onderwerpen als baby's vermijd, anderzijds soms heel moeilijk als je voor de zoveelste keer de vraag krijgt wanneer je nu EINDELIJK eens aan een kleine gaat beginnen.... Na 2 jaar (toen ik plots zwanger werd), werd de voorgeschiedenis en de reeds gezette stappen uit de doeken gedaan. Zwangerschap liep echter mis en was het herbeginnen (nu al 5 jaar geleden).
Maar ondertussen weet onze omgeving welke behandelingen enzo we ondergaan en ik moet zeggen dat het positieve ondersteunende aspect de bovenhand haalt op de soms vele vervelende vragen. meest pijnlijke momenten zijn het moment dat je uitslag krijgt en iedereen dan op nieuws zit te wachten of naar zit te vragen... het is een gedeeld moment daar iedereen uit mijn omgeving ondertussen al wel weet hoeveel tijd na de TP je je uitslag krijgt... dus ja... niet altijd even simpel maar katteke heeft echt wel gelijk dat weten dat mensen om je bezorgd zijn en je steunen heel fijn is!!!
Dus zou ik zeggen, probeer voor jullie zelf uit te maken waar je meest nood aan hebt... jullie privacy of de extra steun... Maar laat je zeker niet leiden door schaamte ofzo want dat is totaal overbodig!!

Veel sterkte en succes meid!!

[pelkie]

bbfc,

Probeer vooral niet teveel leuke dingen te laten. Blijf reizen plannen en je drukke agenda volhouden. Je spuiten kan je ook op verplaatsing meenemen en effe in't toilet zetten, dus zeker geen reden om feestjes of andere dingen te laten.

Je hebt echt wel iets nodig om naar uit te kijken, buiten de behandelingen om. Dus gewoon plannen en doen! Je cyclus kan altijd wel een beetje verschoven worden, zodat je net voor of na de reis een behandeling hebt.

Wij hebben't aan vrienden verteld en ik vond dat een opluchting. Als we op weekend waren en we moesten plots naar huis voor tp, was't heel ontroerend stil aan't ontbijt. Ook achteraf leeft iedereen veel meer mee met je zwangerschap. Ik voelde me echt alsof ik een hele fanclub supporters achter me had (en nog steeds).
Ik ben soms ook in tranen uitgebarsten als mensen erachter vroegen en't weer mislukt was. Effe een genant moment, maar achteraf voel je je weer stukken beter.

Op't werk heb ik't aan een aantal mensen gezegd, waarvan ik wist dat ze begrijpend zouden zijn. Aan de anderen vertelde ik dat ik even ziek ging zijn voor een kleine ingreep. Mijn uren zijn wel flexibel, zodat het niet zo heel hard opviel als ik s'morgens later was door bloedname. Mijn baas had ik't ook verteld, zodat hij niet zou denken dat ik mijn voeten aan de werkuren veeg.

veel succes alleszins. 't Is nu allemaal nieuw, maar achteraf zal je blij zijn dat je je leven verder gezet hebt. Anders is't echt véééél te zwaar.

pelkie

[Kiya]

WIj zijn eigenlijk begonnen met het aan mijn ouders en zus te vertellen en mijn schoonbroer (omdat zij dat ook hebben meegemaakt). Met mijn schoonouders hebben we het er eigenlijk nog nooit over gehad, maar da's de keuze van mijn man, hij zegt dat ze anders elke dag zouden bellen om te vragen hoe het is.

De week voor de pick-up heb ik het aan mijn collega's verteld waar ik elke dag mee werk (de andere collega's weten van niets en dat wil ik ook zo houden). De reden waarom ik het heb verteld is omdat ik toch al een paar keer 'ziek' was en omdat ze zich vragen begonnen te stellen. Eén collega/vriendin heb ik van in het begin in vertrouwen genomen, omdat ze toch al zag dat er iets scheelde met mij.

En de rest van de familie weet het met mondjesmaat, maar dat was mijn keuze omdat ik nood had aan luisterende oortjes

Dus uiteindelijk beslis je zelf wie je het vertelt en wanneer. Jammer genoeg kan je het uiteindelijk maar zeer moeilijk tussen jullie tweetjes houden, gewoon omdat je veel naar de dokter moet en medicatie moet nemen; en omdat je soms heel emotioneel kan zijn, en dat mensen dan niet snappen waarom. Maar ik ken er ook die het volledig geheim hebben weten te houden, het kan dus blijkbaar wel!!