Hoi iedereen
amai, fijn en niet fijn, die herkenning in jullie verhalen.
Ik ben 7 weken zwanger (JOEPIE), maar heb ook ontzettend veel schrik. Bij 1e ICSI in januari een miskraam gehad tussen 7 en 8 weken (want had echo op 7 weken, en die was niet goed, dus een weekje later moest ik terug, en toen geen hartactiviteit meer

). En uiteindelijk nog 2 weken later curetage.
In juni cryo teruggeplaatst gekregen en wonder boven wonder, positief! Wat een ellende al tot vorige vrijdag, toen ik eerste echo had, maar alles was in orde. Grote vruchtzak (vond ikzelf, maar dokter zei dat het in orde was) en daarbinnen een klein prutske, met duidelijk zichtbaar (ook al moet ge dan effe goed kijken, want het is nog zo klein) hartje dat klopt. Ik heel erg opgelucht natuurlijk.
En dus zei hij: vanaf nu wordt het opgevolgd als een gewone zwangerschap, en dus moet ge bij de gyne op 12 weken voor volgende echo. Op 12 weken he (in praktijk nog 4 en een halve week, want is net voor 12 weken ingepland)....geen idee hoe ik dat moet volhouden. Ben er nu al niet gerust in, en das niet goed natuurlijk. Heb niet veel kwaaltjes, af en toe wat misselijk, wel gevoelige borsten, vaker hoofdpijn en zo, maar allemaal wel te doen (en niet altijd even hard aanwezig). Moet binnen 2 weken wel langs vroedvrouw, hopelijk (als we dat halen) kan die me wat geruststellen, want ik word nu al gewoon zot.
Nooit gedacht dat, als ik zwanger zou zijn, me zoveel zorgen zou maken. En dat deed ik misschien ook niet, als miskraam er niet geweest was. WEl positief: toen was het direct duidelijk uit mijn hcg dat het niet goed ging, en het kantje boordje ging zijn, nu was hcg goed gestegen, en echo in orde.
Dus....niks anders te doen dan wachten, en proberen niet te veel aan te denken. Iedereen die ook in die hopeloze onzekerheid zit: ik duim ook mee voor jullie!