Strubbelingen...

[liezeke]

Loeki lieverd,

Wat bewonder ik je toch dat je zo open kan zijn!
Er hangt toch steeds een zweem van 'je-relatie-wordt-er-sterker-van' rond fertiliteit, kinderen krijgen, opvoeden etc... Je zou je bijna slecht beginnen voelen als dat (tijdelijk) niet zo is. En het lijkt dat alle andere koppels rondom het net wel zo goed doen. Om eerlijk te zeggen, vraag me nog vaak af hoe wij het hebben volgehouden. Kinderwens, fertiliteit, Matéo*, verhuis, nog eens fertiliteit, superscary pregnancy en nu Helena... Was niet zo sterk om dat hier allemaal te komen posten maar sommigen herinneren mijn wanhopige pb'tjes wel...
'k Heb geen pasklare oplossing of modi vivendi voor je relatie, je gezin. 't Is een dynamisch evenwicht waar zoals je zelf zegt het constant balanceren is. Als je zelf te veel onder nul gaat is het misschien wel goed om je psych nog eens op te zoeken.
Of Yveske die woorden begrijpt, tgoh, denk niet dat dat er toe doet. Of hij ze begrijpt of niet, hij zal de spanning zeker wel voelen en zelfs zien hoe mama ongelukkig wordt daarvan. Misschien kan je er met Yveske in basisgevoelens over proberen praten? Proberen peilen naar zijn gevoel erbij. Maar vooral hem duidelijk maken dat wat papa en/of mama ook zeggen of voelen tov. elkaar, yveske daarbuiten staat., dat dat helemaal niets verandert aan de liefde voor hem. En zoals GG zegt, kinderen zijn enorm veerkrachtig, ze passen zich vrij snel aan aan nieuwe situaties en prefereren die boven een oude situatie waar heel veel spanningen waren.

Soit, tot zover mijn psycholoogje spelen, zou je beter gewoon een hele dikke knuffel geven. Bij deze...

Liesje

[Loeki]

Gisteren nog lang gepraat en deze morgen ook. Er speelt idd zoveel mee hé, ik kan dat allemaal niet opschrijven, 't zou een boek worden.

Maja tis idd niet zo eenvoudig, en ja hij voelt zich wel benadeeld. Niet zozeer ten opzichte van de kindjes, tis eerder dat hij een beetje jaloers is op hoe ik alles blijkbaar kan loslaten en hij voelt dat hij met de gebakken peren zit. Bijvoorbeeld ik minder werken en hij moet dan maar zien dat 't huis betaald wordt bijvoorbeeld. Ale, dat is zo niet natuurlijk, maar hij voelt het zo wel. En das natuurlijk jammer... zeker omdat ik eigenlijk hetzelfde voel maar dan met de kindjes, terwijl dat eigenlijk ook niet zo is.

Is scheiden dan de oplossing? Goh ik weet het niet. Denk het niet. Ja, het is ergens van korte duur dan de pijn. Maar wat na de scheiding. Nooit een ander ventje dan? Ga ik dan gelukkig zijn, alleen? Want ja, aan ieder ventje zal wel iets schelen zeker... nobody's perfect.

We gaan er eerst nog wat een proberen te werken hebben we afgesproken... maja... kweetniet hoelang we dat nog gaan volhouden. Afwachten zeker.

Ja Mindyke dat moet superhard zijn voor jou! Ocharme meid. Ma tis waar, we zouden niet het eerste gezin zijn waar zo'n dingen gezegd worden.

Mijn schoonbroer is over het algemeen ook een goede papa vind ik. M'n zus en ik hebben zo dezelfde opvoedingsstijl. En kheb mijn schoonbroer ook al heel lelijke dingen horen zeggen tegen zijn kinderen... (in de trend van "gij kunt ook niks" terwijl 't kind al faalangst heeft). En ik denk dan, moet je daarom weggaan bij je man? Ik weet het eerlijk niet.

Stel dat mijn ventje op een dag toch zijn mond voorbij praat, maar we zijn nog samen, dan ben ik er tenminste hé om Yveske en Baby op te vangen... Als we uit elkaar zijn kan hij 't nog altijd zeggen, alleen ben ik er mss op die moment niet.

[nogeenkeer]

Hey Loeki,

heb ff getwijfeld of ik wel zou antwoorden, want ik ken je niet persoonlijk en het is zooo moeilijk om over iemand anders situatie te oordelen. 'k Zou me in jouw plaats denk ik gewoon afvragen of je met deze man als partner verder wilt. Want als je nog 16-17 jaar ongelukkig door het leven moet is dat ook voor niemand goed... Niet dat ik je "aanraad" om weg te gaan hoor, helemaal niet, ik hoop voor jullie dat je er samen sterker uitkomt, maar wil je alleen maar zeggen dat kindjes beter zijn met een gelukkige mama dan met een mama die zich nog zo lang ongelukkig verder moet slepen... En de keuze op zich kan enkel jij maken hé. Probeer nog wat met je man te praten en uit te zoeken wat jullie nog samen willen in het leven en in de toekomst. Veel succes, meid! En een hééééél dikke knuf!!

Nogeenkeer.

[Loeki]

Tx ook Liesje. Goh, zoveel reacties op zo'n korte tijd... (kletskousen ).

Ben er zeker van dat veel koppels 't moeilijk hebben, idd met kleine kindjes. En ja 't maakt je sterker, als je erdoor komt hé. Kdenk overigens ook dat er best veel uit elkaar gaan tijdens de MMM... . Mss moeten we allemaal meer open zijn, dan voelen we ons niet zo alleen.

't Zijn zo van die taboes zoals soms je kindjes "achter het behang willen plakken". Je "mag" zo'n dingen niet zeggen hé. Zeker niet als je ze via de MMM hebt mogen krijgen. Not done! Maja de gevoelens zijn er soms wel...

Kheb zo al wel met Yveske gepraat, idd nogal basic. Tijdens de vorige crisis al. Tja, als mama loopt de snotteren moet ze toch iets zeggen hé... Khad toen langs mijn neus weg gezegd dat papa stout was geweest en mama pijn had gedaan. (kwou niks zeggen over hem). En ja, dan heb je die kinderlijke eenvoud... mama kreeg een dikke kus en toen papa uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuren later thuis kwam, kreeg die te horen dat hij in de hoek moest.

[Sterretje]

Loeki

't is idd geen makkelijke materie en ieder moet voor zich uitmaken wat zijn veerkracht is en wat hij wel/niet kan verdragen.
Uit elkaar gaan doe je niet zomaar ineens, zeker niet met kindjes

ik zou sowieso met je man afspreken dat hij die woorden (ik wil ze niet eens herhalen) NOOIT meer uitspreekt. zelfs niet met jou erbij. want ze kwetsen keer op keer.
de kindjes zijn er nu eenmaal, en dat is onomkeerbaar. hij ziet ze graag en zou ze missen moest hij ze niet hebben, toch?
dus probeer je op dat 'positieve' te focussen, ook al blifjt zijn uitspraak mss levenslang hangen, het mag niet tussen jullie staan

langs de ene kant zeg je ook: had ik geen kindjes, ik had al lang weggeweest en langs de andere kant is er wel nog sprake van een relatie en (wederzijdse) gevoelens, toch?
misschien kan je dan idd werken aan jullie relatie, misschien eens een avondje/middagje zonder kindjes iets doen? gemeenschappelijke interesses zoeken en heel heel veel praten samen?
jullie hebben het nu echt niet makkelijk met gevoelige kindjes en moeilijke slapertjes, dat weegt ook hoor!
probeer daar af en toe ook eens naast te kijken en naar je man te kijken als je 'partner' en niet enkel als papa.

verder geef ik gg en nogenkeer alleen maar gelijk: een ongelukkige mama is ook niet alles. en doe het jezelf niet aan om de komende decennia bijna ongelukkig door te brengen op relatie-gebied... wat niet wegneemt dat je weg moet gaan, maar dat je wel kan werken aan de problemen.

Mindyke, da's ook niet mis hé, wat jij hebt moeten horen keer op keer
mijn papa had ook graag een zoon gewild, maar heeft ons nooit dat gevoel gegeven van teleurstelling, gelukkig!

wat ik ook nog wil zeggen: wij hebben toch wel 'schade' geleden door mijn ouders hun ongelukkige huwelijksleven.
gelukkig ben ik zelf een heel goede partner tegengekomen, met dezelfde 'ervaring' en wij willen dit zeker zelf anders doen. Zitten dus op dezelfde golflengte.
Maar voor mijn zus is het een ware ramp op relationeel gebied. en 't is een stuk karakter, maar ook een stuk door wat we thuis gezien hebben.
ik weet niet of wij gelukkiger waren geweest met gescheiden ouders, maar 'k zou in elk geval minder trauma's gehad hebben.
wij hebben veel meegemaakt, gezien en gehoord dat kleine kinderen niet hoeven te zien. en ja, dat draag ik mee. 't maakt me misschien ook sterker in het leven, maar 'k weet toch niet hoor

sterkte meid. je bent een sterke vrouw en fantastische moeder!

[Sterretje]

Khad toen langs mijn neus weg gezegd dat papa stout was geweest en mama pijn had gedaan. (kwou niks zeggen over hem). En ja, dan heb je die kinderlijke eenvoud... mama kreeg een dikke kus en toen papa uuuuuuuuuuuuuuuuuuuuren later thuis kwam, kreeg die te horen dat hij in de hoek moest.

Heeeeel lief van Yveske!
't zijn toch schatjes hé

[lyse]

Loeki, ik bewonder de eerlijkheid van je post. En mijn hart breekt voor jou en je kindjes als ik dit lees. Jij kent je man het best, denk ik, en ik geloof je als je zegt dat hij zijn zoontjes graag ziet. Maar persoonlijk zou ik het er ook heel moeilijk mee hebben als mijn partner zich zou gedragen als een soort van stiefouder ipv een ouder. Ik vind dat je op het juiste punt een lijn trekt. Dit is niet je eigen bagage die spreekt maar een mama die bezorgd is om het emotionele welzijn van haar kindjes... Mijn man zou tegen mij ook allerlei gevoelens mogen uiten over onze relatie, de kinderen weet ik veel. Ik zou dat uiteindelijk kunnen plaatsen, vermoed ik... Maar aan een kind laten blijken dat het niet gewild is, gaat te ver, vind ik ook. Hij heeft misschien het gevoel dat hij niet 100% voor zijn kinderen heeft gekozen maar kinderen kiezen hun ouders al helemaal niet. En omdat ze hun liefde en zorg nodig hebben kunnen ze niet anders dan zich hechten en hen graag zien. Dan is het zoals mindyke zegt heel pijnlijk en verwarrend als je geconfronteerd wordt met gevoelens van niet gewenst te zijn. Nu is Yveske misschien nog te klein maar de dag komt dat hij het wel zal begrijpen en sowieso voelt hij de spanning denk ik.

Ik kan me inbeelden dat je je hierover al suf getobt hebt en ik ken je niet genoeg om je raad te geven. Het gevoel dat ik vooral heb na het lezen van deze post is dat jij recht hebt op veel meer geluk dan je nu kent. En dat dat geluk niet moet wachten tot als je kindjes al groot zijn... Maar ik begrijp je zeker en vast wel. Bij niemand is het perfect op dit moment in ons leven, vermoed ik. En hoe goed of slecht is toch net nog goed genoeg of aanvaardbaar? Dat zijn moeilijke vragen die alleen jij kan beantwoorden...

Ten slotte nog een (stout) hypothetisch vraagje, ben je zeker dat hij volledig hoederecht zal willen met alle zorgverplichtingen vandien? Want dan zou hij er alleen voor staan he, na een drukke werkdag...

Een hele hele dikke knuffel in ieder geval...

[Loeki]

Hij mag het idd niet meer zeggen, das wel duidelijk. Maar kheb hem dat nogal gezegd, en hij luistert dus niet. Los van alles kan ik niet verhinderen dat hij zo'n dingen zegt hé. Als ik wegga dan verandert er niks op dat vlak.

Jullie zijn allemaal lief zenne, maar raad geven hoeft niet persé hé. Das idd te moeilijk, en ik reageer ook niet op alles omdat sommige dingen gewoon te moeilijk zijn om uit te leggen in 't kort. Lief van jullie allemaal om naar mijn "gezaag" te luisteren!

Mijn ventje ziet zijn kindjes echt waar graag. De eerste keer dat ik hem vroeg of hij ze nog wilde zien als ik met hen zou weggaan, is hij zelfs beginnen huilen... (Lyse geen stoute vraag, ventje en ik praten daar gewoon over) Hij zei vanmorgen ook nog dat weggaan geen oplossing is...

[Evy_]

Hallo,

Ook hier serieuze relatieproblemen. Mijn zoontje is nu 3 weken oud en ik ben zeer gelukkig dat ik nu eindelijk (na al die moeite met de behandelingen) mama ben geworden. Ik ben zeer gelukkig daarmee, maar met mijn relatie ben ik echt niet gelukkig. Ik heb het gevoel dat wij gewoon niet meer kunnen praten met elkaar. Gisteren was het mijn man zijn verjaardag, en we zijn 's avonds eens gaan eten op restaurant. Ik heb mijn zoontje dan bij mijn moeder gedaan. Ik dacht dat we eindelijk eens een goed gesprek konden hebben, maar dat gaat gewoon niet. Het lijkt alsof wij gewoon niet kunnen babbelen met elkaar. Mijn man is zo gesloten en hij vertelt nooit eens iets uit zichzelf, ik zou echt constant moeten vragen stellen en dan nog krijg ik nog altijd geen antwoord. Ik ben dat echt zo beu. Moet ik met zo iemand oud worden ? Ik hou dat ook echt niet vol ! Ik voel gelijk niets meer voor hem, ook nu wij een kind hebben samen, dat is niets veranderd. Dat kind zie ik graag, maar hem niet. Soms wil ik gewoon dat hij vertrekt en uit mijn leven verdwijnt, zo beu is het mij allemaal. Wij passen totaal niet bij elkaar.Ik ben ook zo een gevoelsmens, en het lijkt bij hem alsof hij gewoon geen gevoelens heeft. Ik heb dat al verschillende keren ondervonden. Toen we bezig waren met zwanger worden en dat lukte niet, vond ik dat supererg en was ik echt heel verdrietig als een behandeling was mislukt en hem deed dat gewoon niets. Ofwel kan hij echt geen gevoelens uiten. Ook tijdens de bevalling, vond ik hem er zo onverschillig bijzitten, zo totaal niets van emoties. Ik weet dat mannen hun emoties/gevoelens minder tonen dan vrouwen, maar mijn man toont er gewoon GEEN. Is dat normaal ?? Ik babbel ook nog eens graag over de bevalling en soms vraag ik hem iets omdat ik sommige dingen vergeten ben en hij kan er nooit op antwoorden. Hij zit ook constant met zijn werk in zijn hoofd en praat nooit eens over de toekomst. Zelfs nog niet over wat hij binnen een paar weken zal doen. Dan is het bouwverlof en gaat hij eens een paar weken minder werken. Hij zal nooit eens babbelen over wat we allemaal zouden kunnen doen. Waarom toch heb ik zo een man, en dat terwijl er zoveel interessante mannen op de wereld zijn ? We hadden gisteren beter thuisgebleven, ik heb er echt niets aan gehad aan die avond!

[Loeki]

"Blij" dak niet de enige ben. Tja, wat doe je eraan. Kweet het ook niet. Ja waarschijnlijk KAN je man zijn gevoelens gewoon niet uiten. En dat is dan zijn probleem eigenlijk hé, jij kan daar niets aan veranderen. Maja je zit er wel mee...

En nee een kind krijgen lost nooit een relatieprobleem op, integendeel...

[cimoca]

Hey Loeki, eerst en vooral een heeeele dikke knuffel. En ik bewonder je eerlijkheid enorm. 't is nie makkelijk om dat allemaal zo op papier te zetten terwijl 'vreemden' het kunnen lezen.

ik moet eerlijk toegeven dat er hier thuis ook serieus strubbelingen zijn en dat er periodes zijn waarin ik me emotioneel, practisch en financieel een alleenstaande moeder met drie kids voel.

Ik begrijp maar al te goed je dilemma tussen blijven en weggaan. Ik heb thuis ook al eens laten vallen da ik nooit akkoord zal gaan met co-ouderschap. Toen hij antwoordde: je zal wel moeten heb ik hem vlakaf gevraagd welke rechter zo idioot zou zijn om een vader die er nooit is ineens co-ouderschap te geven. Ik vrees alleen dat er wel zulke idioten zijn

Wat je man zegt kan echt niet, of Yveske en Baby later het nu kunnen horen of niet. Het is zo kwetsend en treft tot in het diepst van je hart. En de vergelijking met een zwembad vind ik nog idioter. En trouwens het is niet of je plots zwanger was doordat je de pil vergeten bent hé, hij heeft toch ook met volle verstand zijn bijdrage geleverd.

Ik wens je veel sterkte en hoop dat je eruit raakt, wat je ook beslist, we zullen je hier steunen.

Cinne

[Evy_]

Weet je dat ik zelfs getwijfeld heb om het kind te laten erkennen door hem, ook omdat ik schrik heb, moesten wij toch uit elkaar gaan, ik co-ouderschap ook helemaal niet zou zien zitten. Hij is trouwens zelfstandig en hij zou toch nooit tijd voor ons kind hebben! Het zou dan waarschijnlijk constant bij zijn moeder zijn die al op pensioen is. Dat zie ik echt niet zitten. Uiteindelijk heb ik het kind dan toch laten erkennen. Ik hoop dat ik hiermee de juiste beslissing heb genomen, wat denken jullie ? Moet je altijd co-ouderschap doen als je als koppel uit elkaar gaat en het kind is erkend ? Wij zijn wel niet getrouwd en ook niet wettelijk samenwonend. Wat zijn de voordelen als je je kind laat erkennen ? Ik heb hem uiteindelijk laten erkennen, deels onder druk van mijn ouders die dat toch beter vonden, ook naar erfenis toe en zo. Ik weet het toch niet goed of het de juiste beslissing was, zeker nu het zo slecht gaat tussen mij en mijn man.

[Loeki]

Tx Cinne. En ja zo'n idioten zijn er idd. Tis da hé...

Evy_ dat al dan niet erkennen zou ik idd puur praktisch proberen te zien. Is handig voor erfenis idd... Kweet niet of er nadelen zijn, behalve dan het emotionele.

[Evy_]

Loeki,

Ik hoop voor jou dat je er nog uitkomt met je man, maar als je nog kan praten met elkaar is dat al veel. Als je dat al niet meer kan, zoals wij ... (maar ja, als je samen bent met iemand die geen emoties kent). Bestaat dat eigenlijk mensen zonder emoties, of kan hij ze alleen niet tonen ? Soms twijfel ik of hij er heeft ? Ik heb in al die jaren nog nooit een emotie of traan bij mijn man gezien. Dat is toch niet normaal ? Zelfs bij een overlijden zal hij geen traan laten, of als er een ivf behandeling mislukt was. Ik snap dat echt niet. Moest ik morgen doodvallen, hij zou er waarschijnlijk ook geen traan voor laten. Maar dan vraag ik mij wel af wie er voor mijn kindje zal zorgen, ik doe nu echt alles alleen voor hem.

En is er iemand die wat meer weet over hoe dat zit met co-ouderschap, als je uit elkaar gaat ? Ben je verplicht dat te doen ?

[Sterretje]

Co ouderschap ben je niet verplicht. meestal is dat de compromis omdat beide ouders de kinderen evenveel willen zien.
hangt ook af van welke advocaat je hebt en zoals hier al gezegd, de rechter...
sowieso moet je kunnen staven (evt met getuigen) waarom jouw man geen geschikte papa is
maar vaak is het zo dat de mama toch 'verliest' al was het maar tijdelijk totdat de definitieve uitspraak er is.

je kan altijd een (gratis) advocaat raadplegen als je het echt overweegt...

en tja, blijkbaar zijn er echt mannen zonder emoties. Wat niet wil zeggen dat ze geen gevoelens hebben natuurlijk.

sterkte meisjes!