vorige week gehoord dat zwanger worden moeilijk zal lukken

[bbfc]

Vorige week hebben we het nieus gehoord en ik moet zeggen dat dit toch een hele impact heeft op mijn emotionele toestand.
We moeten onze aanvraag indienen voor ICSI maar ondertussen zal men inseminaties doen. Reeds eerste IUI gehad.
Je krijgt dat nieuws en daar sta je dan... geen dokter die vraagt of het wel gaat. Je krijgt bijna geen uitleg, ik heb praktisch alles zelf via internet opgezocht.
Ik ben echt bang voor wat ons al te wachten staat.
We hebben het nog aan niet veel mensen gezegd maar degene die het weten zijn niet echt een steun voor mij. Ze zeggen dat je zonder kinderen ook wel gelukkig kan zijn en dat je dan ook geen zorgen hebt. Het feit is wel dat deze mensen zelf allemaal kinderen hebben.
Ik weet soms echt niet hoe ik ermee moet omgaan.
Wat zo moeilijk is dat je positief moet blijven maar echt hopen mag je niet doen.
Heeft iemand wat tips hoe we deze klap moeten verwerken? Tien dagen geleden wisten we nog van niets en was ik optimistisch en nu al reeds IUI gehad en aanvraag voor ICSI wordt opgestuurd. Ik heb het allemaal niet meer in de hand en weet amper wat alles wil zeggen en zo...

[Loeki]

Hey,

"Het" nieuws horen is nooit makkelijk hé. Ik herinner me nog hoe het bij ons ging. De dokter had de papieren met cijfertjes van het sperma bij, hij ging naast mijn man zitten, en zei "hier zit het probleem", dat is veel te laag. En ook al was er bij ons wel tijd voor vragen, echt antwoorden kunnen ze niet, en uiteindelijk sta je terug buiten met het papier in handen als "souvenir". Natuurlijk heeft dat een zware impact en je hebt even tijd nodig om alles weer op een rijtje te zetten. Enerzijds is het goed dat je meteen al een IUI hebt gehad, anderzijds kan ik me voorstellen dat het enorm snel lijkt te gaan voor je nu, bovendien kan je je afvragen of IUI echt zinvol is, als ICSI het alternatief is? Maar daar moet je ze maar vertrouwen...

En ja, veel goed bedoelde opmerkingen, maar uiteindelijk weten ze niet wat het is hé. Ik hoop nog altijd dat we daar nooit zullen moeten achterkomen, of je ook gelukkig kan zijn zonder kinderen. Vast wel, maar ik ontdek het liever niet, en denk er nog minder graag over na.

Natuurlijk blijf je best positief en waarom zou je niet mogen hopen? Ieder moet voor zichzelf uitmaken wat je het beste ligt, sommigen hopen veel, anderen doen veel aan zelfbescherming en denken bij voorbaat al dat het toch gaat mislukken. Voor de behandeling zelf denk ik graag dat het niets uitmaakt, volg je hart daarin en doe wat het beste aanvoelt.

Maak een lijstje van al je vragen. Ik neem vaak een stukje papier en balpen in mijn "sjakosj" overal mee naartoe, als me een vraag te binnen schiet, schrijf ik ze op. Een deel van die vragen kan je misschien zelf beantwoorden, een ander deel kan je hier op het forum stellen, en nog andere aan je arts. Zo zal alles beetje bij beetje wel duidelijker worden!

Je kan eens bij een psycholoog gaan, heb ik ook een paar keer gedaan en velen hier ook.

En gewoon hier je hartje komen luchten, das een eerste stap die je alvast gezet hebt.

Veel succes met je IUI, hopelijk is ICSI niet nodig, maar als het zover komt, zijn we er om je te steunen!!!

[Vanne]

hey bbfc

ik versta wat je bedoeld, bij mij was dit tot nu toe het moeilijkst, de realiteit onder ogen moeten zien en te horen krijgen dat het anders zal moeten gaan. Maar na ons eerste bezoek aan de gyneacoloog werden wij nog naar de uroloog gestuurd en da was voor mij t moeilijkst omdat ik dacht dat we daar nie snel bij zouden kunnen gaan, maar al bij al viel het mee, we konden de week nadien
na dat bezoek nog een moeilijk moment gehad omdat ze nog een spermastaal wilden onderzoeken en we terug moesten, en zo ging de tijd voorbij en ik wilde starten

we zijn dan op 12feb naar de uroloog terug gegaan voor het resultaat en echt slecht voelde ik mij er nie bij omdat ik er geen wonderen van verwacht had, van het 2de staal, dus de uroloog stuurde ons naar de gyneacoloog terug als we een kindje wilden
de afspraak bij de gyneacoloog was dan al gemaakt
14februari mochten we gaan en wisten we wanneer ik ging kunnen starten, hoopte om zo snel mogelijk te starten, al had ik zo iets van, oei sebiets zegt de gyneacoloog dat ik nog vandaag moet starten en ik ben er nie op voorbereid, maar hij zei me dat ik op dag 21 van mijn cyclus moet starten met mijn medicatie, maar op mijn papieren staat er 05/03 dus nog een dagje eerder starten.
nu kijk ik er wel naar uit, heb niet te lang moeten wachten om te starten en heb mij er wat op kunnen voorbereiden
kan mij voorstellen dat het bij jou allemaal hals over kop is, ik zou het daar, denk ik, moeilijker mee hebben

[Loeki]

Hier ook heeft het heel lang geduurd. Onze eerste afspraak was in februari, en omdat ze een laparoscopie wilden doen bij mij waarop ik bijna vier maanden heb moeten wachten, en dan nog met de zomerstop, zijn we pas kunnen starten in augustus...

Het gesprek bij de uroloog is me gewoon erg bijgebleven omdat we nooit hadden gedacht dat het probleem bij het sperma zou zitten. We hadden thuis zelf zo'n test gedaan, en die was prima. Het duurde even tot ik het kon geloven...

[DVO pixi]

hey meid,

Ik voel echt met je mee, te meoten horen dat je niet natuurlijk zal kunnen wat voor anderen een vanzelfsprekendheid is, is zeer moeilijk te verteren. Ik heb zeer lang geworsteld met het idee dat ik als vrouw mijn man niet kon geven waar de natuur ons voor gemaakt heeft. een dom idee eigenlijk die mijn man met veel liefde en geduld uit mijn hoofd heeft gepraat. nu heb ik het nog altijd lastig met mensen die hun willen moeien met onze affaire met allerhande tips en 'goeie' raad, maar ja, zo zijn de mensen nu eenmaal zeker. Mensen die absoluut geen begrip voor je kunnen opbrengen zijn qorry dat ik het moet zeggen geen echte vrienden. iemand die je echt kent en weet wat je hartewens is reageert met liefde en begrip en niet met van die dwaze opmerkingen.
wees als koppel elkaars steun en durf je gevoelens te tonen aan elkaar, en ook al reageren mannen anders in zo een situatie, ze hebben ook verdriet en evenveel nood aan een knuffel. samen sta je sterk , cliche maar o zo waar. Vind uit waar je goeie en ware vrienden zitten en zoek steun en ook afleinding bij hen. Wij zijn al een tijdje in de weer en hebben een fantastische vriendenkring, mensen die je steunen en knuffelen ook als je niet altijd zo fun bent om mee om te gaan.
khoop dat ik hier nie te veel gepreekt hed, maar ik wil alleen zeggen dat je niet alleen bent en dat we hier ook allemaal met je meeduimen!!!

[hanneke2009]

Ik leef met je mee en ik kan me voorstellen dat het hard aankomt en dat je erg aan het idee moet wennen. Dat is toch een heel ander toekomstplaatje opeens hè? zeker als nog niet duidelijk is wat het allemaal inhoudt.
Wij hebben lang gewacht met onderzoeken omdat ik een keer spontaan zwanger was en een miskraam had gehad. Onze huisarts was heel direct: met deze uitslag zou ik direct voor een IVF/ICSI gaan. Toen dacht ik nog: we gaan in ieder geval gericht aan de slag (na 2 jaar rommelen met eisprongmeters en een gros zwangerschapstesten). Maar toen ik voor het eerst in het boekje van het LUMC keek (ik zit in Leiden) heb ik eerst een potje zitten huilen. Het leek zo'n enorme medische molen, met medicijnschema's, zelf spuiten zetten, intensief ziekenhuisbezoek (help: hoe doe ik dat naast mijn baan?) en wat gaan die hormonen doen met mijn gemoed en mijn lijf? En hoe gaat het met al het wachten en hopen?

Ik ben nog maar pas begonnen (ik zit in de wachtweken na de eerste TP poging) dus misschien ben ik niet de juiste persoon om er iets over te vertellen, maar de ervaringen van anderen hebben me voorafgaand aan mijn traject wel gerustgesteld. Misschien helpt mijn verhaal jou ook een beetje.
Het schrikbeeld dat ik had is echt meegevallen. Ja het is heel spannend, iedere keer voor een deurtje staan: lukt het om een stapje verder te komen? Hoop en teleurstelling...
Maar de onderzoeken en de medische molen zijn me meegevallen. Het jezelf prikken is even raar, maar ik bleek het best te kunnen. Ik werd niet heel erg labiel of chagrijnig van alle hormonen (wel een beetje moe en opgeblazen). En de tripjes naar het ziekenhuis heb ik proberen te compenseren met een lekker sapje terug in de trein, repen chocolade en lief zijn voor mezelf.

Ik probeer het hele gebeuren te zien als een traject van een jaar en niet als poging per keer (dat lukt natuurlijk niet, na ieder deurtje glimmen de dromen me tegemoet. En na iedere tegenvaller is het uithuilen en opkrabbelen). Maar nu ik weet wat het traject inhoudt denk ik: als het nu niet is gelukt weet ik wat er nodig is om het opnieuw te proberen. Dat geeft mij in ieder geval wat meer grip op de situatie. Op de einduitslag helaas niet, maar alle grip is welkom .

En de bemoedigende woorden, het meeleven met elkaar en de ervaring van de andere meiden hier helpt me ook echt. Ik voel me minder alleen (want mijn ervaring is ook dat mensen soms heel hard kunnen zijn. Vaak niet eens slecht bedoeld, maar het komt toch hard aan).
En ik probeer er soms met mijn lief ook grappen over te maken. Samen erom lachen (en huilen). En hopen natuurlijk (doen we stiekem toch).

Sorry voor het lange verhaal. Veel sterkte, moed en warme groeten.

Hanneke




Ik kende niemand in mijn omgeving behalve via via die ermee bezig waren. Wat mij erg geholpen heeft is eens met haar te bellen en haar persoonlijke verhaal te horen.

[bbfc]

Allemaal bedankt voor jullie berichtjes.
Het doet me echt deugd en plezier om mij begrepen te voelen... Echt hartverwarmend!!
Wij hebben het nog bijna aan niemand verteld en ik weet niet of ik dat zo moet houden of niet. Vannamiddag ben ik met een vriendin op stap geweest en ik heb het niet verteld. Ik heb zoiets van als het dan van de eerste keer lukt dan zal ik er spijt van hebben dat iedereen het wist. Maar als ik niets zeg dan is het ook moeilijk in de momenten dat ik mij niet goed voel om altijd normaal te doen en te doen alsof er niets aan de hand is... Ik weet niet wat het beste is? En als we dan aan de ICSI beginnen zal ik dat toch wel op mijn werk moeten zeggen. Ik werk in een kantoor met zes mensen en normaal is het niet gebruikelijk om tussendoor dagen verlof te nemen. Ik zal het zeker moeten zeggen en dat vind ik moeilijk. Hoeveel dagen kan je niet gaan werken als je zo'n ICSI behandeling doet?
Ik ben ook enorm bang voor de medicatie. Twee jaar geleden heb ik een depressie gehad en redelijk wat medicatie genomen: antidepressiva en dergelijke...(eetstoornissen, slaapproblemen,...)
Ik heb er nu een jaar over gedaan om alles van medicatie geleidelijk af te bouwen en met eigen krachten er bovenop te komen. Met de hulp van een goede osteopate, yoga, relaxatie-oefeningen,...
Ik heb dat vooral gedaan om zonder medicatie zwanger te kunnen worden en het is me gelukt..
En nu horen we dat het niet natuurlijk zal gaan...
Ik ben zo bang dat die hormonen me volledig van slag zullen maken. Ik krijg soms last van hyperventilatie als ik er aan denk.
Maar ik probeer me rustig te houden en stap per stap zal ik alles op me laten afkomen. Ik heb een man die me steunt door dik en dun, ook al is het voor hem ook niet gemakkelijk. Gelukkig we zijn met twee. En met jullie allemaal moet dat lukken.
Ik ben blij dat ik hier eens mijn verhaal kon doen. Misschien nog beter dan bij een psycholoog want jullie zijn lotgenoten..
Thx bbfc

[Orchidee]

BBFC,

wat dat zeggen op je werk betreft, ik ben nu 3 jaar bezig en niemand op het werk weet het ... gelukkig heb ik een baas die discreet met 'gezondheidsproblemen' omgaat. Als ik moest gaan voor bloedafname en echo en wat later op het werk was (je krijgt een briefje) dan zei ik gewoon dat ik een onderzoek had. Voor mijn pickup en transfer, dat is in Brugge 3 dagen ziekteverlof, zei ik dat ik een kleine ingreep moest ondergaan. Ze hebben natuurlijk wel door dat er iets is, en dat het 'waarschijnlijk iets vrouwelijks is' maar voor de rest gaat hen dat geen bal aan ...
Telkens van het moment ik met een behandeling startte dronk ik geen alcohol meer (anders geniet ik in gezelschap graag van een glaasje wijn bv) en dat vonden ze raar, toen zei ik dat ik problemen had met mijn darmen en de dr een methode aan het zoeken was hoe ik er best van af kon geraken .... en dan denken ze dat die onderzoeken ook daarvoor dienen

echt waar, voel je niet verplicht om het te zeggen op het werk. Tegen je 'echt beste vrienden' wel want je hebt steun nodig hoor.

Heel veel succes en lucht je hart hier maar, je zal hier in ieder geval veel tips 'oprapen'

orchidee