Er zijn al veel topics geopend, dus geen idee of iemand dit uberhaupt leest, maar wil gewoon even van me afschrijven.
Mijn man en ik zijn 6 jaar geleden met de pil gestopt (ik ben 29). Sinds 2,5 jaar lopen we bij het ziekenhuis. Eerst in een ziekenhuis bij ons in de buurt, dit was bij een gynacoloog. Ze raadden me aan af te vallen (waar ik ook al mee bezig was), ondertussen cyclusonderzoeken en uiteindelijk clomid. Zaadonderzoek, eileiders doorgespoten, alles goed, maar maakte zelf geen eitjes aan. Vandaar de clomid.
Na 7 maanden nog geen resultaat. Ik moest nog 4 kilo afvallen en mijn lichaam even ' ziekenhuisrust' gunnen, dan mocht ik terugkomen voor IUI.
Dus dit gedaan, 5 maanden later was ik terug. Werd er doodleuk gezegd: de regels zijn aangescherpt, je moet nu nog minstens 10 kilo afvallen
Ja ik ben te zwaar, maar dit was niet de afspraak. Helemaal erdoor heen daar weg gegaan en niet weer terug gegaan. Het voelde zo oneerlijk. Dus naar een ander ziekenhuis, 1,5 uur rijden. Hier wilden ze me wel helpen, ondanks dat ik te zwaar ben (mn BMI is 32, was 42!)
Daar heb ik na onderzoeken ed nu 3x IUI gehad (vanmorgen nog 1)
Vorige maand 1 gehad met weinig kans, aangezien zaad van mijn man toen erg summier was (had koorts gehad). Maand ervoor ik geen eisprong gehad. Deze maand lijkt alles goed. Maar het blijft spannend. Je wordt heen en weer geslingerd tussen hoop, teleurstelling, pijn, etc. Elke maand weer die teleurstelling.
Gelukkig is het op mijn werk niet lastig te regelen om vrij te krijgen, later te beginnen of eerder weg te moeten. Mijn baas en collega's zijn heel flexibel, dat scheelt een hoop.
Mijn naaste collega's zijn wel allemaal op de hoogte, aangezien ik met agressie werk (in de zorg) en mocht het raak zijn, ik daarmee uit moet kijken en het al vroeg zal moeten vertellen.
Ik moet zeggen dat het vertrouwen in mijn eigen lijf minder wordt. gaat het allemaal nog wel lukken, ik heb nu wel een eigen eisprong elke maand, waarom lukt het dan niet. We zijn ' onverklaarbaar' kinderloos. Niemand weet waarom. Is het genetisch bepaald? Gaan we het geluk nog beleven?
In de afgelopen jaren is er een periode geweest dat ik mijn gevoel helemaal ' geblockt' had, naar alles en iedereen, om de pijn maar niet te voelen. Dat doe ik nu niet meer, maar oh wat doet het zeer anderen zwanger te zien worden terwijl het je zelf niet lukt. Dan gaat het niet om dat ik het die ander niet gun, ik gun iedereen het geluk, maar ons zelf ook!
In mijn omgeving weten redelijk veel mensen het. In het begin niet, maar nu ben ik makkelijker in. Ik wilde het mensen niet vertellen, om de vraag' en hoe gaat het nu ben je al zwanger' niet steeds te moeten horen. Maar nu ik 29 ben en getrouwd krijgen we vaak de vraag: dus nu tijd voor kids? Vaak vertel ik nu wel dat die tijd er al lang was, maar dat t niet lukt. Ligt er aan tegen wie en of ik er op dat moment zin in heb. Ondanks dat ik gek wordt van al die goedbedoelde woorden (je bent nog jong, je moet er gewoon niet mee bezig zijn, ga lekker op vakantie dan komt het wel, kinderen hebben is ook neit alles
) ben ik blij dat mensen het wel weten. Dan begrijpen ze eerder als we iets lastig vinden of als we een keer niet op een kinderfeestje komen (als we net weer erachter zijn gekomen dat t weer niet gelukt is heb ik er soms geen kracht voor, helemaal niet toen ik aan de hormonen zat, wat ik nu dus niet meer heb).Ik wordt er ook wel harder in moet ik zeggen, als ik voor de 40e keer hoor: je moet er gewoon niet teveel mee bezig zijn, zeg ik nu gewoon soms: dat gaat ook wel als je iets graag wil. Maar meestal hou ik me wijselijk stil.
Ook beginnen mensen nu over als het niet lukt, of we dan willen adopteren, pleegkidneren, zaaddonor, een eitje van iemand anders, etc. Daar wil ik het nog helemaal neit met anderen over hebben. Als je dat zegt regearen ze verbaasd (niet altijd natuurlijk) en gaa ze hun eigen ideen 'opdringen'. Grrrrrrrrrr erg irritant, dus dat probeer ik dan ook maar van me af te laten glijden.
Er zijn steeds meer mensen in mijn omgeving waarbij het ook neit lukt of eerst niet lukte, in t begin dacht ik dat wij de enige waren. Dit geeft een beetje hoop dat het toch gaat lukken, ondanks dat er eens stemmetje zit die zegt: en wat als het nou nooit lukt...?
t Is en blijft een pijnlijk item.
Zo even lekker van me afgeschreven
Liefs B
), jouw bijwerkingen waren wel heel erg he, vreselijk dat je dat er dan ook nog bij krijgt, bij het emotionele avontuur