Wil even mijn verhaal kwijt

[Ann_]

Hey Iedereen,


Ik lees hier al enige tijd mee. Maar het ontbrak me aan moed om me in te schrijven. Vandaag heb ik dit dan toch gedaan. Beetje om de teleurstelling van me af te schrijven. Vandaag hadden we normaal gezien onze tweede IUI in UZA. Maar dit ging niet door aangezien mijn ventje zijn staaltje niet goed was, te weinig.... Andere keren was het altijd goed, ik zeg nu niet dat we steeds "10 miljoen "zaadcellen hadden. Maar vandaag was het wel een serieuze domper ! Zo teleurgesteld, we moeten het vandaag dan zo maar proberen, heb toch al mijn hormonen gekregen, en aangezien we in het verleden al twee keer spontaan zijn zwanger geworden, weet je nooit natuurlijk.
We zijn dit jaar drie jaar bezig om zwanger te worden, in het eerste jaar zijn we dus twee maal zwanger geworden. Wat telkens wel in een miskraam resulteerde. De eerste gewoon een zware bloeding gehad, de tweede heb ik een curretage gehad. Na een jaar terug proberen had ik er echt genoeg van en hebben we onderzoeken laten doen via mijn eigen gyn.
Die heeft dan ook zelf inseminatie gedaan met mij, maar na drie keer, hadden we er wel genoeg van en zijn we dus overgestapt naar het UZA.
Daar hebben we dan in februari te horen gekregen dat er niks gevonden was, dus een onverklaarbare vruchtbaarheid ! We hebben nog 2 IUI voor de boeg en nadien gaan ze bij mij kijkoperatie doen. En dan wordt er besproken welke behandeling we verder zullen zetten. Mijn ventje zou liever al overstappen naar IVF, of ICSI maar ja dat vinden ze nog te vroeg aangezien ik dus al spontaan zwanger ben geworden.
Pfff moedeloos wordt je er van ....
Moet ik nog een andere opinie gaan vragen ?

Enfin dit was zo mijn verhaal.

Groetjes,

Ann_

[Mieke_78]

Hey Ann,

Ik denk dat je nooit een mening te veel kan vragen... Maar aangezien je al twee maal zwanger bent geraakt is het ergens ook logisch dat ze 't met IUI willen proberen, niet? Ik snap ook wel dat je vriend naar IVF zou willen overschakelen, tenslotte zijn de kansen op succes groter dan met IUI... en als het staal van je man niet voldoende is dan verlagen de kansen voor IUI ook weer. Onze eerste IUI hadden we ook maar 1,5 miljoen zwemmertjes en toen zeiden ze "als het volgend staal ook zo slecht is moeten we met IVF starten" maar dat hangt blijkbaar af van ziekenhuis tot ziekenhuis. En de volgende stalen waren dan steeds wat beter en zo hebben we er dus 7 IUI's opzitten en wachten we nu op een eerste IVF poging eind juli... het is allemaal niet makkelijk... hadden we maar een glazen bol... probeer misschien nog een IUI en als dat staal ook slecht is, dan kan je dan nog beslissen... maar zoals ik al zei, als je je er niet goed bijvoelt vraag dan nog een andere mening in een ander ziekenhuis of aan een andere gynaecoloog...

Veel succes alvast!

[Wolly]

Dag Ann,

Ook ik heb het etiketje 'onverklaarbaar onvruchtbaar' opgespeld gekregen. Ik weet niet welke onderzoeken ze bij jou allemaal gedaan hebben, maar hier alvast niet te veel: paar keer bloed trekken, paar echo's en een eileideronderzoek (HSG). Heb ondertussen ook al 5 mislukte inseminaties achter de rug. Nog eentje te gaan en ze gaan meteen verder met ivf. Er is zelfs geen sprake van een kijkoperatie! Ze zijn van mening dat ze bij ivf kunnen zien of er een probleem bij de bevruchting is en dat volstaat.

Ikzelf heb binnen 2 weken een afspraak in een andere kliniek, net om eens een andere opinie/aanpak te kennen. En valt het mee, dan doe ik met hen verder.

Onverklaarbaar onvruchtbaar is een begrip dat ze nogal snel bovenhalen, vind ik. Gezien je al paar keer zwanger bent geweest, snap ik niet goed welke meerwaarde iui heeft voor jou. Misschien geen slecht idee om meteen met ivf te starten. Ik zou dan ook eerder denken dat het 'probleem' bij de innesteling ligt.
Ik ben het eens met Mieke_78, een tweede mening kan geen kwaad.

[Zij en haar]

-

[DVO pixi]

@zij en haar: een uitspraak lanceren als 'Persoonlijk denk ik dat er gewoon heel veel stress te maken heeft met dat "onverklaarbaar"... ', zal hier heel veel hartjes toestampen en buiken doen in elkaar krimpen want dat is nu net DE uitleg die onze ONWETENDE omgeving naar ons hoofd steeds slingert en geef toe, daar zit je op een forum voor lotgenoten echt niet op te wachten denk ik...

trouwens mijn gyn sloeg al die stomme raad over dat zogenaamde ontstressen( 'drink u eens zat, ga op reis, denk er nie te veel bij na, adopteer, doe yoga, ...) als beinvloedende factor vierkantig tegen de vlakte met als uitleg ' Als alle koppels/vrouwen met stress onvruchtbaar zouden zijn, dan was er geen sprake van overbevolking!'

aan iedereen met de meest verfoeilijke en frustrerende 'reden' voor hun infertiliteit, nl 'onverklaarbaar, een dikke knuffel, want niet weten en tegen beter weten in blijven hopen en proberen, is naar mijn mening nog slechter dan weten en vrezen, maar wel begrijpen

knuffels

[Ahiha]

Dank je Pixi, je neemt me de woorden uit de mond! De woede kwam hier idd ook even boven...
Beetje onbegrijpelijk dat iemand die zelf in de mmm zit durft te spreken over 'stress als reden van onverkaarde subfertiliteit'. Ik ben ni gezegend met een droomcyclus. Ik behoor niet tot de gelukkigen van wie de eicelrijping perfect is. Wij hebben helaas niet altijd pico bello zaad. En we hebben al zoveel 'wees-er-niet-mee-bezig-klote-raad' gehad dat ik dit hier toch wel kan missen hoor.
Wij hebben meer dan 5j moeten proberen. En echt, er zaten daar stressloze periodes in hoor. En de laatste keer MEGAgestresst en wel raak...

AN : Echt een domper he als zaad plots mindere kwaliteit is. Maar dat kan aan een dipje bij t ventje liggen. Mijne had ook es een heel slecht staal en lap, 3 dagen later was hij ziek dus da kan er mee te maken hebben. Ik begrijp je vriend wel... ik geloofde gewoon ook meer in IVF dan IUI. Maar helaas zullen de meeste ziekenhuizen eerst min. 3 IUI doen en dan pas de optie IVF overwegen (tenzij er een medisch dwingende reden is). Maar jij hebt al 3 IUI gehad bij jouw gyn. Als jij ook liever IVF hebt dan zou ik toch aandringen hoor. En ZOOOOOOveel ingrijpender vind ik dat nu ook niet. (lichamelijk dan. Stimulatie is hetzelfde... Emotioneel vond ik het wel zwaarder). Een ding wil ik je zeggen : durf met je vuisten op tafel slaan in ferti-kliniek als je een andere behandeling wilt! hihi, heb ik ook gedaan en het heeft gebaat Ik vind het wel raar dat er ziekenhuizen zijn die geen kijkoperatie doen. Hoe kunnen ze dan weten dat je geen verklevingen/endometriose/... hebt? Eerst proberen en dan es testen? Vind ik maar raar. Kan mijn huisdokter ook gewoon altijd antibiotica geven en als het ni ukt es beginnen testen? Strange hoor... Ben blij dat ze dit bij mij wel direct hebben gedaan (nog voor IUI) ook al verlengde dit mijn wachttijd enorm. In elk geval heel veel succes met je verdere behandelingen. Houd je ons op de hoogte van wat jullie beslissen, hoe het verloopt?
Groetjes
Ahiha

[Lie_29]

Bedankt Pixi & Ahiha om mij minder 'abnormaal' te doen voelen en het op te nemen voor de 'onverklaarbaar onvruchtbaren'.
Een mens zou zo nog stress krijgen van 't forum, zeg

[Wolly]

@Ahiha: ik heb een eileideronderzoek gehad en alles was doorgankelijk. vandaar dat ze het niet nodig achter een kijkoperatie te doen. Ik ga hier de volgende consultatie nogmaals over beginnen, want er kunnen altijd zaken zijn die ze niet via een echo kunnen zien.
Onverklaarbare onvruchtbaarheid is voor mij gewoon de wetenschap niet nog niet ver genoeg staat om alle factoren in kaart te brengen. Niet ver genoeg gezocht dus. Er kan zoveel verkeerd zijn, zo zouden er vb. antistoffen in mijn man zijn zaad kunnen zitten, waardoor bevruchting niet lukt. Ik mag me dan nog te pletter ontspannen, 20 keer per jaar op reis gaan, maar dit zal me geen meter vooruit helpen. Je ziet dan ook vaak dat die vrouwen, wanneer ze een nieuwe relatie hebben, na een maand al zwanger zijn. Tot daar het mysterie..

[Zij en haar]

Dames,

Sorry als jullie mij verkeerd begrijpen! Ik denk dat ik het verkeerd verwoord heb, als jullie het zo opvatten. Sorry daarvoor!

Kijk, ik krijg zelf ook de kriebels van mensen die zeggen: "wees er niet zoveel mee bezig!!" En dat heb ik in mijn vorig bericht ook geschreven!

Ik wou eigenlijk Ann op één of andere manier hoop geven... maar het lijkt of ik dit helemaal verkeerd heb aangepakt! Ik wou uitleggen dat de MMM het misschien gewoon extra stessvol maakt (en dat kan niemand van jullie toch ontkennen??), maar gezien Ann al spontaan zwanger werd (!!)... de hoop er dus HEEL ZEKER is dat het nog kan lukken!!

Vergeet niet dat het bij ons ook "onverklaarbaar" niet lukte... wij hebben uiteindelijk ook niet opgegeven. Onze dokter had ons zelf gezegd dat het bij ons vlot ging lukken, want er leek gewoon niets aan de hand. Hij heeft ons zelf nog letterlijk gezegd: "Ik snap het niet, maar we moeten het blijven een kans geven". Voor ons was het ook moeilijk om telkens negatief nieuws te krijgen zonder te snappen wat er aan de hand was, zonder te weten of het "ooit" nog wel zou lukken.
Voor jullie klinkt dit misschien stom, gezien we nu wel zwanger zijn, maar we hebben die periode ook gekend...

Het lukte niet, en wij dachten ook: "waarom, waarom?" En iedereen zei dat we er minder moesten mee bezig zijn, moesten ontspannen en er niet teveel op focussen. Maar hoe kan je dat als je niets liever wil dan een kind? En vooral als je in de MMM zit?

En ik ben er zelf van overtuigd dat er niemand van ons allen anders kàn... er minder kàn mee bezig zijn, minder stress kàn hebben... Maar ik denk dat niemand van ons kan zeggen dat die MMM hen geen stress, spanning en emotionele pijn bezorgd. Toch? Ik wil alleen maar zeggen dat het er geen extra goed aan doet van in een MMM te zitten... en hoe graag we ook allemaal een kindje zouden willen... Ergens moeten we ook blijven op de natuur (al dan niet met (wat) medische hulp) vertrouwen... en blijven geloven dat het goed komt... anders zijn we helemaal verloren.

Het doet me dus pijn jullie reaties te lezen... alsof ik er niets van snap en maar een "wetenloze buitenstaander" ben... Ik zou niets liever willen dan alle koppels die graag een kind willen er ééntje te schenken, maar helaas kan ik dat niet...

Ik wil alleen maar zeggen: probeer op jezelf, elkaar en de natuur te vertrouwen...

Ik ken enkele koppels die na jarenlang behandelen toch nog spontaan zwanger zijn geraakt en nu een gezonde baby, en sommige zelfs al een tiener lopen hebben. (Eén van die koppels had van de dokters 1% kans gekregen ooit een eigen kind te hebben. Behandelen had zelfs geen zin, zeiden ze. Ze hebben uiteindelijk 2 kindjes geadopteerd, en hebben daarna alsnog een gezonde dochter gekregen.)

Ik hoop dat jullie het zo beter begrijpen... het is niet mijn bedoeling mensen te kwetsen...

Z/H

P.S. Zoals sommigen van jullie al aanhaalden: Ook onze dokter heeft ons trouwens ook eens uitgelegd dat er vrouwen en mannen zijn die samen geen kinderen kunnen krijgen, ondanks ze beiden eigenlijk perfect vruchtbaar zijn. Hoe dat komt, weet de wetenschap nog niet. (Zit daar het "onverklaarbare" dan?) Het lijkt of de natuur zegt: "Nee, deze twee mensen dat lukt niet/mag niet"... om welke reden dan ook. Wij hebben bij de wissel van donor geluk gehad... 6 keer met donor 1 geen rusultaat, met de poging 7, met een nieuwe donor, wel. Maar als hetero koppel is zoiets natuurlijk niet aan de orde. Wij hebben dan ook heel vaak gedacht: "Gelukkig kunnen wij wisselen".

Ahiha, Ik wou ook nog graag zeggen: Het is niet omdat bij mij alles goed was... dat de teleurstellingen niet minder pijnlijk waren... Het lijkt wel of jullie mij kwalijk nemen dat er met mij niets mis is...

[Wolly]

@Zij en haar: bedankt voor het woordje uitleg Het zal inderdaad iets anders overgekomen hebben dan je bedoelde.
Maar je mag het volgende niet over het hoofd zien: 80% van de koppels is zwanger binnen het jaar, dus met ongeveer 13 cycli. Bij jullie waren het 7 cycli, da's dus binnen het normale om het zo maar te zeggen. De meeste dames hier zijn echter al 2 of 3 of.. jaar bezig. En dat zijn vele maanden met telkens een kans. Dus als je beseft dat je niet bij die 80% bent, noch bij de 95% die zwanger wordt binnen de 2 jaar en daarbovenop zeggen de dokters luchtig dat alles prima functioneert, tja, dan steiger je natuurlijk helemaal. Ik weet dus niet of ik nog zo blij ben met het feit dat alles (zogezegd) in orde is.
Hadden we maar die glazen bol..

Ik kan maar supergelukkig zijn dat jullie droom nu in vervulling gaat en ik wens ieder van ons hetzelfde toe, en wel zo snel mogelijk als het even kan!

[Ann_]

Hey Iedereen,


Het is al even geleden dat ik nog eens hier op de site ben komen kijken. Groot was men verbazing dat er toch wel wat reactie is opgekomen.
Ondertussen hebben we al 2 IUI achter de rug, net terug begonnen aan de 3 IUI, en hopelijk is derde keer goeie keer

Ondanks alles hebben we toch besloten om in het UZA te blijven gaan, maar ben wel overgeschakeld naar Prof Delbeke.En op 28 juli hebben we pas een afspraak met hem om een herbespreking te doen.
Hopelijk is dit niet aan de orde, maar ja een afspraak kan je nog steeds annuleren he.

Ik heb aan het begin alle resem onderzoeken gehad, bloed, HSG enkel geen kijkoperatie. Want eileiders waren in orde dus ja.

Nu alleen maar blijven hopen dat het deze keer wel is lukt,en dat het aantal zaadcellen bij men ventje omhoog gaan, want daar zit het probleem. Nu neemt mijn ventje vanaf nu een kruidenpreparaat in met zink.
Hopelijk helpt het allemaal

Iedereen veel succes en merci voor de reacties, das fijn om te lezen.
Ik zal nu terug wat meer komen piepen op dit forum

Groetjes,
Ann

[Zij en haar]

Maar je mag het volgende niet over het hoofd zien: 80% van de koppels is zwanger binnen het jaar, dus met ongeveer 13 cycli. Bij jullie waren het 7 cycli, da's dus binnen het normale om het zo maar te zeggen.

Dag Wolly,

Ik ben helemaal akkoord met wat je hierboven schreef. Net daarom vond ik het ook altijd zo vreemd dat onze dokter na 6 keer toch al over IVF begon te praten. Wij vonden dat we onszelf zeker 12 pogingen "de tijd" moesten geven. (Een jaar dus, zogezegd... al gaat daar in praktijk wel meer tijd over, met af en toe een rustmaand... we hebben ook een vroeg miskraam gehad vorig jaar in juli, etc... )Waarmee ik maar wil zeggen: ik heb soms het gevoel dat ze te snel naar IVF/ICSI grijpen, waar dat eigenlijk soms niet nodig is. Velen onder jullie nemen hormonen omdat ze anders geen/of een moeilijke eicelrijping hebben, anderen om de innesteling te bevorderen, etc... Ik heb geen van beiden genomen. Enkel Pregnyl, net voor de eisprong, en zelfs dat heb ik bij de laatste poging niet laten doen. Uiteindelijk vraag je je dan af: Had ik meegegaan in het eerste idee van de dokter, was ik nu misschien bezig met IVF, en zou dat me dan meer kans op succes hebben gegeven? Was dat dan eigelijk wel écht nodig?

Begrijp je?

Ik weet heel goed dat velen onder jullie al lang (veel te lang) op een wonder wachten... maar soms heb ik ook het gevoel dat sommigen lesbische koppels "scheef bekijken" en denken: "ah, wat klagen ze toch". Maar wij hebben geen andere keus dan medisch behandelen, en dat zet direct extra druk op de ketel. Wij hopen even hard, als jullie allemaal, dat op het eind van de maand een positief telefoontje komt, wij zitten ook met het heen en weer geloop, de onaangename onderzoeken en behandeling, de teleurstelling, de pijn en het verdriet. Ook al hebben wij geen jaar of twee jaar "natuurlijk proberen" achter de rug... het behandelen op zich is even zwaar en pijnlijk. Waar velen van jullie in het reine moeten komen met "we zijn onvruchtbaar", of "we zullen nooit een kind biologisch van ons tweetjes hebben", zitten wij met andere kwesties. Hoe begin je eraan? Welk "soort" donor kies je? Hoe kunnen we dit verantwoorden aan ons kind later? Wie zal het kind dragen? Hoe zit het juridisch in elkaar? En vooral: zijn we niet egoïstisch bezig als we als twee vrouwen een kind willen?
Daarna worden we bij de psycholoog op de rooster gelegd (wet hetero-koppels die beroep doen op een donor ook moeten doen, hoor)... en dan begint het nog maar allemaal... Dus... wij hebben ook onze weg... ons pad... en velen onder ons moeten uiteindelijk ook overschakelen op IVF... of moeten hun kinderwens helemaal laten varen. Dus, in dat opzicht, zitten wij zeker nog bij de "Lucky ones"... dat geef ik grif toe...

Nu, ik wil maar zeggen... ieder heeft zijn/haar weg... en velen van ons kennen diepe dalen... En ook wij weten dus heel goed hoe het voelt om te moeten blijven wachten op wat je zo graag wilt... daarom vond ik het zo jammer dat ik helemaal verkeerd begrepen werd...

Ik wens jullie allemaal het wonder toe, waar jullie al zo lang op wachten!!
Z/H

Ann, Veel succes met Lucky number 3!

[framboos]

@Wolly, ik begrijp volledig dat het zeer frustrerend moet zijn om geen verklaring te hebben. Toen bij ons, na de resem onderzoeken, werd gesteld dat mijn man zeer weinig zaadcellen had, was dat (naast het traantje dat je wegpinkt) als een blok die van mijn schouders viel. Het feit een oorzaak te kennen, ook al kunnen we er niet veel aan doen, maakte mij enigszins rustiger.

Als je niet helemaal overtuigd bent van de kliniek of de dokter, vind ik zeker ook dat je minstens voor een tweede opinie moet gaan en veranderen indien je daar meer vertrouwen in hebt.

@Ann, mag ik vragen welk kruidenpreparaat met zink jouw ventje neemt en waar je het haalt? Veel succes met iui drie!

[Ann_]

@ Framboos:
Het zinkpreparaat komt morgen met de post toe.
We hebben dit verkregen bij iemand die atlascorrectie toepast en klankschaaltherapie.
En zij heeft dit bij een bepaalde firma besteld,
ik wil je wel die informatie geven als we het hebben.
Da's geen enkel probleem hoor.

Groetjes,
Ann

[framboos]

Dank je wel, Ann, we kunnen maar proberen hé! Baat het niet, dan schaadt het niet