Hallo iedereen,
Was eindelijk zwanger na 3jaar en 3icsi pogingen later, wij héél gelukkig. Maar het was maar van korte duur deze week kreeg ik bloedverlies, naar de gynecoloog en die had weining goed nieuws. Ik was ongeveer 7weken zwanger en normaal gezien moet je dan een embryotje zien, dat was bij ons niet het geval, erwas alleen maar een vruchtzakje te zien, ook waren mijn bloedwaarden niet spectaculair gestegen zoals het zou moeten zijn. Waarom dat dat juist met ons moet gebeuren weet niemand en ik weet ook dat ik niet alleen ben. Maar kan er iemand mij tips geven hoe je zoiets verwerkt? Hoe je de moed niet verliest? Doe bijna niets anders dan huilen. Kweet het, alles heeft zijn tijd nodig, maar nu voelt het of die pijn nooit over zal gaan!
Sylvia
miskraam na icsi
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
Lieve Sylvia,
Heel heel veel sterkte gewenst. De pijn gaat inderdaad over, uiteindelijk wel. Maar loslaten en afscheid nemen is altijd moeilijk. Wat bij mij hielp was erover praten. Praten, praten en nog eens praten, 1000 keer je verhaal doen, totdat het bij de 1001ste keer geen pijn meer deed en ik er zelf een beteke verveeld van geraakte, Verder heeft het ons ook erg geholpen om er toch 'iets positief' van te maken. Voor ons was dit dat onze eerste miskraam ons duidelijk maakte dat we echt wel heel graag kinderen wilden (wij waren begonnnen met idee lukt het, ok, lukt het niet, ook goed. intussen is dat wel helemaal anders). Voor jullie kan dat natuurlijk iets helemaal anders zijn.
En intussen, laat de traantjes maar even vloeien. Je bent net je mooiste droom kwijt geraakt en dat doet pijn. Laat je maar even door je partner verwennen en kruip dicht tegen elkaar aan.
Als je behoefte hebt aan een luisterend oor, of gewoon alles van je af wil schrijven, hier vind en kan beiden. Sterkte,
Audrey
Mama van Renéetje*
Heel heel veel sterkte gewenst. De pijn gaat inderdaad over, uiteindelijk wel. Maar loslaten en afscheid nemen is altijd moeilijk. Wat bij mij hielp was erover praten. Praten, praten en nog eens praten, 1000 keer je verhaal doen, totdat het bij de 1001ste keer geen pijn meer deed en ik er zelf een beteke verveeld van geraakte, Verder heeft het ons ook erg geholpen om er toch 'iets positief' van te maken. Voor ons was dit dat onze eerste miskraam ons duidelijk maakte dat we echt wel heel graag kinderen wilden (wij waren begonnnen met idee lukt het, ok, lukt het niet, ook goed. intussen is dat wel helemaal anders). Voor jullie kan dat natuurlijk iets helemaal anders zijn.
En intussen, laat de traantjes maar even vloeien. Je bent net je mooiste droom kwijt geraakt en dat doet pijn. Laat je maar even door je partner verwennen en kruip dicht tegen elkaar aan.
Als je behoefte hebt aan een luisterend oor, of gewoon alles van je af wil schrijven, hier vind en kan beiden. Sterkte,
Audrey
Mama van Renéetje*
-
rika
- Berichten: 79
- Lid geworden op: 30 maart 2008, 17:03
DagSylvia,
Ik heb ook een miskraam gehad na ICSI op 13 weken.
Verwerken is individueel, maar zoals Audrey zegt: praten, praten, praten. Vooral met je partner, bij andere mensen stuit je soms op onbegrip en koele reacties. Naar muziek luisteren, de echo-fotootjes inkaderen, er een mooi gedichtje bijschrijven heeft mij ook geholpen. Wij hebben ook een boompje geplant in onze tuin voor dat kindje. En vooral: hier op het forum kan je altijd terecht.
Weet ook dat een ICSI/IVF zwangerschap spijtig genoeg altijd een hoger miskraam-risico heeft dan een spontane zwangerschap.
Veel veel moed!
Rika
Ik heb ook een miskraam gehad na ICSI op 13 weken.
Verwerken is individueel, maar zoals Audrey zegt: praten, praten, praten. Vooral met je partner, bij andere mensen stuit je soms op onbegrip en koele reacties. Naar muziek luisteren, de echo-fotootjes inkaderen, er een mooi gedichtje bijschrijven heeft mij ook geholpen. Wij hebben ook een boompje geplant in onze tuin voor dat kindje. En vooral: hier op het forum kan je altijd terecht.
Weet ook dat een ICSI/IVF zwangerschap spijtig genoeg altijd een hoger miskraam-risico heeft dan een spontane zwangerschap.
Veel veel moed!
Rika
-
Nikita76
- Berichten: 1918
- Lid geworden op: 19 september 2008, 14:31
Hoi,
Ik heb helaas .... ook slecht nieuws...
ik ging vandaag voor echo ipv morgen omdat we morgen nog eens een stapje in de wereld wilden zetten...
En daar zag ik een mooi vruchtje... dà cht ik, ik zag geen hartslag, de gyn ook niet... t vruchtje was ook wat klein, 11,7 mm ipv een dikke 20 op 8 weken en 5 dagen...
En hij kon me géén goed nieuws geven...
Het is op een miskraam uitgedraaid. Maar waarom ben ik dan zo steendoodstikkapot altijd ? En misselijk ?
Ik begrijp t niet, ik zag n hartje op 6 weken... nu niks meer... op die 2 weken ?? pfff... ik doe niets anders dan huilen...
Ik heb nog een cryo en die zou ik kunnen laten terugplaatsen, na de eerstvolgende maandstonden (niet de miskraam, maar de volgende cyclus dus)
Men wil een curretage inplannen volgende week, of ik kan afwachten en het natuurlijk laten afkomen. Maar dat is psychisch te zwaar om dragen.
Ik wil dit zo snel mogelijk achter de rug allemaal.
Ik voel me schuldig, machteloos... ik vraag me af of het genetisch is bepaald, ofdat ik zelf iets misdeed/misgegeten heb. Als ik de curretage laat uitvoeren,
dan kunnen ze in elk geval bekijken of het al dan niet genetisch was. *zucht*
ik heb t enorm zwaar nu ... ik heb tot maandag "vrij" gekregen van de dokter.
Oh god, ik moet er niet aan denken als mn petekindje wordt geboren in januari ...
gaat superlastig zijn, want mijn volgende poging zal dan pas ergens februari ofzo zijn..
grts x
Ik heb helaas .... ook slecht nieuws...
ik ging vandaag voor echo ipv morgen omdat we morgen nog eens een stapje in de wereld wilden zetten...
En daar zag ik een mooi vruchtje... dà cht ik, ik zag geen hartslag, de gyn ook niet... t vruchtje was ook wat klein, 11,7 mm ipv een dikke 20 op 8 weken en 5 dagen...
En hij kon me géén goed nieuws geven...
Het is op een miskraam uitgedraaid. Maar waarom ben ik dan zo steendoodstikkapot altijd ? En misselijk ?
Ik begrijp t niet, ik zag n hartje op 6 weken... nu niks meer... op die 2 weken ?? pfff... ik doe niets anders dan huilen...
Ik heb nog een cryo en die zou ik kunnen laten terugplaatsen, na de eerstvolgende maandstonden (niet de miskraam, maar de volgende cyclus dus)
Men wil een curretage inplannen volgende week, of ik kan afwachten en het natuurlijk laten afkomen. Maar dat is psychisch te zwaar om dragen.
Ik wil dit zo snel mogelijk achter de rug allemaal.
Ik voel me schuldig, machteloos... ik vraag me af of het genetisch is bepaald, ofdat ik zelf iets misdeed/misgegeten heb. Als ik de curretage laat uitvoeren,
dan kunnen ze in elk geval bekijken of het al dan niet genetisch was. *zucht*
ik heb t enorm zwaar nu ... ik heb tot maandag "vrij" gekregen van de dokter.
Oh god, ik moet er niet aan denken als mn petekindje wordt geboren in januari ...
gaat superlastig zijn, want mijn volgende poging zal dan pas ergens februari ofzo zijn..grts x
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
Nikita,
Heel veel sterkte. Ik voel met je mee. Zo erg omdat je er zo naar tracht he.
Mijn tweede miskraam was ook op 8 weken. Op 6 weken was nog alles ok en op 8 weken geen hartje en te weinig groei. En in de eerste maanden ligt het groei ritme blijkbaar tot op de mm vast. Onze gyn heeft ons laten terugkomen voor een tweede echo. Vooral voor onszelf, voor de verwerking en de aanvaarding. Toen we een paar dagen later opnieuw zagen dat er niets veranderd was, hebben we beslist om toch een curetage te laten doen. Het idee om nog een paar weken met alle zwangerschapssymptomen rond te lopen en intussen te weten dat...dat kon ik niet aan. Ik bleef ook misselijk en moe en dat was omdat mijn placenta zwangerschapshormoon bleef aanmaken, zal bij jou ook het geval zijn. Vond dat echt verschrikkelijk dat ik zo door mijn lichaam voor de gek werd gehouden. Wij hebben ook voor de curetage geopteerd omdat het bij ons als 3 miskramen werd geteld en we dan recht hadden op genetisch onderzoek. en dan heb je tenminste een idee wat er nu juist misgelopen is. Bij onze tweeling waren het chromosoomafwijkingen, puur de natuur, kan je zelf absoluut niks aan doen en dat te horen is dan toch een 'opluchting'.
En de geboorte van je petekindje gaat inderdaad moeilijk zijn. Ik ben bij mijn nichtje pas de tweede dag naar het ziekenhuis gegaan en heb de eerste avond gewoon uitgehuild. Tweede dag was ik dan kalmer en kon mijn man mee en zat het ziekenhuis al vol vrienden van mijn broer waardoor de gesprekken oppervlakkiger waren en dus makkelijker vol te houden.
En dan ontliep ik ook de verzaligde blik van mijn ouders bij hun eerste kleinkind, dat normaal mijn kindje was geweest.
Nikita en Sylvia, nogmaals veel sterkte, dikke knuffel,
Audrey
Mama van Renéetje
Heel veel sterkte. Ik voel met je mee. Zo erg omdat je er zo naar tracht he.
Mijn tweede miskraam was ook op 8 weken. Op 6 weken was nog alles ok en op 8 weken geen hartje en te weinig groei. En in de eerste maanden ligt het groei ritme blijkbaar tot op de mm vast. Onze gyn heeft ons laten terugkomen voor een tweede echo. Vooral voor onszelf, voor de verwerking en de aanvaarding. Toen we een paar dagen later opnieuw zagen dat er niets veranderd was, hebben we beslist om toch een curetage te laten doen. Het idee om nog een paar weken met alle zwangerschapssymptomen rond te lopen en intussen te weten dat...dat kon ik niet aan. Ik bleef ook misselijk en moe en dat was omdat mijn placenta zwangerschapshormoon bleef aanmaken, zal bij jou ook het geval zijn. Vond dat echt verschrikkelijk dat ik zo door mijn lichaam voor de gek werd gehouden. Wij hebben ook voor de curetage geopteerd omdat het bij ons als 3 miskramen werd geteld en we dan recht hadden op genetisch onderzoek. en dan heb je tenminste een idee wat er nu juist misgelopen is. Bij onze tweeling waren het chromosoomafwijkingen, puur de natuur, kan je zelf absoluut niks aan doen en dat te horen is dan toch een 'opluchting'.
En de geboorte van je petekindje gaat inderdaad moeilijk zijn. Ik ben bij mijn nichtje pas de tweede dag naar het ziekenhuis gegaan en heb de eerste avond gewoon uitgehuild. Tweede dag was ik dan kalmer en kon mijn man mee en zat het ziekenhuis al vol vrienden van mijn broer waardoor de gesprekken oppervlakkiger waren en dus makkelijker vol te houden.
En dan ontliep ik ook de verzaligde blik van mijn ouders bij hun eerste kleinkind, dat normaal mijn kindje was geweest.
Nikita en Sylvia, nogmaals veel sterkte, dikke knuffel,
Audrey
Mama van Renéetje
-
Nikita76
- Berichten: 1918
- Lid geworden op: 19 september 2008, 14:31
thnx ...
tis zwaar nu ... maar we zullen er wel weer bovenop komen... ooit.
De moed is me ook in de schoenen gezakt voor een cryo - poging
Ik heb er maar eentje.. en de kans op een goede ontdooiing is 50%. Dan weer helemaal opgepept en naar dat ziekenhuis en daar dan mss te horen krijgen dat het cryo het niet overleefde.. pff ik zie er echt tegenop. Ik zou zelf opteren voor een volledig nieuwe icsi behandeling, maar tis niet anders, ik moet eerst het cryo "opnemen".
Mn man zei al om een 2de opinie te vragen.. maar wat haalt het uit ? Er was geen hartslag... dus het is "gestorven"
tis zwaar nu ... maar we zullen er wel weer bovenop komen... ooit.
De moed is me ook in de schoenen gezakt voor een cryo - poging
Ik heb er maar eentje.. en de kans op een goede ontdooiing is 50%. Dan weer helemaal opgepept en naar dat ziekenhuis en daar dan mss te horen krijgen dat het cryo het niet overleefde.. pff ik zie er echt tegenop. Ik zou zelf opteren voor een volledig nieuwe icsi behandeling, maar tis niet anders, ik moet eerst het cryo "opnemen".
Mn man zei al om een 2de opinie te vragen.. maar wat haalt het uit ? Er was geen hartslag... dus het is "gestorven"
-
sylvia
- Berichten: 27
- Lid geworden op: 20 juni 2007, 16:11
Hallo,
Bedankt voor al jullie lieve en bemoedigde woorden.
Nikita ik leef echt met je mee!
Mijn gynecoloog stelde een curettage nog even uit, ze heeft liever dat het spontaan komt, omdat een curettage littekens kan achterlaten waardoor een volgende zwangerschap mogelijk moeilijker wordt of zoiets, die uitleg heb toen niet zo goed meer gehoord.
Moet morgen een echo laten nemen en dan zal ze ons wel vertellen wat er zal gebeuren.
Heb op dit moment nog niet zoveel bloedverlies, ik dacht dat ik veel bloedverlies ging hebben.
Nikita begrijp wat je bedoeld als in januari je petekindje wordt geboren;
Mijn schoonzus moet ook in januari bevallen van een 2de, dus kweet wat je nu voelt, op dit moment kan ik haar zelf nog niet zien, de confrontatie met die dikke buik kan ik nu nog niet aan! Ik zie ook zo op tegen de feestdagen, waar vele vragen "dit jaar ne kleine?" vrees dat ik dan in tranen ga uitbarsten.
Dikke knuffel Sylvia
Bedankt voor al jullie lieve en bemoedigde woorden.
Nikita ik leef echt met je mee!
Mijn gynecoloog stelde een curettage nog even uit, ze heeft liever dat het spontaan komt, omdat een curettage littekens kan achterlaten waardoor een volgende zwangerschap mogelijk moeilijker wordt of zoiets, die uitleg heb toen niet zo goed meer gehoord.
Moet morgen een echo laten nemen en dan zal ze ons wel vertellen wat er zal gebeuren.
Heb op dit moment nog niet zoveel bloedverlies, ik dacht dat ik veel bloedverlies ging hebben.
Nikita begrijp wat je bedoeld als in januari je petekindje wordt geboren;
Mijn schoonzus moet ook in januari bevallen van een 2de, dus kweet wat je nu voelt, op dit moment kan ik haar zelf nog niet zien, de confrontatie met die dikke buik kan ik nu nog niet aan! Ik zie ook zo op tegen de feestdagen, waar vele vragen "dit jaar ne kleine?" vrees dat ik dan in tranen ga uitbarsten.
Dikke knuffel Sylvia
-
MA
- Berichten: 3546
- Lid geworden op: 27 oktober 2008, 17:29
Nikita,
Een tweede opinie zal inderdaad waarschijnlijk niets anders zeggen. Een tweede echo vonden wij wel zinvol, omdat je het dan zelf nog even voor jezelf bevestigd kan zien want bij de eerste ben je zo holderdebolder.
Heb je al iets beslist mbt curretage ? Wat cryo betreft, ik ben hier niet echt mee vertrouwd, maar kan je niet vragen om toch icsi te doen ? Of zijn dit allemaal vaste procedures en heb je niet veel in de pap te brokken ?
Sylvia, mijn gyn was wel voorstander van een curretage indien door goede arts gedaan omdat ze dan alles kunnen meenemen omdat je anders voor kan hebben dat er nog bepaalde dingen blijven zitten. Ja weet niet goed hoe het te formuleren. Maar zij heeft heel veel connecties en loost ons dan ook altijd binnen bij de top voor dat gebied. Want littekens zijn inderdaad niet goed, dat kan later de innesteling bemoeilijken.
Ik heb ook nooit veel bloedverlies gehad, had daar ook altijd een andere voorstelling van. Zelfs nu na de 'geboorte' van ons Renéetje* verlies ik eigenlijk amper bloed. Op zich niet slecht want anders wordt je helemaal slap en al wat aan regels en dus niet zwanger zijn doet denken...
En babytjes en zwangere vrouwen, 't laatste wat je nu wil zien he. 't wordt dan zo pijnlijk duidelijk wat wij moeten missen. En ook al gun je het hen, maar waarom zij wel en wij niet ?
Dikke knuffel,
Audrey
Mama van Renéetje*
Een tweede opinie zal inderdaad waarschijnlijk niets anders zeggen. Een tweede echo vonden wij wel zinvol, omdat je het dan zelf nog even voor jezelf bevestigd kan zien want bij de eerste ben je zo holderdebolder.
Heb je al iets beslist mbt curretage ? Wat cryo betreft, ik ben hier niet echt mee vertrouwd, maar kan je niet vragen om toch icsi te doen ? Of zijn dit allemaal vaste procedures en heb je niet veel in de pap te brokken ?
Sylvia, mijn gyn was wel voorstander van een curretage indien door goede arts gedaan omdat ze dan alles kunnen meenemen omdat je anders voor kan hebben dat er nog bepaalde dingen blijven zitten. Ja weet niet goed hoe het te formuleren. Maar zij heeft heel veel connecties en loost ons dan ook altijd binnen bij de top voor dat gebied. Want littekens zijn inderdaad niet goed, dat kan later de innesteling bemoeilijken.
Ik heb ook nooit veel bloedverlies gehad, had daar ook altijd een andere voorstelling van. Zelfs nu na de 'geboorte' van ons Renéetje* verlies ik eigenlijk amper bloed. Op zich niet slecht want anders wordt je helemaal slap en al wat aan regels en dus niet zwanger zijn doet denken...
En babytjes en zwangere vrouwen, 't laatste wat je nu wil zien he. 't wordt dan zo pijnlijk duidelijk wat wij moeten missen. En ook al gun je het hen, maar waarom zij wel en wij niet ?
Dikke knuffel,
Audrey
Mama van Renéetje*
-
Hanne.lore
- Berichten: 249
- Lid geworden op: 13 juni 2008, 22:32
-
Nikita76
- Berichten: 1918
- Lid geworden op: 19 september 2008, 14:31
Ja hanne.lore, dat was te denken he... dan kan ik alleen maar hopen dat het de ontdooiing overleeft.. en dat ik dit, een miskraam, niet meer hoef mee te maken !
Ik kan niet wachten tot het dinsdag is eigenlijk.
Dan moet k terug voor verdere opvolging/afspraak omtrent curettage. Want ik kan dat echt niet aan, wachten tot het vruchtje spontaan afkomt terwijl ik alle symptomen blijf behouden... ik wil zo snel mogelijk verder. Ik wil terug zwanger zijn ! Klinkt misschien gek, en je moet je lichaam de tijd geven enz. Maar voor mij kan het echt niet snel genoeg januari/februari zijn !
En ik probéér me vast te houden aan t feit dat moeder natuur er is moeten tussenkomen, maar dat maakt het niet minder pijnlijk he...
Bedankt voor de steun allemaal !
xxx
Ik kan niet wachten tot het dinsdag is eigenlijk.
Dan moet k terug voor verdere opvolging/afspraak omtrent curettage. Want ik kan dat echt niet aan, wachten tot het vruchtje spontaan afkomt terwijl ik alle symptomen blijf behouden...
ik wil zo snel mogelijk verder. Ik wil terug zwanger zijn ! Klinkt misschien gek, en je moet je lichaam de tijd geven enz. Maar voor mij kan het echt niet snel genoeg januari/februari zijn !En ik probéér me vast te houden aan t feit dat moeder natuur er is moeten tussenkomen, maar dat maakt het niet minder pijnlijk he...
Bedankt voor de steun allemaal !
xxx
-
rika
- Berichten: 79
- Lid geworden op: 30 maart 2008, 17:03
Beste Nikita,
Je mag jezelf geen verwijten maken. Een zeer groot percentage van de miskramen vooor 12 weken (zeker met ICSI en IVF, maar ook de gewone spontane zwangerschappen) ligt aan genetische afwijkingen van het vruchtje. Ik had zelf ook superveel schuldgevoelens want ik was voor m'n werk met collega's en een heleboel klanten op congres geweest en omdat ik niet wilde dat die collega's zouden weten dat ik zwanger was, heb ik elke avond een aperitiefke meegedronken. Ik had ook antibiotica genomen (maar een soort die toegelaten is tijdens zwangerschap) en maakte me daar ook zorgen over. Gyn zei dat een gezond embryo een grote hoeveelheid alcohol en antibiotica enz.. aankan. Ik heb ook dagen gehuild. Ik was bijna 13 weken ver en gyn zei dat vruchtje te groot was om spontaan af te komen, dus ook curettage. En hou je vast, in de meeste ziekenhuizen leggen ze je op de materniteit. Uren geweend met m'n man. Je houdt op dat moment van je kindje, gezond of niet.
Ik wilde ook zo snel mogelijk terug zwanger zijn en we zij na 2 maanden opnieuw begonnen met behandeling.
Ik wens je veel veel moed. Weet dat je hier altijd terechtkan.
Je mag jezelf geen verwijten maken. Een zeer groot percentage van de miskramen vooor 12 weken (zeker met ICSI en IVF, maar ook de gewone spontane zwangerschappen) ligt aan genetische afwijkingen van het vruchtje. Ik had zelf ook superveel schuldgevoelens want ik was voor m'n werk met collega's en een heleboel klanten op congres geweest en omdat ik niet wilde dat die collega's zouden weten dat ik zwanger was, heb ik elke avond een aperitiefke meegedronken. Ik had ook antibiotica genomen (maar een soort die toegelaten is tijdens zwangerschap) en maakte me daar ook zorgen over. Gyn zei dat een gezond embryo een grote hoeveelheid alcohol en antibiotica enz.. aankan. Ik heb ook dagen gehuild. Ik was bijna 13 weken ver en gyn zei dat vruchtje te groot was om spontaan af te komen, dus ook curettage. En hou je vast, in de meeste ziekenhuizen leggen ze je op de materniteit. Uren geweend met m'n man. Je houdt op dat moment van je kindje, gezond of niet.
Ik wilde ook zo snel mogelijk terug zwanger zijn en we zij na 2 maanden opnieuw begonnen met behandeling.
Ik wens je veel veel moed. Weet dat je hier altijd terechtkan.
-
Nikita76
- Berichten: 1918
- Lid geworden op: 19 september 2008, 14:31
ik weet érgens wel dat moeder natuur heeft ingegrepen en dat het niet goed zou zijn gekomen ... maar toch .. t neemt de pijn en t ongeloof niet weg...
Ik kan nu alleen maar hopen dat de pijn snel plaats maakt voor nieuwe moed en verder te gaan, op naar de cryo-poging.. hoewel ik daar ook geen goed gevoel bij heb.
X
Ik kan nu alleen maar hopen dat de pijn snel plaats maakt voor nieuwe moed en verder te gaan, op naar de cryo-poging.. hoewel ik daar ook geen goed gevoel bij heb.
X
-
Nikita76
- Berichten: 1918
- Lid geworden op: 19 september 2008, 14:31
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 9 gasten