mama in een dip

[nathalie v]

Liefste mama's,

Dat een kindje hebben niet altijd rozegeur en maneschijn is weet iedereen he. Maar soms kan het echt te veel worden en zie je het niet meer zitten. Dat gevoel heb ik nu Ik ben precies aan het wegzakken van moe-heid: zowel op het werk, thuis, in m'n relatie. Ik heb geen energie meer, kan niet optimaal genieten van het leven in het algemeen. En ik weet niet wat eraan te doen... wat al zeker zou helpen is dat ukje beter zou slapen, dat mag nu ondertussen wel vind ik...

Ik weet van mezelf dat ik niet echt een optimistisch persoon ben, eerder een realist, die te veel nadenkt over alles. Ik moet wat meer loslaten en geloven in de dingen, maar het lukt me niet.

En in mijn omgeving ban ik precies de enige: alle kindjes van collega's en vrienden zijn flinke slapers en daar gaat alles precies vanzelf. En dan mag ik niet klagen over ons ukje, want overdag is dat het braafste en liefste kind. Maar de nachten vreten, maken me radeloos en hulpeloos, niet bepaald een fijn gevoel.

Overdrijf ik nu? Misschien wel, misschien niet... Kweet het ff niet meer...

[Wappie]

Lieve Nathalie,

Het is soms allemaal zo moeilijk, zeker als de vermoeidheid je hele doen en laten overneemt.
Je sleept je door de dagen als je thuis komt kan je alleen maar hopen dat de nacht niet zal zijn zoals de voorgaande nacht. Met schrik neem je de babyfoon naast je oor omdat je bang bent dat je door de immense vermoeidheid je kleintje niet zal horen wenen. Bij het eerste kreetje hoop je dat ze terug in slaap vallen
Ik kan er zo van meespreken maar kan je helaas geen tips of raad geven.
Laat één ding duidelijk zijn, je overdrijft niet! Het is gewoon niet te begrijpen als je niet in de situatie zit of hebt gezeten.
Sommige begrijpen dan ook niet hoe uitgeput je wel niet kan zijn.
Ik heb er een periode volledig door gezeten, maar echt compleet! De nachten waren hel en overdag was het al niet veel beter Ik kwam niet meer buiten en sommige commentaren waren niet te overzien. Ook vriendinnen hadden weinig tot geen begrip voor mij situatie. Ze konden alleen maar oordelen dat mama worden mij volledig 'verandert' had. Ik kon volgens hun de dingen niet loslaten, maar ze bregrepen echt niet wat ik doormaakte. Stilletjes aan komt alles weer op zijn plooi, de jongens slapen beter, de dagen zijn heerlijk, mijn ventjes zijn flink! Ik geniet zoveel meer dan maanden geleden. En die tijd komt voor jouw ook wel!
Mijn beklag komen doen op DVO heeft ook enorm geholpen, stuk voor stuk kreeg ik hier opbeurende kcommentaren en dat deed goed. Hier kon ik mijn ei kwijt zonder commentaar te krijgen. Ja, DVO heeft mij echt op veel vlakken geholpen!
Nathalie, je bent een goede mama die alleen maar het beste wilt voor haar schatje. Nu lijkt het allemaal onoverkomelijk, maar je geraakt er wel!
Dikke knuffel meid!

[nathalie v]

Wappie,

Bedankt...traantjes vloeien weeral... bedankt voor het begrip. DVO helpt mij ook hoor, maar ik heb het gevoel dat ik hier precies meer kom zagen en klagen dan leuke dingen vertellen over mijn ukje, en die zijn er hoor, heel zeker, maar twordt wat overschaduwd...

Ik herken alles van wat je schrijft: bang zijn om naar boven te gaan, weten dat de kans heel groot is dat de nacht vreselijk zal zijn, constant staren naar die babyfoon: hoor ik hem nu of wa? Als hij begint te huilen snachts, slaat m'n hart precies een slag over.

Ik ben heeel blij voor jouw dat die periode voorbij is!

[Liefje]

Nathalie - heel veel sterkte hoor! Er komt een dag dat het beter gaat en dat je weer op krachten kan komen. Ik weet echt 100%, nee 100.000% zeker dat je niet de enige bent!!! Nooit vergeten hoor! Laat al die anderen maar opscheppen over hun zogezegd perfecte kind, ik wed dat zij ook de nodige tranen laten op z'n tijd.
Kan je wat energie opdoen van de lentezon? Paar minuutjes met je ogen dicht genieten van de warmte en de belofte van de lente en zomer in aantocht?

[Martha]

Hallo Nathalie

Je overdrijft zeker niet. Het is allemaal niet niks hé,9 maanden zwangerschap, kraamperiode, slapeloze nachten, terug gaan werken, relatie,.... En als je niet meer aan voldoende slaap toekomt eist dat zijn tol.

Ik was op een bepaald moment ook volledig uitgeput: Heb 5,5 maanden exclusief borstvoeding gegeven, had een reflux-kindje dat een aantal weken veel geweend heeft, ben terug beginnen werken en heb op het werk afgekolfd, mijn papa is in het zieknhuis beland toen ik begon te werken, heb 2 zorgbehovende ouders, en mijn schildklier werkte totaal niet meer. Dat heb ik eigenlijk "toevallig" veel te laat ontdekt. De dokters schrokken van zo'n hoge waarde. Dus, zorg goed voor jezelf, desnoods neem je ziekteverlof. Het gaat om jouw gezondheid.

Groetjes

Martha

[Sterretje]

Allereerst een dikke knuffel nathalie. Je bent zeker niet de enigste.
Momenteel ben ik wel het toonbaar van geluk, maar dat even ter zijde.
Ik weet niet meer hoe oud mijn meisje was, maar ik heb er ook eens een periode onderdoor gezeten. Zeker niet doordat ik e slechte slaper/eter had, maar omdat het gewoon niet meer snor zat. Op't werk ging het niet, familiaal had ik e vervelend gevoel, relationeel was er een fameuze dip...ik keerde volledig in mezelf, was voor't minste boos op m'n ventje. had het gevoel dat ik overal alleen voor stond, was heel prikkelbaar, hormonaal, .....
het heeft veel tijd en moeite gekost maar alles is op z'n plooi gevallen. herhaaldelijke gesprekken met ventje, huilbuien, ...
Begrip vinden is heel moeilijk.
niemand hangt ook graag de vuile was buiten, zeker niet als voor de buitenwereld niets aan de hand is
ik heb me ook erg gefixeerd op mijn kleintje, maar heb ook vaak aan mezelf gedacht.
gaan sporten, gaan winkelen, iets kopen wat ik al lang wou... er eens even tussenuit, uit de dagelijkse sleur heeft mij ook goed gedaan

ik hoop dat je ook snel een keerpunt bereikt en het wat beter ziet zitten.
kom hier maar veel schrijven en wij helpen je er wel door!

veel liefs

[Wappie]

Goh, ik durf sommige zaken niet gaan teruglezen omdat ik dan denk:"amai, ik heb precies alleen maar komen zagen" Ik heb hier gewoon veel steun gevonden en ben iedereen hier er heel dankbaar voor.
En jij komt ook goede dingen vertellen hoor Ik heb er toch al veel gelezen
Ik wil je zeker niet de loef afsteken door te stoeffen hoe goed mijn kindjes het wel niet doen. Ik wil je gewoon laten zien dat er echt zonneschijn zit achter die dikke, zwarte wolken. Bij jouw moet het zonnetje iets meer moeite doen om te voorschijn te komen, maar eenmaal ze schijnt is het dubbel zo hard
Ik zou toch ook eens opteren om je kleintje misschien eens een nachtje te laten logeren. Hoe moeilijk het ook is, een vermoeide mama is niets waard.
Misschien ook een paar dagen verlof of ziekteverlof zodat je eens 100% kan uitrusten! Je zal zien, een paar uurtjes slaap kan wonderen doen.
En zoals Liefje zegt, laat de mama's met hun perfecte baby's maar doen. Ook zij zullen soms dipjes hebben maar het niet willen toegeven. Er is niets mis met een maam die er even doorzit, dat is gewoon menselijk!

[nathalie v]

Lieve Sterretje, ik dacht daarnet nog, ik hoop maar niet dat Sterretje denkt dat als ik over mama's met flink slapende baby's spreek zonder begrip, dat je dat persoonlijk neemt, want jij hebt ALTIJD begrip voor de mama's hier, ongeacht het probleem, jij geeft altijd moed!

Martha, Liefje,
Momenteel ben ik een dagje thuis, met ziekteverlof, ik ga me sebiet op het ligbed in de zon leggen, proberen van wat te slapen en alles op een rijtje te zetten.

Wappie, natuurlijk kom jij hier niet stoeffen, jij hebt je portie al gehad ni? Ik denk dat ik hem ga laten logeren bij zijn oma...

Bedankt lieve mama's

[Loeki]

Ook van mij een dikke knuffel Nathalie! Het klinkt heeeeeeeel herkenbaar, geloof me. Kheb ook perioden gehad dat ik niet wist hoe ik nu weer de dag zou doorkomen, en 's avonds als ik ging slapen had ik ronduit schrik voor de nacht. Verschillende nachten ook meegehuild en soms had ik zelfs schrik dat ik hem iets zou aandoen. Ik snap nu ook HEEL goed hoe dat kan gebeuren soms, dat mama's hun kindje soms pijn doen... Ze drijven je echt tot het uiterste en veel verder.

Echt lieve meid het zal beteren. Zelfs al beteren de nachten niet voor hem (worst case scenario), hij wordt groter en je kan steeds meer en meer dingen uitleggen.

Kheb het al wel vaker gezegd denk ik, wees in afwachting gewoon niet te streng voor jezelf. Vergeet de opvoedkundige regeltjes en doe gewoon wat moet om slaap te krijgen! Zonder rust en slaap functioneert niemand, het is een basisbehoefte die veel belangrijker is dan opvoeden.

Yveske slaapt nu vier maaanden al flink, maar vorige nacht toen hij even huilde zat mijn hart toch weer even in mijn keel. Nog altijd - na vier maanden dus - heb ik geregeld iets van "o nee, het begint toch niet weer opnieuw". Om maar te zeggen dat ik snap hoe diep dat kan zitten...

Rust jij maar lekker vandaag, en geniet van het zonnetje en de kleine dingetjes. Mss een lekkere lunch?

[JD]

Nathalie,

er is hier al zoveel gezegd, dat ik daar eigenlijk weinig kan aan toevoegen.
Maar wat bij mij ook enorm speelt is dat ik ooit gezworen heb nooit een klaagmama te worden, zoals mijn schoonzus (die twee keer spontaan zwanger was bij de eerste poging)...
Naar de buitenwereld toe zal ik maar tegen weinig mensen toegeven dat het soms verdomd lastig is, want ik voel me daar enorm schuldig over.

Soms lukt het me om alles eens realistisch te bekijken en dan moet ik vaststellen dat het net hetzelfde is als een partner hebben. Als je er geen hebt, dan idealiseer je het leven met een partner, het moment dat je een partner hebt merk je dat het niet allemaal rozegeur en maneschijn is... en met een baby is het net hetzelfde vind ik.

Ik ben er, net als de anderen hier, van overtuigd dat je hier wel door komt. Misschien met vallen en opstaan, maar er komt gegarandeerd een moment dat het weer wat gemakkelijker zal gaan. Ook jouw kleine spruit zal vroeg of laat wat meer ritme krijgen, wat meer/beter slapen, wat zelfstandiger worden en zo zal ook jij beetje bij beetje weer wat ruimte krijgen voor jezelf, je partner en je gezin!

En ondertussen mag je hier gerust komen zagen. Zie het als een uitlaatklep om daarna weer met wat meer moed naar de dagelijkse realiteit terug te keren!

[Sterretje]

verwen je zelf maar eens vandaag

en ik heb enorm veel respect hier voor de mama's met kindjes die het wat minder doen op gebied van slapen, eten, ...
zelf ben ik al in de put als Amber eens drie dagen niet wil eten

ik heb ook enorm enorm enorm leren loslaten (wat dat eten betreft)
gisteren heeft Amber dus geen groentepap uit, maar frietjes en smoutebollen gesmuld. Tja, dat moet dan maar eens 1x hé.
en dat de handjes eens niet gewassen konden worden en dat iemand anders mijn kind met vuile handen eten geeft, dat kon er ook nog net bij.

ik wil niet langer het perfectionisme nastreven, het
is toch niet haalbaar, niet voor mezelf en niet voor mijn gezin.
de lat niet te hoog leggen, maak hetjezelf eens gemakkelijk
al was het dat je je kind altijd e extra flesje geeft, tussen je inlegt om te slapen. doe wat je denkt dat het beste is voor beide partijen

ik hoop in elk geval op beterschap gauw!

[Wappie]

Ik ben dit weekend gaan eten met mijn man. Geen van ons beiden kon zich spijtig genoeg herinneren wanneer het zich nog eens had voorgedaan. Ik vond het dus ongelofelijk gezellig en heb eens heel mijn zeg kunnen doen. Ik zat weer me veel 'opgekropte' frustraties. Door het vele werken van hem, drukte met de jongens, drukte door mijn werk (collega heeft ons verlaten en voor blok gezet) sliep ik al een aantal nachten heel slecht. Jaja, de jongens goed en de mama slecht We hebben zo lang gebabbeld, echt niet normaal. Op een moment zei ik tegen mijn ventje: "wij hebben precies alles gehad" En dan bedoel ik:
- prematuurtjes
- slechte eters
- slechte slapers
- slecht bijkomen
- veel ziek
Alez, den hele rimram...
Maar nu heb ik het gevoel dat we alles doorzijn en dat we dat eigenlijk nog niet zo slecht hebben gedaan Ik kan soms ook nog zuchten als ik in mijn vriendenkring 'nieuwe mama's' zie die alles, maar dan ook echt ALLES ophemelen . Maar ik neem alles met een korreltje zout hoor.
Geniet van je dagje, geniet van het zonnetje en hopelijk raken je batterijtjes een beetje opgeladen!

[JD]

Wappie,

Ik denk dat we dat allemaal te weinig doen, wat tijd uittrekken voor onszelf en onze partner.

Het verwondert ons ook elke keer hoeveel deugd het kan doen om eens met zijn tweetjes op stap te zijn. En dan nemen we ons ook iedere keer voor om het wat meer te doen, maar ja...

Vorig weekend zijn we gaan eten met mijn ouders en broer en zus en omdat zoonlief huisarrest had, is hij niet meegegaan. Op weg van de parking naar het restaurant moesten we een kleine antiekmarkt door waar we een paar minuten hebben rondgesnuisterd... wij met ons tweetjes, hand in hand, stralend zonnetje, en efkes over iets ander bezig dan over zoonlief... 15 minuten in totaal en dat gaf echt het vakantiegevoel van voor dat zoonlief er was.
't Voelde zo goed aan dat ik spontaan dacht dat een weekendje met ons tweetjes zonder zoonlief toch wel zalig zou zijn... maar ja, tussen denken en doen

[Sterretje]

hihi JD, ik ken dat
'k zei onlangs ook tegen m'n ventje om er met z'n tweetjes op uit te trekken. maar ik denk niet dat ik binnenkort nog in staat ben om m'n pasgeboren ukje te moeten missen...
maar we hebben ons wel voorgenomen om ergens dit jaar nog eens met z'n tweetjes een nachtje weg te gaan

remind me als het zover is

[Martha]

Nathalie en alle andere mama's

Ben nog vergeten iets te zeggen: al die behandelingen voordat we zwanger werden, dat is toch ook niet niks. Al die hormonen in ons lichaam, die slopende wachtweken, de vele teleurstellingen als het weer niet gelukt is, die onzekerheid of er ooit een kindje komt, de spanningen in onze relatie omwille van de onvervulde kinderwens, en eens de bay er is de schrik om het weer te verliezen. Het is precies alsof ik dit nu pas aan het verwerken ben. Dus, laten we wat minder streng zijn voor ons eigen en mekaar aanmoedigen hier op DVO. Ik heb er ook al veel aan gehad, alhoewel ik niet vaak kom schrijven en meestal op DVO zit als ik vragen heb. Maar als ik tijd en energie heb probeer ik toch ook andere mensen op DVO wat moed te geven, alhoewel ik het eerlijk gezegd niet meer allemaal kan volgen.

Dikke knuffel

Martha