Dag Arfifex,
Ik heb onglooflijk maar waar een dochtertje uit een eerste icsi. Ze is bijna 2,5 jaar. Achteraf bekeken een megagroot wonder dus. Toen ging ik naar het AZ Brugge. Voor een tweede kindje zijn we gestart toen ze 10 maanden was. 2 verse pogingen en 2 cryopogingen gedaan in Brugge en toen overgestapt naar Jette. Daar hebben ze een hysteroscopie gedaan en schildkliertesten, was allemaal goed. Ik reageerde toen wel amper nog op een stimulatie. Nog een test gedaan en mijn AMH staat veel te laag, dus lage eicelreserve (waarschijnlijk ga ik vroeger dan verwacht in de overgang gaan, hoewel dat totaal niet in de familie zit). Ondertussen 1 stimulatie en 2x in natuurlijke cyclus geprobeerd in Jette. Telkens prachtige embryootjes, maar helaas altijd geen spoortje hcg te vinden.
Ik ga het eens bespreken met de dokter of ze toch niet verder kunnen kijken. Het is niet omdat het 1x gelukt is dat er nu niets mis met me kan zijn, maar ze gaan ervan uit dat alles ok is, en waarschijnlijk zal dat wel, maar ik wil zekerheid voor ik icsi 6 start.
Bij een endometriumbiopsie nemen ze een stukje baarmoederslijmvlies weg om te zien of dat niet vijandig is, of het alle kwaliteiten bezit om een embryootje thuis te laten voelen. Verder ga ik eens vragen of stollingstesten zinvol zijn, of eventueel zelfs genetische testen. Want dat lage AMH baart me wat zorgen, vooral omdat het echt niet in onze familie zit. Och ja, ik wil gewoon weten waarom, terwijl daar vast geen duidelijkheid over bestaat.
Welke bloedtesten hebben ze dan gedaan bij jou om die lichte afstoting te ontdekken? En wie is jouw arts in Jette? O ja, waarom ben je nu overstapt op icsi in natuurlijke cyclus?
Ik zit bij Dr. Blockeel, ik ben verder heel tevreden over hem en over Brussel in het algemeen.
Ik hoop dat jouw gevoel je bedriegt en die maandstonden voor 9 maanden wegblijven. Veel succes verder, hopelijk is het nu eindelijk snel raak!
Icsi in natuurlijke cyclus. Gelukstopicje!
-
artifex
- Berichten: 43
- Lid geworden op: 21 oktober 2010, 16:09
Hallo Noa,
Welke bloedtesten ze gedaan hebben weet ik eigenlijk niet.
Bij mijn eerste afspraak in Jette hebben ze direct 20 staaltje bloed genomen van mij en mijn vriend.
Ik heb de controle Hystro en bloed gehad omdat de dokters niet inzagen wat er mis kon zijn vanwege de inderdaad altijd goede embryootjes.
Ik zit bij dokter De Vos, mooie man trouwen haha
Ben ook heel tevreden van Brussel, super lieve mensen!
Ik heb wel een super lastige Hystro gehad, mijn hartslag is enorm beginnen dalen en ik ben nog 2 uur aan de monitor moeten blijven liggen.
Die pijn kan ik geen 2de keer meer aan.
De pick ups in Gent waren ook totaal niet pijnlijk terwijl ik in Jette ook weer flauw werd en koud zweet kreeg van de pijn.
Daardoor ben ik ook angstiger aan het worden dat er iets mis zou zijn met mijn baarmoeder waardoor dit zo een hevige pijn veroorzaakt, maar aan deze uitleg besteden ze weinig tijd. Je weet maar nooit dat het iets met die overgevoeligheid te maken heeft. Sinds een maand of 10 heb ik ook zo een hevige maandstondpijn.
JAAAAA soms begin je zelf doktertje te spelen he haha
Ik heb trouwens al altijd mijn TP in natuurlijke cyclus gehad, dus ook nooit vragen over gesteld. Lijkt me ook wel interessant zo een endometriumbiopsie.
Hopelijk pijnloos
Dus als ik het goed begrijp heb je nu nog een laatste terugbetaalde poging over? Waarom ben je eigenlijk overgestapt van Brugge naar Jette, omdat je eerste toch daar verwekt is. Het vertrouwen lijkt me dan toch groot.
@iedereen:
Denken jullie ook soms na over eventuele mogelijkheden moest het echt niet lukken. zouden jullie kinderloos (of met ééntje) door het leven gaan of denken jullie aan donatie, adoptie? En hoe staat jullie man daar tegenover.
Na al die TP's heb ik nog weinig vertrouwen in dit alles. Ik doe zelf totaal geen zwangerschapstesten meer ... vroeger deed ik er 5 voor ik bloed moest laten trekken
Ben een beetje zwartkijker ... I know
Er mag gewoon snel iets gebeuren, al is het embryootje maar even genesteld. Dit zou me toch terug wat hoop geven.
Welke bloedtesten ze gedaan hebben weet ik eigenlijk niet.
Bij mijn eerste afspraak in Jette hebben ze direct 20 staaltje bloed genomen van mij en mijn vriend.
Ik heb de controle Hystro en bloed gehad omdat de dokters niet inzagen wat er mis kon zijn vanwege de inderdaad altijd goede embryootjes.
Ik zit bij dokter De Vos, mooie man trouwen haha
Ben ook heel tevreden van Brussel, super lieve mensen!
Ik heb wel een super lastige Hystro gehad, mijn hartslag is enorm beginnen dalen en ik ben nog 2 uur aan de monitor moeten blijven liggen.
Die pijn kan ik geen 2de keer meer aan.
De pick ups in Gent waren ook totaal niet pijnlijk terwijl ik in Jette ook weer flauw werd en koud zweet kreeg van de pijn.
Daardoor ben ik ook angstiger aan het worden dat er iets mis zou zijn met mijn baarmoeder waardoor dit zo een hevige pijn veroorzaakt, maar aan deze uitleg besteden ze weinig tijd. Je weet maar nooit dat het iets met die overgevoeligheid te maken heeft. Sinds een maand of 10 heb ik ook zo een hevige maandstondpijn.
JAAAAA soms begin je zelf doktertje te spelen he haha
Ik heb trouwens al altijd mijn TP in natuurlijke cyclus gehad, dus ook nooit vragen over gesteld. Lijkt me ook wel interessant zo een endometriumbiopsie.
Hopelijk pijnloos
Dus als ik het goed begrijp heb je nu nog een laatste terugbetaalde poging over? Waarom ben je eigenlijk overgestapt van Brugge naar Jette, omdat je eerste toch daar verwekt is. Het vertrouwen lijkt me dan toch groot.
@iedereen:
Denken jullie ook soms na over eventuele mogelijkheden moest het echt niet lukken. zouden jullie kinderloos (of met ééntje) door het leven gaan of denken jullie aan donatie, adoptie? En hoe staat jullie man daar tegenover.
Na al die TP's heb ik nog weinig vertrouwen in dit alles. Ik doe zelf totaal geen zwangerschapstesten meer ... vroeger deed ik er 5 voor ik bloed moest laten trekken
Ben een beetje zwartkijker ... I know
Er mag gewoon snel iets gebeuren, al is het embryootje maar even genesteld. Dit zou me toch terug wat hoop geven.
-
Noa
- Berichten: 1820
- Lid geworden op: 1 september 2008, 10:44
Dag Arfifex,
Haha, ja, Dr. Devos is een knappe man, hij deed vorige keer mijn pu. Ik heb ook altijd zo'n hevige pijn, maar bij hem vond ik het precies draaglijker, hoe zou dat komen?!
Hij stond in de Nina een tijdje geleden, reportage over jawel, knappe dokters!
Wat onze overstap betreft naar Jette, wel het was niet dat wij niet tevreden waren over Brugge, tuurlijk niet, we hadden dankzij hen een dochter, maar het labo van Jette staat toch enorm hoog aangeschreven en omdat ik nu telkens maar 1 eitje heb mogen we heel blij zijn met dat uitstekende labo, want nu dus toch al 3x een tp gehad wat niet evident is hé, er kan zoveel misgaan. Ik denk dat ze nu ook wel die testen gaan doen zoals bij jullie, om alles uit te sluiten. En die hysteroscopie, brrr je hebt me nu wel wat bang gemaakt want ik ben dus ook overgevoelig aan mijn baarmoeder, nochtans heb ik anders een superhoge pijngrens. Mijn hysteroscopie werd in mijn plaatselijk ziekenhuis gedaan en was onder volledige narcose, dus ik weet niet of het een lastig onderzoek was of niet.
Je hebt het correct, hier nog 1 terugbetaalde poging en ik mag nog 1x in natuurlijke cyclus ook (ik heb er 2 van een 3for1 opzitten). Maar eerst dus testen!
Dat zelf doktertje spelen ken ik ook, lastig hé. Het probleem is dat je op den duur er zoveel van weet en je altijd afvraagt: zou het dit niet kunnen zijn, of dat...
Ik kan natuurlijk niet echt meespreken over wat als er geen "eigen" kindje komt. Ik weet wel dat ik heel blij mag zijn dat onze dochter er is, want mijn ventje staat niet te springen voor KID, of eiceldonatie... Hij is een echt lieveke, maar op dat vlak oerouderwets. Ik lees dat sommige dames na ontelbare icsi's dat parcours kiezen, en dat zou ook mijn voorkeur zijn, dan heb je nog kans het kindje te dragen, een zwangerschap te beleven, en ik ben er heilig van overtuigd dat zelfs de persoon die niet de natuurlijke mama of papa is, daar niet eens meer bij stilstaat. Och ja, hier is het niet van de orde. Bij ons zou het zowiezo adoptie zijn geworden dan. We hebben teveel liefde over om kinderloos door het leven te gaan, hoewel ik ook wel bang zou zijn voor de procedure, hechtingsproblemen enzo. Het is gewoon dood, doodmoeilijk...
Je bent geen zwartkijker toch, als je al zoveel hebt gedaan om zwanger te worden moet je in de eerste plaats heel courageus zijn. Ik noem het eerder 'realistisch', en daar is niks mis mee.
Heel veel succes verder!
Haha, ja, Dr. Devos is een knappe man, hij deed vorige keer mijn pu. Ik heb ook altijd zo'n hevige pijn, maar bij hem vond ik het precies draaglijker, hoe zou dat komen?!
Hij stond in de Nina een tijdje geleden, reportage over jawel, knappe dokters!Wat onze overstap betreft naar Jette, wel het was niet dat wij niet tevreden waren over Brugge, tuurlijk niet, we hadden dankzij hen een dochter, maar het labo van Jette staat toch enorm hoog aangeschreven en omdat ik nu telkens maar 1 eitje heb mogen we heel blij zijn met dat uitstekende labo, want nu dus toch al 3x een tp gehad wat niet evident is hé, er kan zoveel misgaan. Ik denk dat ze nu ook wel die testen gaan doen zoals bij jullie, om alles uit te sluiten. En die hysteroscopie, brrr je hebt me nu wel wat bang gemaakt want ik ben dus ook overgevoelig aan mijn baarmoeder, nochtans heb ik anders een superhoge pijngrens. Mijn hysteroscopie werd in mijn plaatselijk ziekenhuis gedaan en was onder volledige narcose, dus ik weet niet of het een lastig onderzoek was of niet.
Je hebt het correct, hier nog 1 terugbetaalde poging en ik mag nog 1x in natuurlijke cyclus ook (ik heb er 2 van een 3for1 opzitten). Maar eerst dus testen!
Dat zelf doktertje spelen ken ik ook, lastig hé. Het probleem is dat je op den duur er zoveel van weet en je altijd afvraagt: zou het dit niet kunnen zijn, of dat...
Ik kan natuurlijk niet echt meespreken over wat als er geen "eigen" kindje komt. Ik weet wel dat ik heel blij mag zijn dat onze dochter er is, want mijn ventje staat niet te springen voor KID, of eiceldonatie... Hij is een echt lieveke, maar op dat vlak oerouderwets. Ik lees dat sommige dames na ontelbare icsi's dat parcours kiezen, en dat zou ook mijn voorkeur zijn, dan heb je nog kans het kindje te dragen, een zwangerschap te beleven, en ik ben er heilig van overtuigd dat zelfs de persoon die niet de natuurlijke mama of papa is, daar niet eens meer bij stilstaat. Och ja, hier is het niet van de orde. Bij ons zou het zowiezo adoptie zijn geworden dan. We hebben teveel liefde over om kinderloos door het leven te gaan, hoewel ik ook wel bang zou zijn voor de procedure, hechtingsproblemen enzo. Het is gewoon dood, doodmoeilijk...
Je bent geen zwartkijker toch, als je al zoveel hebt gedaan om zwanger te worden moet je in de eerste plaats heel courageus zijn. Ik noem het eerder 'realistisch', en daar is niks mis mee.
Heel veel succes verder!
-
lynn1209
- Berichten: 477
- Lid geworden op: 4 mei 2009, 22:55
hey meiden,
hier is alles achter de rug. Eindelijk!!
T is bijna een horror-verhaal geworden, maar t is voorbij.
Na de tweede echo van dinsdag ben ik beginnen bloeden. Woensdagavond een zware bloeding gehad, maar die is uiteindelijk gestopt. Donderdag terug en die wilde maar niet stoppen. Uiteindelijk op spoed beland (terwijl ik echt niet wilde gaan met mijn koppig karakter), maar t was echt erg.
T was daar alle hens aan dek, bloed lag al klaar, anesthesist en operatie-team waren al langs geweest, maar uiteindelijk dankzij medicatie is het bloeden toch gestopt 's nachts. K kreeg dan de keuze voor een curretage of tabletjes om het vruchtje af te drijven. Curretage wilde ik echt niet en de gyn kon me daarin wel volgen (brengt toch risico's mee voor een volgende zwangerschap). Na heel wat tabletjes, zonder gewenst resultaat ben ik vrijdag dan toch naar huis mogen gaan op voorwaarde dat ik zaterdag terugkwam voor nieuwe tabletjes indien die niets deden werd het toch een curretage.
Gisterenavond dat toch vanalles verloren en deze morgen op de echo leek mijn baarmoeder redelijk proper te zijn.
Binnen twee weken terug voor controle en dan hopelijk alles in orde.
We kunnen dus weer vooruit beginnen kijken. De moed om terug naar Jette te bellen heb ik nog niet gehad. K denk dat ik het eerst een beetje tijd geef, wie weet zit er nog een wondertje in. Mss een afspraak maken voor binnen een maand of 3 en dan zien we wel weer.
Artiflex, tot voor twee maanden hadden was ik er zeker van dat het niet voor ons was weggelegd. We deden gewoon door (en begonnen eigenlijk met de gedachte te spelen om te stoppen) zodat we ons niets konden verwijten op termijn.
3,5 jaar zonder enig teken van zwangerschap (4 iui's, 6 verse tp's en 1 cryo) was echt lang en zeker omdat ze behalve een laag AMH niets konden ontdekken bij ons. Uiteindelijk tussen twee pogingen in, zwanger geraakt, volledig natuurlijk. Het was echt niet te geloven.
Spijtig genoeg is het totaal verkeerd gelopen, maar ergens trek ik me op aan het feit dat het een keer gelukt is, dus een tweede keer moet ook wel lukken (al hoop ik niet dat het nog eens zolang duurt)
Dus, zeker niet opgeven voor het gedaan is. K ben hier het levende bewijs dat het kan! Blijven volhouden! Zwartkijken is het niet, he. Idd zoals noa zegt: realistisch zijn en jezelf beschermen is het eerder. Je moet erover nadenken, over het leven nadien. Adoptie zie ik niet zitten, pleegzorg ziet mijn ventje niet zitten en over die andere alternatieven (donor, enz) is hier nog nooit een woord gezegd. Wij gaan gewoon door met twee, vermoed ik, mocht het niet meer lukken. Op reis gaan, genieten van het leven, ... Ons plan b is momenteel een reis naar Nieuw-Zeeland.
Groetjes allemaal
hier is alles achter de rug. Eindelijk!!
T is bijna een horror-verhaal geworden, maar t is voorbij.
Na de tweede echo van dinsdag ben ik beginnen bloeden. Woensdagavond een zware bloeding gehad, maar die is uiteindelijk gestopt. Donderdag terug en die wilde maar niet stoppen. Uiteindelijk op spoed beland (terwijl ik echt niet wilde gaan met mijn koppig karakter), maar t was echt erg.
T was daar alle hens aan dek, bloed lag al klaar, anesthesist en operatie-team waren al langs geweest, maar uiteindelijk dankzij medicatie is het bloeden toch gestopt 's nachts. K kreeg dan de keuze voor een curretage of tabletjes om het vruchtje af te drijven. Curretage wilde ik echt niet en de gyn kon me daarin wel volgen (brengt toch risico's mee voor een volgende zwangerschap). Na heel wat tabletjes, zonder gewenst resultaat ben ik vrijdag dan toch naar huis mogen gaan op voorwaarde dat ik zaterdag terugkwam voor nieuwe tabletjes indien die niets deden werd het toch een curretage.
Gisterenavond dat toch vanalles verloren en deze morgen op de echo leek mijn baarmoeder redelijk proper te zijn.
Binnen twee weken terug voor controle en dan hopelijk alles in orde.
We kunnen dus weer vooruit beginnen kijken. De moed om terug naar Jette te bellen heb ik nog niet gehad. K denk dat ik het eerst een beetje tijd geef, wie weet zit er nog een wondertje in. Mss een afspraak maken voor binnen een maand of 3 en dan zien we wel weer.
Artiflex, tot voor twee maanden hadden was ik er zeker van dat het niet voor ons was weggelegd. We deden gewoon door (en begonnen eigenlijk met de gedachte te spelen om te stoppen) zodat we ons niets konden verwijten op termijn.
3,5 jaar zonder enig teken van zwangerschap (4 iui's, 6 verse tp's en 1 cryo) was echt lang en zeker omdat ze behalve een laag AMH niets konden ontdekken bij ons. Uiteindelijk tussen twee pogingen in, zwanger geraakt, volledig natuurlijk. Het was echt niet te geloven.
Spijtig genoeg is het totaal verkeerd gelopen, maar ergens trek ik me op aan het feit dat het een keer gelukt is, dus een tweede keer moet ook wel lukken (al hoop ik niet dat het nog eens zolang duurt)
Dus, zeker niet opgeven voor het gedaan is. K ben hier het levende bewijs dat het kan! Blijven volhouden! Zwartkijken is het niet, he. Idd zoals noa zegt: realistisch zijn en jezelf beschermen is het eerder. Je moet erover nadenken, over het leven nadien. Adoptie zie ik niet zitten, pleegzorg ziet mijn ventje niet zitten en over die andere alternatieven (donor, enz) is hier nog nooit een woord gezegd. Wij gaan gewoon door met twee, vermoed ik, mocht het niet meer lukken. Op reis gaan, genieten van het leven, ... Ons plan b is momenteel een reis naar Nieuw-Zeeland.
Groetjes allemaal
-
loesje
- Berichten: 568
- Lid geworden op: 3 juni 2009, 9:41
Hallo iedereen,
Het is een tijdje geleden dat ik hier nog eens iets heb geplaatst. Ik wou eigenlijk wat afstand nemen van heel het ICSI gedoe.
Ik heb hier jammer genoeg weer weinig goed nieuws kunnen lezen. Lynn, Noa en Loelie jullie zijn echt allemaal hééél moedige vrouwen hopelijk staat het geluk vlug eens aan jullie kant.
Ik wacht nog op resultaten van mijn bloedtesten. Mijn schildkliertesten zijn wel volledig normaal. Van de rest die ik in Gent heb laten doen weet ik nog niets, ik denk dat ik in de loop van volgende week eens zal bellen om te vragen naar de resultaten. Ik heb ondertussen ook een afspraak gemaakt bij Dr Decleer in Aalter. Volgens wat ik lees heb ik ondervonden dat hij toch ook een heel goede reputatie heeft bij de hopeloze gevallen zoals ik.
Misschien dat ik mijn laatste terugbetaalde poging wel bij hem laat doen ik weet het nog niet. Na mijn afspraak bij hem zal ik van meer weten.
Arifex, je bent zeker geen zwartkijker. Ik heb mezelf ook al deze vragen al gesteld. Ik begin mij zelf al luidop af te vragen of ik het wel de moeite waard vind om kinderen te krijgen. Nu hebben wij eigenlijk een zorgenloos bestaan. Gisteren zijn wij lekker gaan eten we moeten enkel de deur achter ons sluiten en we zijn weg. Vandaag lekker lang uitgeslapen en met kinderen kun je dat niet doen. Ook financieel hebben wij niets tekort, kinderen zijn financieel gezien dan een grote kost. En dan is er nog de opvang. Mijn vriend en ik werken alle twee in ploegen. Vroegens laten nacht week-ends en feestdagen. Hoe zouden wij dat moeten doen. Ik zie het bij mijn collega's waar beide partners in ploegen werken die schaapjes worden gestuurd van dagmoeder naar schoonouders naar ouders enz. Kan ik dat mijn kinderen wel aandoen? Zo lang moeten wachten op ééntje en ze dan van pier naar pol sturen? Ben ik niet egoïstisch om toch maar een kind te willen? Moeder natuur heeft misschien wel voor een reden beslist dat ik geen mama mag worden.
Hoe meer pogingen er bij mij mislukken hoe luider bij mij deze vragen klinken.
Ik denk dat dat normaal is bij mensen in ons geval. De meeste koppels willen een kind binnen een paar maanden zijn ze zwanger en hebben ze geen tijd om bij zichzelf deze vragen te stellen. De meeste onder ons hebben jaren de tijd om over deze dingen na te denken.
Wij hebben wel al nagedacht over eventuele alternatieven. We hebben besloten dat adoptie voor ons eigenlijk geen optie is. Voor mij is het echt belangrijk dat ik in kind voel groeien bij mij. Ik wil uitkijken naar de echo's Ik wil voelen wat het is om zwanger te zijn. Daarom ben ik tenslotte toch een vrouw? Ik heb een baarmoeder gekregen bij mijn geboorte en twee perfect werkende eierstokken waarom zitten die daar anders als er geen kind uit kan groeien? Eiceldonatie is bij ons niet echt aan de orde want ik heb elke maand een mooie eicel en mijn cyclus is perfect (dat heb ik mij toch laten wijsmaken). Dan blijft er nog KID over. Mijn vriend had het er in het begin wel wat moeilijk mee maar nu dat het einde van ons ICSI avontuur in zicht is lijkt hij overstag te gaan, je verlegd je grenzen naarmate het einde nadert vind ik.
Het is een tijdje geleden dat ik hier nog eens iets heb geplaatst. Ik wou eigenlijk wat afstand nemen van heel het ICSI gedoe.
Ik heb hier jammer genoeg weer weinig goed nieuws kunnen lezen. Lynn, Noa en Loelie jullie zijn echt allemaal hééél moedige vrouwen hopelijk staat het geluk vlug eens aan jullie kant.
Ik wacht nog op resultaten van mijn bloedtesten. Mijn schildkliertesten zijn wel volledig normaal. Van de rest die ik in Gent heb laten doen weet ik nog niets, ik denk dat ik in de loop van volgende week eens zal bellen om te vragen naar de resultaten. Ik heb ondertussen ook een afspraak gemaakt bij Dr Decleer in Aalter. Volgens wat ik lees heb ik ondervonden dat hij toch ook een heel goede reputatie heeft bij de hopeloze gevallen zoals ik.
Misschien dat ik mijn laatste terugbetaalde poging wel bij hem laat doen ik weet het nog niet. Na mijn afspraak bij hem zal ik van meer weten.
Arifex, je bent zeker geen zwartkijker. Ik heb mezelf ook al deze vragen al gesteld. Ik begin mij zelf al luidop af te vragen of ik het wel de moeite waard vind om kinderen te krijgen. Nu hebben wij eigenlijk een zorgenloos bestaan. Gisteren zijn wij lekker gaan eten we moeten enkel de deur achter ons sluiten en we zijn weg. Vandaag lekker lang uitgeslapen en met kinderen kun je dat niet doen. Ook financieel hebben wij niets tekort, kinderen zijn financieel gezien dan een grote kost. En dan is er nog de opvang. Mijn vriend en ik werken alle twee in ploegen. Vroegens laten nacht week-ends en feestdagen. Hoe zouden wij dat moeten doen. Ik zie het bij mijn collega's waar beide partners in ploegen werken die schaapjes worden gestuurd van dagmoeder naar schoonouders naar ouders enz. Kan ik dat mijn kinderen wel aandoen? Zo lang moeten wachten op ééntje en ze dan van pier naar pol sturen? Ben ik niet egoïstisch om toch maar een kind te willen? Moeder natuur heeft misschien wel voor een reden beslist dat ik geen mama mag worden.
Hoe meer pogingen er bij mij mislukken hoe luider bij mij deze vragen klinken.
Ik denk dat dat normaal is bij mensen in ons geval. De meeste koppels willen een kind binnen een paar maanden zijn ze zwanger en hebben ze geen tijd om bij zichzelf deze vragen te stellen. De meeste onder ons hebben jaren de tijd om over deze dingen na te denken.
Wij hebben wel al nagedacht over eventuele alternatieven. We hebben besloten dat adoptie voor ons eigenlijk geen optie is. Voor mij is het echt belangrijk dat ik in kind voel groeien bij mij. Ik wil uitkijken naar de echo's Ik wil voelen wat het is om zwanger te zijn. Daarom ben ik tenslotte toch een vrouw? Ik heb een baarmoeder gekregen bij mijn geboorte en twee perfect werkende eierstokken waarom zitten die daar anders als er geen kind uit kan groeien? Eiceldonatie is bij ons niet echt aan de orde want ik heb elke maand een mooie eicel en mijn cyclus is perfect (dat heb ik mij toch laten wijsmaken). Dan blijft er nog KID over. Mijn vriend had het er in het begin wel wat moeilijk mee maar nu dat het einde van ons ICSI avontuur in zicht is lijkt hij overstag te gaan, je verlegd je grenzen naarmate het einde nadert vind ik.
-
Noa
- Berichten: 1820
- Lid geworden op: 1 september 2008, 10:44
Lynn, amai meid wat heb jij moeten meemaken. Hopelijk is alles nu ok, en kunnen jullie het samen een plekje geven om dan weer hoopvol te starten. Ik duim heel hard dat jullie deze keer niet zo lang moeten wachten op een wondertje.
Wat die "alternatieven" betreft, ik denk dat het belangrijkste is dat beide partners er achter staan. Samen kiezen om met zijn tweetjes te blijven, of samen kiezen voor donormateriaal of voor adoptie. Want een kind is niet alleen rozegeur en maneschijn en brengt ook heel wat zorgen en soms wel relationele stress met zich mee. Als de ene partner dan al minder achter een bepaalde keuze stond, dan denk ik dat het het nog allemaal een tikkeltje ingewikkelder maakt.
Loesje, ik begrijp jouw redenering volkomen. En die ontstaat idd uit het feit dat dat kind er niet in 1/2/3 komt. Je gaat over alles nadenken en pro's en contra's afwegen, het is niet meer louter iets gevoelsmatigs als je al zo'n lange weg hebt afgelegd. Ik mag mijn situatie helemaal niet vergelijken met die van jullie, maar ergens herken ik het wel voor nummertje 2. We zijn door de "zwaarste" baby periode heen en soms denk ik ook "moeten we echt weer herbeginnen"? Nu hebben we al een beetje onze vrijheid terug en genieten daar echt van, want we hebben het als koppel eerlijk gezegd niet altijd even gemakkelijk gehad het eerste jaar na haar geboorte. Maar toch komen die kriebels dan weer boven, dus we gaan zeker nog de vergoede pogingen benutten.
Goed dat jouw schildkliertesen volledig normaal zijn, ik wacht echt benieuwd af naar jouw volgende uitslagen.
En veel succes met jouw gesprek met Dr. Decleer, hij moet idd ook een topfiguur zijn in de ivf wereld als je het allemaal leest. Ik kijk er mee naar uit wat hij te zeggen heeft, misschien steken we er hier allemaal wel wat van op!
In elk geval, ik hoop gewoon dat wat de toekomst voor ons allemaal ook in petto heeft, we er toch iets moois kunnen van maken!
Wat die "alternatieven" betreft, ik denk dat het belangrijkste is dat beide partners er achter staan. Samen kiezen om met zijn tweetjes te blijven, of samen kiezen voor donormateriaal of voor adoptie. Want een kind is niet alleen rozegeur en maneschijn en brengt ook heel wat zorgen en soms wel relationele stress met zich mee. Als de ene partner dan al minder achter een bepaalde keuze stond, dan denk ik dat het het nog allemaal een tikkeltje ingewikkelder maakt.
Loesje, ik begrijp jouw redenering volkomen. En die ontstaat idd uit het feit dat dat kind er niet in 1/2/3 komt. Je gaat over alles nadenken en pro's en contra's afwegen, het is niet meer louter iets gevoelsmatigs als je al zo'n lange weg hebt afgelegd. Ik mag mijn situatie helemaal niet vergelijken met die van jullie, maar ergens herken ik het wel voor nummertje 2. We zijn door de "zwaarste" baby periode heen en soms denk ik ook "moeten we echt weer herbeginnen"? Nu hebben we al een beetje onze vrijheid terug en genieten daar echt van, want we hebben het als koppel eerlijk gezegd niet altijd even gemakkelijk gehad het eerste jaar na haar geboorte. Maar toch komen die kriebels dan weer boven, dus we gaan zeker nog de vergoede pogingen benutten.
Goed dat jouw schildkliertesen volledig normaal zijn, ik wacht echt benieuwd af naar jouw volgende uitslagen.
En veel succes met jouw gesprek met Dr. Decleer, hij moet idd ook een topfiguur zijn in de ivf wereld als je het allemaal leest. Ik kijk er mee naar uit wat hij te zeggen heeft, misschien steken we er hier allemaal wel wat van op!
In elk geval, ik hoop gewoon dat wat de toekomst voor ons allemaal ook in petto heeft, we er toch iets moois kunnen van maken!
-
Loelie
- Berichten: 130
- Lid geworden op: 31 maart 2010, 17:21
ICSI in natuurlijke cyclus - gelukstopicje
Hey, dag allen,
Lynn, zo erg jou verhaal, dat je dat ook nog eens moest meemaken. Vind jou wel echt héél moedig. Is toch echt een nachtmerrie. Groot gelijk dat je eventjes een rustpauze inlast.
Loesje, blij jou nog eens te horen, wij gaan wellicht ook na het ICSI-verhaal met Dr. Decleer in zee. Het zal dan ons laatste "strohalmpje" worden.
Mijn ventje gaat wel eerst trachten te stoppen met roken. Hij beseft nu wel, hoe slecht dat roken echt is. Wij zijn wel stilletjes aan het beseffen dat we helaas wellicht kinderloos door het leven zullen moeten gaan. 'kZal wel fameus een tijdje in een zware dip zitten, geen kinderen kunnen krijgen is 1 vd verschrikkelijkste dingen die je kan overkomen. Adoptie zag ik echt wel nog zitten, het liefst een kindje van een jaar of 3, maar mijn ventje ziet dit helaas niet zitten. Donatie-toestanden zien we allebei niet zitten. Tja, het is allemaal zo persoonlijk en niet gemakkeljk.
We hebben allemaal hetzelfde probleem, zelfs bij Noa bij wie het wel al eens gelukt is, slaagt er helaas momenteel ook niet in...
De innesteling die niet lukt, we vinden het zo jammer dat ze hier nog niets voor gevonden hebben.
Tja, de natuur beslist.
Vandaag zijn mijn
toegekomen, ik ga er toch nog eens weer voor, op goed geluk. In shallah (= als God het belieft) 
Lieve groetjes,
Loelie
Lynn, zo erg jou verhaal, dat je dat ook nog eens moest meemaken. Vind jou wel echt héél moedig. Is toch echt een nachtmerrie. Groot gelijk dat je eventjes een rustpauze inlast.
Loesje, blij jou nog eens te horen, wij gaan wellicht ook na het ICSI-verhaal met Dr. Decleer in zee. Het zal dan ons laatste "strohalmpje" worden.
Mijn ventje gaat wel eerst trachten te stoppen met roken. Hij beseft nu wel, hoe slecht dat roken echt is. Wij zijn wel stilletjes aan het beseffen dat we helaas wellicht kinderloos door het leven zullen moeten gaan. 'kZal wel fameus een tijdje in een zware dip zitten, geen kinderen kunnen krijgen is 1 vd verschrikkelijkste dingen die je kan overkomen. Adoptie zag ik echt wel nog zitten, het liefst een kindje van een jaar of 3, maar mijn ventje ziet dit helaas niet zitten. Donatie-toestanden zien we allebei niet zitten. Tja, het is allemaal zo persoonlijk en niet gemakkeljk.
We hebben allemaal hetzelfde probleem, zelfs bij Noa bij wie het wel al eens gelukt is, slaagt er helaas momenteel ook niet in...
De innesteling die niet lukt, we vinden het zo jammer dat ze hier nog niets voor gevonden hebben.
Tja, de natuur beslist.
Vandaag zijn mijn
toegekomen, ik ga er toch nog eens weer voor, op goed geluk. In shallah (= als God het belieft) Lieve groetjes,
Loelie
-
Lie_29
- Berichten: 1063
- Lid geworden op: 12 januari 2009, 23:18
Dag meiden,
De titel 'gelukstopicje' heeft ons nog niet te veel geluk mogen opbrengen helaas, integendeel.
Wat een horroverhaal voor Lynn... Sterkte meisje, zoiets zou geeneens mogen gebeuren. Blij zijn omdat het na jaren eindelijk lukt en dan wordt het je botweg afgenomen. Pfffft...
Hier is't ook niet veel beter, ik voel me zo depri als maar kan. Ik voel niet zoveel, heb enkel precies een stijve buik... Alsof ik iets teveel sit-ups gedaan heb of zo.
Ik weet dat ik niet zo moet zagen tegen jullie, jullie hebben immers al veel meer pogingen moeten doen, maar het blijft hier nondedikke ook maar duren...
Ik voel me gigantisch rot omdat mijn jongere broer gisteren is komen melden dat hij vader gaat worden. Amper moeten proberen natuurlijk, vrij snel koekenbak.
't Doet afschuwelijk veel pijn dat het eerste kleinkind in de familie helemaal niet het onze zal zijn...
De titel 'gelukstopicje' heeft ons nog niet te veel geluk mogen opbrengen helaas, integendeel.
Wat een horroverhaal voor Lynn... Sterkte meisje, zoiets zou geeneens mogen gebeuren. Blij zijn omdat het na jaren eindelijk lukt en dan wordt het je botweg afgenomen. Pfffft...
Hier is't ook niet veel beter, ik voel me zo depri als maar kan. Ik voel niet zoveel, heb enkel precies een stijve buik... Alsof ik iets teveel sit-ups gedaan heb of zo.
Ik weet dat ik niet zo moet zagen tegen jullie, jullie hebben immers al veel meer pogingen moeten doen, maar het blijft hier nondedikke ook maar duren...
Ik voel me gigantisch rot omdat mijn jongere broer gisteren is komen melden dat hij vader gaat worden. Amper moeten proberen natuurlijk, vrij snel koekenbak.
't Doet afschuwelijk veel pijn dat het eerste kleinkind in de familie helemaal niet het onze zal zijn...
-
Noa
- Berichten: 1820
- Lid geworden op: 1 september 2008, 10:44
Loelie, allez, weer ongesteld, hupla, op naar de volgende! Ik duim weer evenhard dat het deze keer toch mag lukken! Het is een nieuwe kans op goed nieuws, wie weet staat meneertje geluk nu eens aan jullie kant! Succes, laat ons zeker weten hoe het verloopt.
Lie, iedereen mag "zagen" (het is geen zagen hé, het is gewoon jouw gevoelens uiten, en dat mag! wat zeg ik, dat moet!). Het is voor iedereen even rot als een kind krijgen maar niet lijkt te lukken. Het is zoiets natuurlijks, een oerinstinct dat de meeste mensen zo sterk opborrelt. En dan nog de maatschappij die het er allemaal nog eens dik inwrijft dat kinderen hebben een must is, en dan geen 1 kind, maar wel 2.
Dat moet slikken geweest zijn toen je het van jouw broer hoorde, ik herken het helemaal. Hier 3 jaar gewacht op onze dochter, en in die tijd was iedereen bevallen van 2 kinderen. Wat voelde ik me eenzaam en leeg toen. Dus voel je zeker niet schuldig als je je rot voelt en hier jouw emoties komt ventileren, dat heb je gewoon nodig als de zoveelste dikke buik eraankomt en jullie achter blijven. Toch nog veel succes hé, misschien is het wel bingo, de hormoontjes kunnen voor extra emoties zorgen. Ik blijf duimen!
Lie, iedereen mag "zagen" (het is geen zagen hé, het is gewoon jouw gevoelens uiten, en dat mag! wat zeg ik, dat moet!). Het is voor iedereen even rot als een kind krijgen maar niet lijkt te lukken. Het is zoiets natuurlijks, een oerinstinct dat de meeste mensen zo sterk opborrelt. En dan nog de maatschappij die het er allemaal nog eens dik inwrijft dat kinderen hebben een must is, en dan geen 1 kind, maar wel 2.
Dat moet slikken geweest zijn toen je het van jouw broer hoorde, ik herken het helemaal. Hier 3 jaar gewacht op onze dochter, en in die tijd was iedereen bevallen van 2 kinderen. Wat voelde ik me eenzaam en leeg toen. Dus voel je zeker niet schuldig als je je rot voelt en hier jouw emoties komt ventileren, dat heb je gewoon nodig als de zoveelste dikke buik eraankomt en jullie achter blijven. Toch nog veel succes hé, misschien is het wel bingo, de hormoontjes kunnen voor extra emoties zorgen. Ik blijf duimen!
-
loesje
- Berichten: 568
- Lid geworden op: 3 juni 2009, 9:41
Hallo iedereen,
Deze avond mag ik mij een telefoon verwachten ivm mijn bloedtesten. Ik ben benieuwd of ze iets gevonden hebben.
Ik zou graag volgende cyclus weer willen beginnen maar vriend wil nog wachten tot na consultatie van Dr Decleer. Maar als mijn testen goed zijn zie ik het nut niet in van nog een maand te wachten. pffff dilemma's...
Deze avond mag ik mij een telefoon verwachten ivm mijn bloedtesten. Ik ben benieuwd of ze iets gevonden hebben.
Ik zou graag volgende cyclus weer willen beginnen maar vriend wil nog wachten tot na consultatie van Dr Decleer. Maar als mijn testen goed zijn zie ik het nut niet in van nog een maand te wachten. pffff dilemma's...
-
Loelie
- Berichten: 130
- Lid geworden op: 31 maart 2010, 17:21
ICSI in natuurlijke cyclus
Loesje, hopelijk heb je al nieuws ? Ben echt superbenieuwd !
Groetjes,
Loelie
Groetjes,
Loelie
-
artifex
- Berichten: 43
- Lid geworden op: 21 oktober 2010, 16:09
allé ja, liever niet natuurlijk.-
Lie_29
- Berichten: 1063
- Lid geworden op: 12 januari 2009, 23:18
Dag Artifex,
Ik heb ook mijn TP gehad op 7 maart. 't Was er ééntje van 3 dagen oud... Heb bloedafname op 21 maart.
Raar dat ze jou dan met je embryootje van 6 dagen oud nog eens 2 dagen na mij laten komen voor de bloedtest.
Ik heb ook geen idee wanneer je een urinetest kan doen.
In een normale cyclus krijg ik mijn regels altijd zo 11 Ã 12 dagen na de eisprong (= was nu dus op 4 maart), wat dus ook ongeveer nu zou moeten zijn.
't Is vast nog te vroeg voor een urinetest?
En waarom zetten ze bij de ene een embryootje van 3 dagen terug en bij andere ééntje van 5 of 6 dagen? Gewoon uit nieuwsgierigheid hoor...
Ik heb ook mijn TP gehad op 7 maart. 't Was er ééntje van 3 dagen oud... Heb bloedafname op 21 maart.
Raar dat ze jou dan met je embryootje van 6 dagen oud nog eens 2 dagen na mij laten komen voor de bloedtest.
Ik heb ook geen idee wanneer je een urinetest kan doen.
In een normale cyclus krijg ik mijn regels altijd zo 11 Ã 12 dagen na de eisprong (= was nu dus op 4 maart), wat dus ook ongeveer nu zou moeten zijn.
't Is vast nog te vroeg voor een urinetest?
En waarom zetten ze bij de ene een embryootje van 3 dagen terug en bij andere ééntje van 5 of 6 dagen? Gewoon uit nieuwsgierigheid hoor...
-
artifex
- Berichten: 43
- Lid geworden op: 21 oktober 2010, 16:09
Hey Lie,
Heb ik ook geen enkel idee bij.
In Gent kreeg ik altijd embryootjes van 2 dagen oud, in Jette (is dan ook mijn eerste keer daar) bleek dit 6 dagen te zijn.
Ik heb eerlijk gezegd wel meer vertrouwen in de 6 dagen oude embryo
Die lijkt me dan toch wel super sterk.
HAHA mezelf wat moed inpraten ...
Volgens bloedafnames had ik mijn eisprong op 1 of 2 maart dus ik reken een 14 dagen later, dat is dus vandaag of morgen.
Ik denk dat je een urinetest kan doen vanaf 12 a 14 dagen na eisprong, maar ik wacht liever nog tot een 18 dagen na eisprong. Heb die datum jammer genoeg nog niet bereikt
Heb ik ook geen enkel idee bij.
In Gent kreeg ik altijd embryootjes van 2 dagen oud, in Jette (is dan ook mijn eerste keer daar) bleek dit 6 dagen te zijn.
Ik heb eerlijk gezegd wel meer vertrouwen in de 6 dagen oude embryo
Die lijkt me dan toch wel super sterk.
HAHA mezelf wat moed inpraten ...
Volgens bloedafnames had ik mijn eisprong op 1 of 2 maart dus ik reken een 14 dagen later, dat is dus vandaag of morgen.
Ik denk dat je een urinetest kan doen vanaf 12 a 14 dagen na eisprong, maar ik wacht liever nog tot een 18 dagen na eisprong. Heb die datum jammer genoeg nog niet bereikt
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 0 gasten