Assertieve mama

[Loeki]

Ik vind van mezelf dat ik best wel assertief kan zijn (wat jullie wel weten denk ik aan de talloze voorbeeldjes uit ferti-land ).

Maar als het voor Yveske is ben ik geneigd om alles maar toe te laten "voor de lieve vrede". Vrijdag hadden ze in zijn boekje in de creche geschreven dat hij tomaat en melk gekregen had. Twee nieuwe dingen die op zijn oude allergielijst stonden, terwijl ik uitdrukkelijk gevraagd had maar één nieuw ding tegelijk te geven. Dus ja, daar moest ik iets van zeggen hé. Ik had het redelijk assertief in zijn boekje gezet, maar toen ik het ook nog eens zei deze morgen, hoorde ik mezelf ineens weer zeggen "want ja, dat kan gebeuren hé". Zo woesie zeg! Terwijl dat niet kan, ze moeten daar gewoon op letten wasdanu. Waarom zeg ik dat toch?

(volgens verzorgster had hij overigens geen yoghurt gehad)

Nochtans zou ik denken dat ik als een leeuwin zou vechten voor mijn kleintje. Waarom laat ik mij dan toch zo gemakkelijk doen.

Ik weet dat velen onder jullie daar ook mee kampen, dus maar een topicje... Hoe kan ik assertiever zijn?

[Wappie]

Ik herken het zoooooo hard! Ben ook even boos op de creche momenteel wegens "het-niet-open-zijn-als-ik-voor-de-deur-sta". Om 7u gaan ze open en ik ben daar rond 7.05u en NOOIT is de deur daar open of brand er licht. Ik moet dus altijd wachten met 2kinderen op mijn arm (ahja, want Alexander wil niet stappen buiten, alleen binnen want anders worden zijn schoenen vuil zeker ) Ik was zo boos (ook maandag-gerelateerd) en ging er iets van zeggen, heb het dus niet gedaan Heb de kindjes afgezet, gezegd dat alles ok was met Matthias en doorgegaan. Daarom dat het nu nog steeds op mijn lever ligt denk ik...
Ik heb dus ook nood aan tips en trics om me assertiever te gedragen. Mijn man zegt me dikwijls dat ik gewoon mijn zorgen moet ventileren, want ik krop het op tot de bom barst en dan richt ik gewoon meer schade aan dan nodig. Hij kan wel eens gelijk hebben denk ik

[Sterretje]

Ik herken dat heel erg hoor.
Thuis kan ik soms ook zo denken van :grrr dit of dat of 't geen (vooral naar m'n schoonmoeder toe) of toen ik Amber v creche liet veranderen, durfde ik ook geen 'amok' maken.

Ik denk dat je onbewust je kindje wil beschermen tegen de reactie vd mensen in kwestie. Dat je ergens vreest dat ze het zullen uitwerken.
Of door eigen onzekerheid in je standpunt of zo.
zelf ben ik zo iemand die met alles en iedereen in het reine wil staan. en ben dan soms te laf om een conflict aan te gaan. Tot het potje overloopt..

[Kruimel]

Hoi Loeki, heeft het ermee te maken dat jij in dit geval wel assertief kunt zijn, maar dat je bang bent dat het op Yveske verhaald zal worden? Dat zou ik me namelijk voor kunnen stellen, dat er zoiets achter ligt. In dit specifieke geval zou ik even nagaan bij mezelf hoe belangrijk het is dat ze zich aan die lijst houden, daar heb je ongetwijfeld over geschreven voordat ik meelas bij het zwanger topic. En 't anders vriendelijk nog eens bespreken op het kinderdagverblijf. Zonder te beschuldigen, gewoon 't nog eens aanhalen dat dit wel erg belangrijk is. Assertiviteit met een vriendelijk gezicht dus Ik twijfel er trouwens niet aan dat je, mocht Yveske in wat voor reëel gevaar ook zijn, je als een leeuwin voor hem zult vechten hoor!

[Loeki]

Het zal inderdaad wel zo zijn zoals Kruimel zegt denk ik, dat we bang zijn dat ze onze assertiviteit gaan uitwerken op de kindjes "amai jij hebt een lastige mama" of erger, dat ze kindje benadelen omdat jij zo doet. Ik kan daar nachtmerries van hebben.

Kruimel het is heel belangrijk voor me, en ik zeg er ook iedere keer wat van, maar altijd met knikkende knietjes of bibberend handschrift als ik het in zijn boekje schrijf. Of ik zit dagenlang te piekeren voor ik er iets van zeg, terwijl het voor alle andere dingen meestal bij mij heel rap beslist is allemaal...

Zo loop ik al echt waar een MAAND lastig rond omdat er in de creche boterhammen met choco gegeven worden, terwijl echt wel vind dat dat niet kan. Het verste wat ik tot nu toe gedaan heb is geschreven in zijn boekje "dat ik liever niet heb dat hij dat krijgt". En dan denk ik bij mezelf, waarom schrijf ik dat zo. Dat is ook verwarrend naar de verzorgsters toe. Als ik gewoon zou schrijven "gelieve Yveske geen boterhammen met choco te geven", dan is dat ook vriendelijk, veel duidelijker, en niet vatbaar voor discussie. Grrrrrr...

Ook voor Kruimel mss even bij vermelden dat ik al talloze gesprekken heb gevoerd met de creche over voeding, eerder omwille van de rapley, en ik heb daar slechte ervaringen mee, in die zin dat ze altijd intieel toegeven, maar dan later terugkrabbelen (mss zijn ze niet assertief genoeg ).

Ik heb gewoon vaak het gevoel dat mijn emoties "in de weg zitten" als het over "de zakelijke dingen" in Yveske's leven gaat (zoals de creche, regels opleggen, gedrag bij anderen, ...). Ik zou liever zakelijker met hen omgaan.

Of bijvoorbeeld op bezoek zeggen dat Yveske geen koek mag bijvoorbeeld. Zo simpel maar zoooooooooooooooooooooo moeilijk!

Wappie je hebt helemaal gelijk hoor meid. Kan je geen briefje schrijven misschien? Of het eens in hun boekje zetten? Dan hoef je niets te zeggen maar zien ze het toch.

Bij ons in de creche hebben ze overigens "signaalkaarten", ik zou die dingen beter eens gebruiken.

[mies]

Effe vlug antwoorden:

de truc is om iemand anders te laten opdraaien voor de andere eisen, zodat jijzelf nog aan de kant staat van de verzorgsters.

Dus bijv: "van de dokter mag hij geen choco, want blijkbaar geeft dat toch meer kans op eczeem en asthma." (allez je vindt gewoon iets uit he)
Of "de dokter zegt dat er ECHT GEEN TWEE NIEUWE ALLERGENEN tegelijkertijd mogen gegeven worden."

Of bij Wappie: "mijn baas is nu echt wel uitgevlogen tegen mij omdat ik weer te laat was op mijn werk"

etc.

[Wappie]

Wat kruimel zegt, daar kan ik me ook in vinden. Ik wil niet dat mensen denken dat ik een ambetante, overbeschermende moeder ben (wat dus wel niet zo is hé )
Dus Loekie, mooi voorbeeld van de koekjes als je op bezoek gaat.Ik word ZOT van alle koekjes en rommel die continue in mijn kinderen gestoken wordt als ik ergens kom!! Het is al zo moeilijk om er iets in te krijgen, dan wil ik niet dat ze hun buikje vol eten met zoetigheid. In het weekend waren wij op bezoek en mijn jongens trekken nu echt ALLE kasten open en halen alles eruit. Zo hadden ze dus een potje met gummi-beertjes vast, reactie:"Och kijk, ze willen een snoepje" Ik zeg neen, ze eten dat toch niet (ken je kind ) en toch geven hé!!! Ik natuurlijk blij dat ze het rechtstreeks aan mij gaven want ze kennen dat dus echt niet en weten er geen weg mee.
Dan hetvolgende, cake, koekjes, boterhammen,... Neen zei ik continue! Mijn kinderen moeten geen hele dag door snoep eten. Dan de reactie: "tis ni dat ze er dik van worden hé" Het is niet zo dat ik ze dat hun heel leven ga verbieden, maar zolang ze er zelf niet om vragen -> NIET GEVEN! Dat is mijn mening.
Hetzelfde met cola, ik geef mijn kinderen melk, water en soms water met beetje grenadine. Mijn zus haar kleintje is 17maand en drinkt cola (al van zijn 14maand trouwens) en ik vind dat niet kunnen. Met het gevolg dat er dan weer fijne commentaar komt:"Ahja, de kinderen van Wappie krijgen niets lekkers hé"
Is het nu zo moeilijk om de wens van een mama te respecteren.
Pffff, heb echt een maandag-baaldag

[Wappie]

Mies, ik denk dat ik dat even ga zeggen straks, ik kan het niet zo laten want maak mij er al veel te lang lastig in...

[Loeki]

Ah ja die truuk ken ik, doe ik wel eens met K&G als "boosdoener". (Alleen daarvoor al zijn die boekjes handig.)

Het lost idd het probleem soms wel op, maar ik vind toch dat ik dat als mama zelf moet kunnen zeggen ook. Als IK iets vind, moeten ze daar ook naar luisteren... Het is mijn kind en ik betaal voor hun "diensten", dus ik heb toch wel wat te zeggen. Afin das net de kwestie van assertief zijn. Je kan idd op andere manieren "je gelijk krijgen", maar au fond ben ik toch liever assertief.

Kben overigens ooit nog een attest gaan halen bij de dokter waar in stond "Yveske mag zelf met zijn handjes eten"; ik zie mezelf al staan bij de arts om een attest dat hij geen choco mag, want ja, ze zouden durven, daar een attest om vragen; om dan zelfs daarna nog te zeggen dat het toch niet kan.

[Sterretje]

oh mensen, overal een attest voor halen, bah!

ik zeg ook hoor: Amber mag geen choco, amber mag geen fristi. Punt
dat heeft niets met assertiviteit te maken, maar met opvoedprinciepes

Wappie,
bij ons ook: schoonmoeder vooral, ze willen allemaal dat kind volproppen met 'ongezonde' stuff trwijl ik moeite heb met er iets gezond in te krijgen
ik heb liever dat iemand zegt: mag ze een stukje fruit, mag ze een wortel dan 'mag ze e koekje'.
grrrr!
maar als je dat zegt beschouwen de mensen je precies als een freaky mum!

[lisa marie]

Ik ben ontzettend tevreden van de crèche. Eén keertje was er iets, en dat heb ik meteen de volgende dag gezegd. Toen ik ons meisje 's avonds ging halen, zat ze in een bumbostoeltje in het park, maar met haar rug naar alle kindjes. Ik heb daar 's avonds over liggen piekeren. Ik dacht al dat ze gestraft was of zo, of zich niet correct gedroeg naar de andere kindjes.
Dus heb ik dat 's morgens meteen gevraagd, en gezegd dat ik dat niet leuk vond. Bleek dat er ongeveer in het midden van het park speeltjes ophingen. Als ze haar aan de andere kant hadden gezet, zodat ze iedereen zag, er niet veel plaats was voor haar. Daarom zat ze zo, daar was meer plaats. Maar omdat ik die opmerking had gemaakt, hebben ze het park meteen helemaal anders ingericht, zodat de bumbo beter gezet kon worden ! Ikke dus tevreden !

Wat het geven van tussendoortjes betreft door familie. Daar ben ik heel assertief in. Aan de ene kant van de familie (lees schoonfamilie (nie schoon en nie familie)) al wat assertiever (lees eerder ‘agressiever’) dan aan de andere kant, mijn eigen familie.
Als mijn schoonmoeder nog maar oppert om haar een boudoirke of peperkoek te geven, dan steiger ik al ! Ik heb trouwens de indruk dat mijn meisje niet graag zoet eet. Ze eet liever een broodkorstje of wat soepstengel dan een koek. (houden zo !)
Ik ben ze daar trouwens nu al aan het opvoeden zodat ze binnen een jaar of meer zeker geen frisdrank mogen geven, of zelf drinken in het bijzijn van mijn meisje. Ik zal er mijn werk nog hebben, want ze zijn er heel hardleers. Als ik het over water drinken heb zegt (nie)schoon(nie)moeder trouwens ‘water, da’s voor de vissen’. Ik heb haar al eens geantwoord dat ik niet wil dat ze zo’n domme uitspraak doet in bijzijn van mijn meisje.

[Loeki]

Ben het er helemaal mee eens Wappie. Ik vind ook dat Yveske geen zoetigheid en sap moet krijgen. Het geeft geen voedingswaarde en hij vraagt er niet om, dus waarom zou ik 't hem geven. "Verwennerij" vind ik onzin. Das maar hoe je het je kind gewoon maakt ook hé. Als ik Yveske wil verwennen maak ik een lekker bordje met allemaal verschillende dingetjes, een klein boterhammetje, een klein stukje vlees, een stukje komkommer, stukjes fruit, ... Zo blij dat hij dan is, das ook puur verwennen maar toch gezond. Verwennen hoeft toch niet suiker te zijn. Hij krijgt ook minstens één keer per week braambessen of frambozen mee (van drie à vier euro per potje ) naar de creche, hij is daar zot van, das ook verwennerij voor mij hoor! (als ik 't zo lees is 't kind rotverwend )

Als we op bezoek gaan, probeer ik ook te schipperen en niet toe te geven. Als ze hem een koekje geven zeg ik dan bijvoorbeeld "nee, maar wel een broodkorstje of een stuk fruit of nee want hij heeft net gegeten". Ofzo. Met jouw jongens lijkt het me nog extra lastig. Precies of ze zijn niet zwaarder omdat je ze niet volstopt met snoep!

Gummibeertjes en cola...

[cimoca]

HIer ook strenge en agressieve mama.

Neen, snoep en frisdrank hoeven ze niet zo jong. Ze zullen het later zowiezo voldoende eten.

Mijn pa wou onze jongen gisteren fanta geven. Toen ik zei dat hij daar nog veel te klein voor is kreeg ik als antwoord dat als ik hem niets gunde hij het zeker zou willen

Onze jongen krijgt wel één keer in de week boterhammetje met dun laagje choco. En als wij eens pannekoeken eten, krijgt hij ook een beetje. Maar pas nadat hij eerst zijn fruit gegeten heeft.
En frisdrank, neen, water, net zoals de mama.

Cinne

[NatSar]

Ik herken het ook. Maar eigenlijk vind ik mezelf op zich niet assertief.
Verre van soms zelf

Ik word nu al lastig van het idee dat er een tv staat in de créche in de peuterafdeling.
Ik wil echt niet dat mijn kind, als hij daar terecht komt, godganse dagen tv kijkt. Maarja hoe breng je zoiets aan hé!

En ergens stond dat de kinderen soms letterkoeken krijgen als vieruurtje.
Maar ik wil helemaal niet dat Thomas letterkoeken eet.

Pff het zijn dan wel zorgen voor later, maar het maakt mij nu soms al vreselijk ambetant!

[Loeki]

O help, een TV bij de peuters! Zou niks voor mij zijn... Pffff... Zal wel handig zijn voor de verzorgsters!

Ik vind dat zo vreemd hé. Ze zeggen dat we onze kinderen gezond moeten leren eten, maar tegelijk worden al die ongezonde dingen bestempeld als "verwennerijtjes". Dus gezonde voeding is niet lekker ofwa. Met zo'n mentaliteit kom je er niet denk ik.

Pannekoeken maken we zelf, zonder suiker. Er komt 9/10 toch stroop op ofzo dus dat is ook al zoet. En dat is dan ook wel oké zo af en toe, maar thuis, toch niet in de creche... Ik kan er niet aan doen maar ik vind dat een groot verschil. Ik vind dat ze in de creche enkel gezonde, verantwoorde dingen mogen geven, per slot van rekening eten de meeste kinderen daar het merendeel van hun maaltijden , ze leren ook daar gezond eten. Al de rest kunnen / moeten de ouders dan zelf weten. Zo heb je er ook beter zicht op. En als je dan toch eens een "verwennerijtje" wil geven moet je je niet inhouden "omdat hij in de creche al gesnoept heeft".