Hallo,
5 jaar geleden kwamen mijn man en ik te weten dat we zeer moeilijk kinderen konden krijgen. Nu, 5 jaar, 4 TESE's, 1 embryoinnesteling (maar geen verdere zwangerschap) en 7 inplantingen later, kregen we te horen dat er bij de laatste TESE niets meer gevonden werd. (oktober 2010)
We zijn onmiddellijk begonnen met een adoptieprocedure, maar ik twijfel nog zo! Mijn man wil geen donatie omdat hij het gevoel zou hebben dat ik vreemd ben gegaan. Anderzijds, ik heb het gevoel dat ik mij er nooit zal kunnen overzetten dat we geen eigen kindje hebben en dat dat een adoptieweigering kan geven. Ik zou zo graag zwanger willen zijn. Het contact met een kind dat van jou komt, is toch totaal anders dan als je een adoptiekindje hebt.
Zijn er mensen die ervaring hebben met spermadonatie? Hoe kijkt de papa naar het kindje? Zitten er mensen in dezelfde situatie als wij? Hoe we ook praten met familie, we hebben het gevoel dat niemand ons begrijpt.
Bedankt alvast voor jullie mening.
nood aan meningen over spermadonatie
-
gercyn
- Berichten: 2
- Lid geworden op: 5 november 2010, 14:50
-
Vooron
- Berichten: 233
- Lid geworden op: 15 april 2010, 23:33
Nog geen ervaring mee, maar we gaan er wel stilaan mee gaan beginnen.
Ik denk als puntje bij paaltje komt, dat een kind dat bij jullie opgroeit héél gewoon jullie kind zal zijn. Of dat kind nu geadopteerd is, of afkomstig van een zaaddonor.
In mijn ogen geldt voor een zaaddonor:
Voordelen: je kan zwanger zijn en je maakt alles vanaf dag 1 mee.
Nadelen: er kan een onevenwicht onstaan in de relatie omdat de ene 'biologisch' ouder is en de andere niet, en je moet de medische mallenmolen in
Adoptieprocedure is ook heel intens, lang en moeilijk. Maar ik denk wel dat het heel veel voldoening geeft op het einde.
MAAR je bent nog volop aan het 'rouwen' over het feit dat je niet zwanger zal zijn als jullie voor adoptie gaan, dat dit volgens mij idd wel een probleem kan opleveren zoals een weigering...
Ik denk als puntje bij paaltje komt, dat een kind dat bij jullie opgroeit héél gewoon jullie kind zal zijn. Of dat kind nu geadopteerd is, of afkomstig van een zaaddonor.
In mijn ogen geldt voor een zaaddonor:
Voordelen: je kan zwanger zijn en je maakt alles vanaf dag 1 mee.
Nadelen: er kan een onevenwicht onstaan in de relatie omdat de ene 'biologisch' ouder is en de andere niet, en je moet de medische mallenmolen in
Adoptieprocedure is ook heel intens, lang en moeilijk. Maar ik denk wel dat het heel veel voldoening geeft op het einde.
MAAR je bent nog volop aan het 'rouwen' over het feit dat je niet zwanger zal zijn als jullie voor adoptie gaan, dat dit volgens mij idd wel een probleem kan opleveren zoals een weigering...
-
loesje
- Berichten: 568
- Lid geworden op: 3 juni 2009, 9:41
Hallo, ik heb geen ervaring met KID maar ik zou ook graag wat graag meningen willen lezen. Wij zijn reeds 2 jaar bezig met ICSI heb iedere keer mooie natuurlijk cyclussen en zeer goede embryo's. Het is enkel de innesteling dat niet wil lukken. Onze pogingen zijn bijna opgebruikt en ik begin te denken dat mijn vriend en ik gewoon gynestisch niet bij elkaar passen. Waarom zou er anders nooit innesteling zijn?? Er zijn mensen die zwanger worden van minder goede embryo's en bij mij is er geen probleem vastgesteld. Dus dacht ik om over te schakelen naar KID. Maar mijn vriend is er momenteel nog niet zo voor te vinden. Ben benieuwd naar de meningen
-
Repelsteeltje
- Berichten: 1422
- Lid geworden op: 23 juli 2009, 10:33
Hey,
Ons verhaal is een beetje anders dan dat van jullie. Wij zijn zeer abrupt geconfronteerd met de keuze voor KID. Ongeveer 1,5 jaar geleden kregen we te horen dat er geen zaadcellen gevonden waren in het sperma. En een tijdje later werd er ook niets gevonden bij een TESE. Toen bleven er nog twee opties over: adoptie of KID. We hebben over beide nagedacht, maar zijn uiteindelijk voor KID gegaan omdat zowel ik als mijn man een zwangerschap zagen als iets magisch, iets dat we niet graag zouden moeten missen.
Kiezen voor KID is niet evident, het is een keuze waar je de rest van je leven de gevolgen zal van dragen. Wat ons erg geholpen heeft, zijn de verhalen van lotgenoten die ook kozen voor KID (en sommigen al een KID-kindje hadden) en het boek van Ken Daniels (meer info te vinden hier op DVO). Gewoon horen dat die families ook gewone families zijn, gaf ons vertrouwen in een goede afloop.
(hier de helft van mijn tekst kwijt dus als het niet samen hangend meer is, sorry daarvoor).
Gercyn, wat je schrijft over dat bedriegen is iets dat wel vaker voorkomt. Wat ons hielp was het donorsperma compleet abstraheren. We zagen het als 'een siroopje gemaakt in het ziekenhuis dat ons kon helpen een kindje te maken', niet als 'iets dat uit een vreemde man komt'. Mijn man is ook altijd meegeweest naar de inseminaties, kwestie van het gevoel te hebben dat wij teweetjes samen een kindje probeerden te maken.
Ik ben ondertussen 6 maand zwanger na de 3de inseminatie. En ook al zijn we heel bij dat er een kindje komt, soms zijn er nog wel wat twijfels die de kop op steken.
Zo heeft mijn man schrik dat hij niet de echte vader gaat zijn (dat andere mensen gaan zien dat het genetische niet van hem is, of wanneer meer mensen uit de omgeving of het kind zelf het weten hem niet meer gaan aanzien als de vader). Ik hoop dat eens het kindje er is hij snel de band kan versterken en hij stapje per stapje meer zelfvertrouwen kan krijgen als vader.
Soms heb ik ook schrik dat ons kind door onze keuze boos een extra identiteitscrisis zal doorgaan tijdens de puberteit.
Ik denk dat voor jullie, Loesje en Gercyn de keuze veel moeilijker is. Omdat jullie nog een andere keuze hebben (of toch hadden). Jullie kunnen altijd eens een kijkje nemen in het KID-clubje (onder IUI), V'ke bijvoorbeeld heeft de overstap van ICSI met eigen materiaal naar KID gemaakt.
Veel succes met jullie keuze!
Repelsteeltje
Ons verhaal is een beetje anders dan dat van jullie. Wij zijn zeer abrupt geconfronteerd met de keuze voor KID. Ongeveer 1,5 jaar geleden kregen we te horen dat er geen zaadcellen gevonden waren in het sperma. En een tijdje later werd er ook niets gevonden bij een TESE. Toen bleven er nog twee opties over: adoptie of KID. We hebben over beide nagedacht, maar zijn uiteindelijk voor KID gegaan omdat zowel ik als mijn man een zwangerschap zagen als iets magisch, iets dat we niet graag zouden moeten missen.
Kiezen voor KID is niet evident, het is een keuze waar je de rest van je leven de gevolgen zal van dragen. Wat ons erg geholpen heeft, zijn de verhalen van lotgenoten die ook kozen voor KID (en sommigen al een KID-kindje hadden) en het boek van Ken Daniels (meer info te vinden hier op DVO). Gewoon horen dat die families ook gewone families zijn, gaf ons vertrouwen in een goede afloop.
(hier de helft van mijn tekst kwijt dus als het niet samen hangend meer is, sorry daarvoor).
Gercyn, wat je schrijft over dat bedriegen is iets dat wel vaker voorkomt. Wat ons hielp was het donorsperma compleet abstraheren. We zagen het als 'een siroopje gemaakt in het ziekenhuis dat ons kon helpen een kindje te maken', niet als 'iets dat uit een vreemde man komt'. Mijn man is ook altijd meegeweest naar de inseminaties, kwestie van het gevoel te hebben dat wij teweetjes samen een kindje probeerden te maken.
Ik ben ondertussen 6 maand zwanger na de 3de inseminatie. En ook al zijn we heel bij dat er een kindje komt, soms zijn er nog wel wat twijfels die de kop op steken.
Zo heeft mijn man schrik dat hij niet de echte vader gaat zijn (dat andere mensen gaan zien dat het genetische niet van hem is, of wanneer meer mensen uit de omgeving of het kind zelf het weten hem niet meer gaan aanzien als de vader). Ik hoop dat eens het kindje er is hij snel de band kan versterken en hij stapje per stapje meer zelfvertrouwen kan krijgen als vader.
Soms heb ik ook schrik dat ons kind door onze keuze boos een extra identiteitscrisis zal doorgaan tijdens de puberteit.
Ik denk dat voor jullie, Loesje en Gercyn de keuze veel moeilijker is. Omdat jullie nog een andere keuze hebben (of toch hadden). Jullie kunnen altijd eens een kijkje nemen in het KID-clubje (onder IUI), V'ke bijvoorbeeld heeft de overstap van ICSI met eigen materiaal naar KID gemaakt.
Veel succes met jullie keuze!
Repelsteeltje
-
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Loesje, je vraagt echt naar de meningen dus ja: ik denk heel persoonlijk dat de stap naar KID toch echt niet gemakkelijk is voor een man. Voor de vrouw ook niet natuurlijk, maar voor de man misschien nog meer... eigenlijk zou je met jouw redenering ook kunnen zeggen dat je man in de plaats een kindje zou mogen gaan maken bij een draagmoeder he (met haar eicellen)... dat zou jij toch ook niet zomaar aanvaarden he...
Ik weet wel dat er soms idd "stoornissen" in de compatibiliteit worden gevonden bij koppels waarbij innesteling nooit lukt of waar er altijd maar een miskraam ontstaat. Maar de redenen daarvoor (en de mogelijke behandelingen) zijn redelijk controversieel in het ferti-wereldje.
Daarmee heb ik het specifiek over een de theorieën van Dr. Beer, die er ook een boek over heeft geschreven. Er is al eens een discussie daarover geweest hier op DVO (en er is blijkbaar een prof in Gent die die theorieën ondersteunt):
http://www.deverdwaaldeooievaar.be/foru ... php?t=5222
Misschien toch eens de moeite om dat verder te onderzoeken? Het lijkt me althans geen kwaad te kunnen...
Ik weet wel dat er soms idd "stoornissen" in de compatibiliteit worden gevonden bij koppels waarbij innesteling nooit lukt of waar er altijd maar een miskraam ontstaat. Maar de redenen daarvoor (en de mogelijke behandelingen) zijn redelijk controversieel in het ferti-wereldje.
Daarmee heb ik het specifiek over een de theorieën van Dr. Beer, die er ook een boek over heeft geschreven. Er is al eens een discussie daarover geweest hier op DVO (en er is blijkbaar een prof in Gent die die theorieën ondersteunt):
http://www.deverdwaaldeooievaar.be/foru ... php?t=5222
Misschien toch eens de moeite om dat verder te onderzoeken? Het lijkt me althans geen kwaad te kunnen...
-
loesje
- Berichten: 568
- Lid geworden op: 3 juni 2009, 9:41
Hoi mies, ik weet dat het voor de man inderdaad heel moeilijk is om de stap naar KID te zetten. We zullen er samen zeker wel uitkomen, als hij definitief beslist van neen dan blijft het ook zo.
Maar moesten de rollen nu omgekeerd zijn en moest ik nu geen eicellen kunnen aanmaken zou ik er aan de andere kant absoluut geen problemen mee hebben om te kiezen voor eiceldonatie. Het blijft een kindje van ons, we beleven samen de zwangerschap we gaan samen naar de gynaecoloog en we zouden het samen zien groeien en samen naar de geboorte uitkijken.
Repelsteeltje, bedankt voor de tip ik zeker een V'tje haar verhaal lezen.
Maar moesten de rollen nu omgekeerd zijn en moest ik nu geen eicellen kunnen aanmaken zou ik er aan de andere kant absoluut geen problemen mee hebben om te kiezen voor eiceldonatie. Het blijft een kindje van ons, we beleven samen de zwangerschap we gaan samen naar de gynaecoloog en we zouden het samen zien groeien en samen naar de geboorte uitkijken.
Repelsteeltje, bedankt voor de tip ik zeker een V'tje haar verhaal lezen.
-
gercyn
- Berichten: 2
- Lid geworden op: 5 november 2010, 14:50
Hoi allemaal,
Bedankt voor jullie reacties!
Ik heb er gisteren nog eens heel voorzichtig met mijn man over gesproken, maar die ziet het toch niet zitten om over te gaan naar KID.
Ikzelf denk ook dat ik veel vlugger ja zou zeggen tegen een eiceldonatie. Het is tenslotte de vrouw die het kind draagt, die er vanaf het moment van de zwangerschap een band mee kan opbouwen. Of het nu een eicel van haar is of van iemand anders en ik denk ook dat daar een beetje het probleem van de man ligt. Maar ja, ik zit niet in die situatie van eiceldonatie, dus ik begrijp hem wel.
Tijd brengt raad zegt men.
W
Bedankt voor jullie reacties!
Ik heb er gisteren nog eens heel voorzichtig met mijn man over gesproken, maar die ziet het toch niet zitten om over te gaan naar KID.
Ikzelf denk ook dat ik veel vlugger ja zou zeggen tegen een eiceldonatie. Het is tenslotte de vrouw die het kind draagt, die er vanaf het moment van de zwangerschap een band mee kan opbouwen. Of het nu een eicel van haar is of van iemand anders en ik denk ook dat daar een beetje het probleem van de man ligt. Maar ja, ik zit niet in die situatie van eiceldonatie, dus ik begrijp hem wel.
Tijd brengt raad zegt men.
W
-
tinneke86
- Berichten: 120
- Lid geworden op: 31 december 2010, 16:51
schrik
hey,
ik ben 24 en mn verloofde is 29.
wij moeten binnen een paar weken naar UZL voor een TESE omdat er op de natuurlijke manier geen spermacellen vrijkomen.
natuurlijk hopen we dat ze dan wel iets vinden. en dan beginnen we in september (na ons huwelijk) met de behandelingen.
maar stel dat ze in leuven niks vinden...
daar zijn we bang voor omdat je toch liefst een kind wil van je eigen man.
voor mezelf zou ik de voorkeur geven aan een donor. maar mn vriend weet niet of hij dat aan zal kunnen. als vrouw-zijnde heb je al makkelijker een band met dat kind-van-jou-en-een-"vreemde" maar als man moet dit toch wel heel erg moeilijk zijn denk ik.
daarom zou ik iets horen van koppels die een KID-kindje hebben en hoe hierbij de gevoelens verlopen zijn voor man en vrouw?
voor iedereen alvast de beste wensen voor 2011!!
ik ben 24 en mn verloofde is 29.
wij moeten binnen een paar weken naar UZL voor een TESE omdat er op de natuurlijke manier geen spermacellen vrijkomen.
natuurlijk hopen we dat ze dan wel iets vinden. en dan beginnen we in september (na ons huwelijk) met de behandelingen.
maar stel dat ze in leuven niks vinden...
daar zijn we bang voor omdat je toch liefst een kind wil van je eigen man.
voor mezelf zou ik de voorkeur geven aan een donor. maar mn vriend weet niet of hij dat aan zal kunnen. als vrouw-zijnde heb je al makkelijker een band met dat kind-van-jou-en-een-"vreemde" maar als man moet dit toch wel heel erg moeilijk zijn denk ik.
daarom zou ik iets horen van koppels die een KID-kindje hebben en hoe hierbij de gevoelens verlopen zijn voor man en vrouw?
voor iedereen alvast de beste wensen voor 2011!!
-
Repelsteeltje
- Berichten: 1422
- Lid geworden op: 23 juli 2009, 10:33
Hey Tinneke,
k Weet nooit goed wat zeggen als ik weer iemand hoor die de azoöspermie diagnose heeft gekregen.
De weken voor de TESE zijn afschuwelijk: bang afwachten en alleen kunnen hopen dat ze nog iets vinden, maar ondertussen toch ook al rekening houden met de mogelijkheid dat er niets gevonden wordt.
Mijn man en ik zaten 1,5 jaar in het zelfde schuitje
Bij ons is er niets gevonden en wij hebben dan ook geopteerd voor KID. Geen makkelijke beslissing. Wij hebben zelf nagedacht over adoptie en KID. Kinderloos blijven was voor geen van ons beiden een optie. We wouden allebei graag eens een zwangerschap meemaken.
Mijn man zat natuurlijk ook met veel vragen: gaat het kindje mij wel als vader beschouwen, gaan andere mij wel als vader beschouwen,...
Het boek van Ken Daniels (met getuigenissen van KID-gezinnen) heeft ons erg geholpen. En op de KID mailinglijst (gegevens om je in te schrijven zijn hier te vinden op de website van DVO) zijn er ook enkele koppels die al ouders die hun gezinnetje via KID opgebouwd hebben.
Ondertussen ben ik ook zwanger na de 3de KID. Ik vind het nog steeds jammer dat ons kindje geen genetische band zal hebben met mijn man, dat het bepaalde dingetjes niet van hem zal erven. Maar ook als is het kleintje nog niet geboren, het voelt voor ons beiden al helemaal als ons kindje...
Hopelijk heb je hier wat aan...
Liefs en sterkte voor de aankomende TESE!
Repelsteeltje
k Weet nooit goed wat zeggen als ik weer iemand hoor die de azoöspermie diagnose heeft gekregen.
De weken voor de TESE zijn afschuwelijk: bang afwachten en alleen kunnen hopen dat ze nog iets vinden, maar ondertussen toch ook al rekening houden met de mogelijkheid dat er niets gevonden wordt.
Mijn man en ik zaten 1,5 jaar in het zelfde schuitje
Bij ons is er niets gevonden en wij hebben dan ook geopteerd voor KID. Geen makkelijke beslissing. Wij hebben zelf nagedacht over adoptie en KID. Kinderloos blijven was voor geen van ons beiden een optie. We wouden allebei graag eens een zwangerschap meemaken.Mijn man zat natuurlijk ook met veel vragen: gaat het kindje mij wel als vader beschouwen, gaan andere mij wel als vader beschouwen,...
Het boek van Ken Daniels (met getuigenissen van KID-gezinnen) heeft ons erg geholpen. En op de KID mailinglijst (gegevens om je in te schrijven zijn hier te vinden op de website van DVO) zijn er ook enkele koppels die al ouders die hun gezinnetje via KID opgebouwd hebben.
Ondertussen ben ik ook zwanger na de 3de KID. Ik vind het nog steeds jammer dat ons kindje geen genetische band zal hebben met mijn man, dat het bepaalde dingetjes niet van hem zal erven. Maar ook als is het kleintje nog niet geboren, het voelt voor ons beiden al helemaal als ons kindje...
Hopelijk heb je hier wat aan...
Liefs en sterkte voor de aankomende TESE!
Repelsteeltje
-
tinneke86
- Berichten: 120
- Lid geworden op: 31 december 2010, 16:51
bedankt repelsteeltje voor je snelle reactie.
het doet me deugd om contact te hebben met lotgenoten.
hier in de omgeving hoor je wel vaker over ivf maar nooit iets over het probleem van mn vriend.
ik had hier inderdaad al ergens de naam ken daniels gezien. hoe kan ik aan dit boek komen?
het lijkt me erg interessant.
met mn vriendinnen kan k goed praten, mn moeder iets minder goed omdat ze me niet lijkt te begrijpen. ze zegt dat ik me nu nog geen zorgen moet maken...pas als de uitslag negatief is. ik vind het net wel belangrijk om er nu al mee bezig te zijn.
adoptie zou voor ons denk ik een te grote stap zijn...ook met alles wat er rond komt kijken.
hoe is het bij joe gegaan met hormonen?
hier hoor ik vaak over dat je agressief, emotioneel,...kunt zijn. hoe waren jouw ervaringen hiermee? zijn jullie ook in leuven geweest?
alvast gefeliciteerd met jullie zwangerschap. en enorm bedankt voor je reactie.
groetjes
het doet me deugd om contact te hebben met lotgenoten.
hier in de omgeving hoor je wel vaker over ivf maar nooit iets over het probleem van mn vriend.
ik had hier inderdaad al ergens de naam ken daniels gezien. hoe kan ik aan dit boek komen?
het lijkt me erg interessant.
met mn vriendinnen kan k goed praten, mn moeder iets minder goed omdat ze me niet lijkt te begrijpen. ze zegt dat ik me nu nog geen zorgen moet maken...pas als de uitslag negatief is. ik vind het net wel belangrijk om er nu al mee bezig te zijn.
adoptie zou voor ons denk ik een te grote stap zijn...ook met alles wat er rond komt kijken.
hoe is het bij joe gegaan met hormonen?
hier hoor ik vaak over dat je agressief, emotioneel,...kunt zijn. hoe waren jouw ervaringen hiermee? zijn jullie ook in leuven geweest?
alvast gefeliciteerd met jullie zwangerschap. en enorm bedankt voor je reactie.
groetjes
-
Repelsteeltje
- Berichten: 1422
- Lid geworden op: 23 juli 2009, 10:33
Dag Tinneke,
t Komt niet zo veel voor hé. Wij hadden er in ieder geval nooit van gehoord tot die dag dat we te horen kregen dat er niets gevonden was...
Het boek van Ken Daniels zou je moeten kunnen bestellen via de website van De Verdwaalde Ooievaar. Via de mailinglist was er ook nog iemand die haar boek verkocht, als je graag haar gegevens wilt stuur je me maar een PBtje. Ik wou ook liever alles op voorhand uitpluizen, om voorbereid te zijn, al is het moeilijk om echt voorbereid te zijn op het definitieve verdict (misschien een kleine troost, ik vond het verdikt na de TESE minder hard dan de eerste keer dat we hoorden dat er niets gevonden was, ergens doet het deugd om te weten waar je aan toe bent).
Mijn man was eigenlijk heel erg te vinden voor adoptie, maar we wouden toch erg graag eens een zwangerschap meemaken. Maar dat moet iedereen voor zich uitmaken hé.
Ik had zelf ook al geen goede cyclus dus was zowiezo aangewezen op hormonen, anders kan het eventueel ook zonder stimulatie. Ik denk dat de reactie van mijn lichaam wel meeviel, maar ondertussen is het ook al weer een tijdje geleden, dus moeilijk te zeggen: misschien heb ik alle nare nevenwerkingen gewoon verdrongen. Ik weet wel dat ik al het wachten VEEEEEEL erger vond dan de hormonen,
Hou je goed,
Repelsteeltje
t Komt niet zo veel voor hé. Wij hadden er in ieder geval nooit van gehoord tot die dag dat we te horen kregen dat er niets gevonden was...
Het boek van Ken Daniels zou je moeten kunnen bestellen via de website van De Verdwaalde Ooievaar. Via de mailinglist was er ook nog iemand die haar boek verkocht, als je graag haar gegevens wilt stuur je me maar een PBtje. Ik wou ook liever alles op voorhand uitpluizen, om voorbereid te zijn, al is het moeilijk om echt voorbereid te zijn op het definitieve verdict (misschien een kleine troost, ik vond het verdikt na de TESE minder hard dan de eerste keer dat we hoorden dat er niets gevonden was, ergens doet het deugd om te weten waar je aan toe bent).
Mijn man was eigenlijk heel erg te vinden voor adoptie, maar we wouden toch erg graag eens een zwangerschap meemaken. Maar dat moet iedereen voor zich uitmaken hé.
Ik had zelf ook al geen goede cyclus dus was zowiezo aangewezen op hormonen, anders kan het eventueel ook zonder stimulatie. Ik denk dat de reactie van mijn lichaam wel meeviel, maar ondertussen is het ook al weer een tijdje geleden, dus moeilijk te zeggen: misschien heb ik alle nare nevenwerkingen gewoon verdrongen. Ik weet wel dat ik al het wachten VEEEEEEL erger vond dan de hormonen,
Hou je goed,
Repelsteeltje
-
Tinne31
- Berichten: 202
- Lid geworden op: 7 juli 2010, 22:24
Hey,
Mijn vriend en ik zitten nu volop in de strijd. Vandaag heb ik mijn basisecho gehad voor mijn 3e ICSI poging met sperma via tese en het is waarschijnlijk de laatste als er weer geen bevruchtingen zijn. Waarschijnlijk zou een tweede tese mijn vriend te fel hormonaal uit balans brengen. Ik vond de afgelopen pogingen de hormonen wel meevallen maar bij deze behandeling worden ze serieus verhoogd. Ik mocht vandaag nog niet met de spuiten menopur beginnen van gyne omdat mijn baarmoederwand nog veel te dik was en bloedwaarden niet optimaal blijkbaar. Ik ben dan ook zonder pil moeten opstarten van haar dus dat zal er wel mee te maken hebben. Wij praten ook al redelijk veel over KID maar heb de indruk dat mijn vriend terug wat afstand neemt hierover, kzal nie zeggen terugkrabbelt maar hij heeft het er wel moeilijk mee en ik moet er niet aan denken dat we over een kleine 2 weken weer een klap gaan moeten verwerken. Maar ja de mogelijkheid is er he en dan zal ik sterk moeten zijn om mijn vriend te ondersteunen want dan is het voor hem wel definitief van er zal geen kind met mijn genen zijn. Hij is er ook voor mij als ik het niet meer zie zitten. Na onze 2de poging hebben we het er al over gehad met onze gyne. Mijn vriend zegt dan als ik er subtiel achter vraag zoiets van; tja het zal dan wel moeten he...we hebben geen andere mogelijkheid...zucht.. maar echt overtuigd klinkt het niet he..We proberen plan B KID nog wat voor ons uit te schuiven. Tinneke wij gaan ook in Leuven GHB, soms zou ik willen dat ik die hormonen wat meer voelde dan komen er misschien wat meer eicellen. Veel goede moed bij de tese die nog komt en alle anderen veel moed bij het nemen van een eventuele beslissing XXX Tinne
Mijn vriend en ik zitten nu volop in de strijd. Vandaag heb ik mijn basisecho gehad voor mijn 3e ICSI poging met sperma via tese en het is waarschijnlijk de laatste als er weer geen bevruchtingen zijn. Waarschijnlijk zou een tweede tese mijn vriend te fel hormonaal uit balans brengen. Ik vond de afgelopen pogingen de hormonen wel meevallen maar bij deze behandeling worden ze serieus verhoogd. Ik mocht vandaag nog niet met de spuiten menopur beginnen van gyne omdat mijn baarmoederwand nog veel te dik was en bloedwaarden niet optimaal blijkbaar. Ik ben dan ook zonder pil moeten opstarten van haar dus dat zal er wel mee te maken hebben. Wij praten ook al redelijk veel over KID maar heb de indruk dat mijn vriend terug wat afstand neemt hierover, kzal nie zeggen terugkrabbelt maar hij heeft het er wel moeilijk mee en ik moet er niet aan denken dat we over een kleine 2 weken weer een klap gaan moeten verwerken. Maar ja de mogelijkheid is er he en dan zal ik sterk moeten zijn om mijn vriend te ondersteunen want dan is het voor hem wel definitief van er zal geen kind met mijn genen zijn. Hij is er ook voor mij als ik het niet meer zie zitten. Na onze 2de poging hebben we het er al over gehad met onze gyne. Mijn vriend zegt dan als ik er subtiel achter vraag zoiets van; tja het zal dan wel moeten he...we hebben geen andere mogelijkheid...zucht.. maar echt overtuigd klinkt het niet he..We proberen plan B KID nog wat voor ons uit te schuiven. Tinneke wij gaan ook in Leuven GHB, soms zou ik willen dat ik die hormonen wat meer voelde dan komen er misschien wat meer eicellen. Veel goede moed bij de tese die nog komt en alle anderen veel moed bij het nemen van een eventuele beslissing XXX Tinne
-
tinneke86
- Berichten: 120
- Lid geworden op: 31 december 2010, 16:51
hey,
we zijn gisteren in leuven geweest voor de tese.
na een vermoeiende en ongelooflijk spannende dag hebben we te horen gekregen dat ze zaadcellen gevonden hebben.
we zijn super blij!!
inderdaad is het afwachten of het allemaal zal lukken.
maar voorlopig kunnen we ons nu 100% inzetten voor onze trouw in augustus. en daarna gaan we aan de slag denk ik.
daarvoor moeten we volgende week terug komen naar leuven. dan gaan we bespreken wat er nu zal gebeuren.
voorlopig kan onze vreugde in ieder geval niet op.
k laat volgende week weer iets weten.
voor iedereen veel succes met wat ze nu ondergaan...
groetjes
we zijn gisteren in leuven geweest voor de tese.
na een vermoeiende en ongelooflijk spannende dag hebben we te horen gekregen dat ze zaadcellen gevonden hebben.
we zijn super blij!!
inderdaad is het afwachten of het allemaal zal lukken.
maar voorlopig kunnen we ons nu 100% inzetten voor onze trouw in augustus. en daarna gaan we aan de slag denk ik.
daarvoor moeten we volgende week terug komen naar leuven. dan gaan we bespreken wat er nu zal gebeuren.
voorlopig kan onze vreugde in ieder geval niet op.
k laat volgende week weer iets weten.
voor iedereen veel succes met wat ze nu ondergaan...
groetjes
-
De Verdwaalde Ooievaar
meer te weten komen over donor conceptie
Er is in Engeland een goede organistatie waar je veel informatie zal vinden over de beleving, twijfels edm rond donor conceptie. Neem zeker een kijkje.
http://www.donor-conception-network.org/
Het is een heel tof koppel dat deze vereniging runt. Het is zo mooi om die man vol vertrouwen te horen praten over zijn kinderen, die zijn (intussen volwassen) genetische kinderen niet zijn...maar wel hélemaal zijn kinderen. Over de identiteitscrisis die zijn kinderen hebben doorgemaakt en zijn twijfels als vader en hoe zij die stormen, met vallen en opstaan, overwonnen hebben. Net als elke ouder.
Zij hebben een boekje gemaakt "telling and talking", over hoe je erover kan praten met je kind en met anderen. De Verdwaalde Ooievaar heeft dit boekje in het Nederlands vertaald. Het is een must voor iedereen die donor conceptie overweegt. http://www.deverdwaaldeooievaar.be/verw ... er-praten/
Ooievaarsgroeten
http://www.donor-conception-network.org/
Het is een heel tof koppel dat deze vereniging runt. Het is zo mooi om die man vol vertrouwen te horen praten over zijn kinderen, die zijn (intussen volwassen) genetische kinderen niet zijn...maar wel hélemaal zijn kinderen. Over de identiteitscrisis die zijn kinderen hebben doorgemaakt en zijn twijfels als vader en hoe zij die stormen, met vallen en opstaan, overwonnen hebben. Net als elke ouder.
Zij hebben een boekje gemaakt "telling and talking", over hoe je erover kan praten met je kind en met anderen. De Verdwaalde Ooievaar heeft dit boekje in het Nederlands vertaald. Het is een must voor iedereen die donor conceptie overweegt. http://www.deverdwaaldeooievaar.be/verw ... er-praten/
Ooievaarsgroeten
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 7 gasten