lieve Melika, ik wil je een hart onder de riem steken voor je moeilijke weken / maanden. Je verhaal is herkenbaar voor mij, daarom wil ik reageren. Zelf ben ik na 6 weken begonnen met afbouwen van bv en na tien weken was het helemaal afgelopen. Dit was absoluut niet mijn bedoeling, want ik wilde graag lang bv geven, toch zeker tot aan de zomer, wat op ong. 6 mnd neer zou komen.
Van wat ik gelezen heb, heb je al meerdere keren hulp van een vv ingeroepen en ben je bij de huisarts geweest die je vertelt hebt dat je met een postnatale depressie kampt. Je ventje is niet veel thuis en lijkt je niet te steunen. Toch blijf je volhouden, dus dat verdient al een hele dikke chapeau! Het betekent op z'n minst dat een super sterk bent en dus zeker geen seut.
Als ik het op mijn eigen ervaring betrek, betekent het ook dat je heel veel (alles?) voor je zoontje over hebt en waarschijnlijk iets te weinig aan jezelf denkt. Dat is heel normaal in de eerste weken, maar het is ook slopend. Fysiek en mentaal. Het gevoel dat je alleen maar in bed wil liggen, ken ik. Het komt door onderbroken nachten, zorgen om je bv, het gevoel dat je leven-met-kind niet loopt zoals je het al die jaren gedroomd had. Bokje heeft gelijk als ze zegt dat zeker toe moet geven aan je behoefte aan slaap. Maar ik zou je ook willen adviseren om jezelf ook af en toe te 'dwingen' iets te doen. Bij voorkeur iets fysieks en bij voorkeur buiten. Voor mij was dat elke dag even frisse lucht happen, hoe koud ook. Gewoon een rondje wandelen met Ruben in de buggy. 'De hond uitlaten' zeg maar
Verder wil ik je ook zeggen dat het voor mij een hele moeilijke keuze was, maar dat ik uiteindelijk gestopt ben met bv omdat het niet meer ging. Ik ging er zelf aan onderdoor en dat was het me, na het afwegen van alle po’s en contra’s, niet meer waard. Het aanleggen, Fien die niet wilde drinken, de wetenschap dat elke voedingsbeurt een krijsende baby betekende, de fysieke pijn, het gevoel afgewezen te worden door mijn eigen kind, het idee dat ik haar iets opdrong wat ze eigenlijk niet wilde, dat ik haar opzadelde met een depressieve moeder, etc. Daar kwam nog bij dat ik merkte dat ik terugverlangde naar mijn eigen lichaam, na al die jaren van behandelen, na de zwangerschap, na de bevalling. Ik vond het moeilijk om nu door een bv die niet op rolletjes verliep ook wat dat betreft compromissen te sluiten: afkolven, tepelkloven behandelen, spruw behandelen, koemelk en citrus laten, etc. Nee, ik wilde gewoon weer lekker kunnen douchen met mijn eigen doucheschuim zonder te denken dat die geur er misschien voor zorgde dat Fien niet goed dronk. Want je gaat je op den duur van alles afvragen.
Dit is natuurlijk enkel mijn ervaring en als je wilt doorzetten, dan vind ik dat ontzettend moedig en bewonderenswaardig van je!! Maar ik wilde het je meegeven. Voor mij was een tevreden drinkende baby in mijn armen een verademing. Fysiek en mentaal. Dat was wat ik wilde, en helaas lukte dat niet met bv en wel met een flesje.
Dikke knuf en veel sterkte met je beslissing.
en dan vraag ik me af ben ik dan zo een seut dat ik de dagen soms niet ze zitten ? overdrijf ik nu ?
)... En net zoals alles inzake opvoeden moet je als mama een keuze maken : hoe belangrijk is dit? En waarom? Is het belangrijk omdat het gewoon belangrijk is (omwille van gezondheid, veiligheid), of is het gewoon belangrijk voor mezelf?