ICSI 6de poging

[nat]

dag iedereen,

aanstaande vrijdag pick-up voor mijn 6de poging ICSI. Deze keer had ik tijdens de voorbereiding een erg zware periode( stress en vermoeidheid) en het is ( toevallig?)ook de eerste keer dat ik het nieuws dat er veel minder eitjes waren dan alle andere keren het geval was. Ik durf dus toch een verband leggen tussen stress en slechtere evolutie van de eitjes tijdens de behandeling.
Ik vind het erg moeilijk me te ontspannen als je best geen sauna mag doen, niet te veel alcohol mag dringen, niet te lange baden mag nemen...enz. misschien hebben jullie tips voor me.
Ik begin het zo beu te worden dat het niet wil lukken.
nat.

[JD]

Nat,

Ik ben nog niet bezig met IVF of ICSI. Ik wacht op een eerste normale cyclus met Menopur om dan via IUI mijn kans te wagen.
Mijn probleem is dat mijn eicellen de laatste cyclus amper reageerden op Menopur en daardoor is de cyclus na 52 dagen afgebroken. De twee voorgaande cycli (net voor mijn drilling) verliepen moeizaam en traag maar uiteindelijk leidden ze toch tot een eisprong.
Nu is het zo dat ik de laatste maanden nogal wat stress had (combinatie werk - behandeling, laatste maanden voor mijn huwelijk)... dus misschien is dat ook de reden waarom mijn lichaam niet reageerde op de Menopur?
Nu vroeg ik me af waarom sauna en een warm bad niet mogen? Een lang, warm bad met een boek is voor mij ook dé manier om me te ontspannen, maar ik zou hierdoor niet graag mijn kansen in gevaar brengen. Weet iemand wat de achterliggende reden is van deze maatregel?

[nat]

dag JD,

ik wens je alvast heel veel succes met je komende behandeling! ivm sauna en warme baden... Ik krijg in Leuven zeer weinig uitleg bij alles. Waarschijnlijk is dat voor dokters allemaal zo routine dat zij daar niet meer bij stilstaan hoe hoeveel impact het heeft op je . Het warme bad en sauna waren volgens leuven niet goed omdat ze je baarmoeder te veel verweken. Ze moet sterk zijn tijdens de behandeling maar zeker ook erna om de inbedding te bevorderen. Dat is alleszins alles wat mij verteld werd.
Deze keer heb ik geprobeerd er wat meer op te letten. Misschien speelt het niet zo'n rol en zoek ik het te ver.

groetjes

[milo]

Hallo,

Ik ben op het resultaat van de 2 ivf aan het wachten, maandag moet ik bloed laten prikken en ontspannen lukt me ook niet.. ik doe echt men best er niet te veel aan te denken maar het zit gewoon constant in men gedachten, ik leef tussen hoop en wanhoop, ben bang voor slecht nieuws... En ik begrijp wat je bedoeld dat er weinig manieren overblijven om je te ontspannen! Ik doe enorm graag sauna maar na een terugplaatsing durf ik gewoon niet gaan omdat ik in 1 of ander bladje eens gelezen heb dat de temperatuurverschillen in de sauna niet goed zijn, maar verdere uitleg stond er niet. En aangezien ik niets wil riskeren dan maar geen sauna. Over een warm bad heb ik niets gehoord of gelezen. Maar we hebben alleen een douche momenteel, spijtig genoeg want voor mij is dat ook een goede ontspanning, maar we hopen binnenkort te kunnen starten met onze bouw, gaat hopelijk ook voor wat extra afleiding zorgen en daar gaat een groot bad staan! Een glaasje wijn lust ik ook wel maar na een TP doe ik dat ook niet, het zou zo eens moeten lukken..Ik probeer niets te doen waarover ik me schuldig zou kunnen voelen bij een negatief resultaat, hoewel je verstand gewoon weet dat je dat niet echt in de hand hebt trek ik de schuld soms naar mij, het is mijn lichaam dat dat embryootje niet wil laten innestelen! En dat is zo hatelijk!!!! Ik duim voor jullie allemaal,
Groetjes, sofie

[JD]

Milo,


Weet je, dat is ongeveer het enige dat wij actief kunnen doen om het zwanger worden te bevorderen nl, niets doen dat de kans op zwanger worden verkleint! Voor al de rest zijn we volledig afhankelijk van de dokters en de medicatie.
Schuldgevoelens hebben is inderdaad niet nodig... zegt ook mijn verstand, maar bij elke tegenslag heb ik ook moeite om naar mezelf te kijken in de spiegel.

Probeer jezelf (en je partner) wat extra in de watten te leggen (kapper, manicure, nieuwe outfit, samen op resaurant,...)want je verdient het zo tussen al dat stressen door.
Ik hoop ook dat de bouw jullie wat zal kunnen afleiden. Wij trouwen binnenkort en ik had gehoopt dat de organisatie daarvan mijn gedachten wat zou verzetten... maar dat had niet het verhoopte resultaat, alleen nog maar meer praktische beslommeringen, organisatie en stress .

Ik duim in ieder geval met je mee en hou ons op de hoogte!

[milo]

Hallo,
Ik heb weeral slecht nieuws gekregen.. Ik wist het eigenlijk gisteren al, ik had al wat bloedverlies en de buikpijn die ik voelde was herkenbaar.. En we hadden gisternavond afgesproken om te gaan eten met men broer en bijna schoonzus, men vriend is getuige op hun trouw in augustus,en zij weten niets van de ivf en ik wou de pret niet bederven, het ging tenslotte over hun huwelijk, wat praten over hoe de dag ging lopen. En net voor we vertrokken naar't restaurant had ik bloedverlies, men wereld storte in maar ik wou het niet laten merken! Ik heb heel de avond op men tanden gebeten en af en toe eens gaan wenen op't wc, echt zielig maar ik kon het niet helpen... Ze weten wel dat we al lang aan't proberen zijn, van de miskraam weten ze ook dus stelde men vriend voor om gewoon te zeggen dat ik men regels had maar ik denk niet dat ze zouden begrijpen dat je ZO hard weent, je probeert toch gewoon opnieuw en missch lukt het volgende maand wel... Maar als een ivf mislukt heb je er eerst zoveel voor moeten doen, hormonen, stress... Dus heb ik niets gezegd in de hoop dat ze het niet zouden zien aan mijn gezicht. Het is al bij al een gezellige avond geweest, maar eens thuis moest alle opgekropte frustratie eruit, men vriend wist gewoon niet hoe hij mij moest kalmeren.. Heb dikke ogen van een hele nacht te huilen en alles te haten gewoon, en vanmorgen moest ik dan bloed laten prikken, daarjuist gebeld en de bevestiging gekregen!
Er zijn nog 3 cryootjes, morgen al medicatie beginnen nemen voor de cryotransfer, 4 juni moet ik voor echo en bloed en hopelijk overleeft er toch eentje. Ik probeer de moed erin te houden...
Het deed al goed om dit even te kunnen schrijven, veel moed aan jullie allemaal!

[faye]

Ik weet wat je bedoeld milo.
Heb ook net een vierde poging achter de rug die mislukt is. Het is niet te onderschatten he. net als jij ben ik het te weten gekomentoen we bij mijn schoonouders zaten. Ik zou niks liever gewild hebben of mijn gerief genomen te hebben en naar huis gegaan zijn. Maar ze stonden daar met al dat eten. Ik kon dat niet maken. ben de hele tijd stil geweest. Heb haast niks meer gezegd; ze weten het wel maar ik wil daar niet steeds over beginnen. Ik voelde me ook slecht maar nu is het beter. de aanhouder wint hoor. Geloof me. Laat je niet kennen en vecht tegen die duivel die ons dit aandoet. laat hem vooral niet winnen. Laat hem maar eens zien wie de sterkste is. raap al je moed bijeen en zet door. Ooit worden we prachtige oudersdie hun kindje in een gouden wiegje zullen leggen. En ook lukt het niet metteen. Het heeft misschien zijn reden. Ik weet dat dat gek klinkt maar ben er van overtuigd dat ook na al deze rotte ervaringen er positieve dingen uit de bus zijn gekomen. Ons huisje is af, wat we anders niet zouden hebben. We kunnen een kindje ontvangen die in goede omstandigeheden kan leven. En het belangrijkste: ik en mijn man zijn partners voor het leven. Ze zeggen in goede en slechte dagen hé, in het huwelijk wel weet je we hebben de slechte dagen reeds gehad. we spartelen er samen door. Zij en zij en niet meer van elkaar af te slaan. Een betere band kunnen mensen niet hebben met elkaar. en weet je de goede dagen van het verwachten van een kindje moeten gewoon nog komen.
En ik ben zeker dat dat zo zal zijn. Dat voel ik. Wie geboren is om mama te zijn zal zijn wens volbrengen.
Laat je hoofd even gangen en dan gaan we er weer tegen aan.op naar de volgende, misschien wel bevrijdende kans.
Veel geluk.

[milo]

Hoi Faye,
Bedankt voor je lieve antwoord, het klinkt gewoon veel aannemelijker van iemand die weet wat het is!
En mijn verstand weet dat ik moet volhouden maar ik heb soms gewoon de kracht niet.. het gaat nu al wat beter dan maandag en wie weet lukt de cryo, wie zal het zeggen? Alleen de tijd zal dat uitwijzen...
Daarnet ben ik nog gaan lopen uit de AVA papierwaren, heel stom, ik maak zelf kaarsen en ik moet er tegen den trouw van mijn broer 70 maken,mijn schoonzus in spé zei iets van kaarsen en ik ben daar meteen op ingegaan om ze zelf voor hen te maken dan heb ik toch al een persoonlijk cadeau want tegenwoordig vraagt iedereen een centje, dan heb ik weer iets te doen, iets om de lege momenten op te vullen. Dus ik naar de AVA om inpakgerief, kaartjes om aan de kaarsen te hangen... je kan niet geloven hoeveel dikke buiken daar rondliepen, allemaal aan het kiezen hoe hun kaartjes en suikerbonen er zouden gaan uitzien, het is me even gelukt dit opzij te zetten maar de moed zakte me steeds verder in mijn schoenen! Ik ben dan maar buitengegaan zonder gerief! Ik vind dit zo stom van mezelf maar het laatste wat ik wil is daar staan wenen in de winkel met het geluk van andere mensen, ik weet begot niet eens wie ze zijn en wat zij er allemaal voor moeten doen hebben maar toch, je wil het zelf zooooo hard dat het bij mij gewoon pijn doet al dat geluk te zien, maar ik probeer te blijven geloven dat er ooit een dag komt dat ook ik daar sta te kiezen! Dit is ook de reden dat ik niet meer werk als vroedvrouw, heb dit 6 jaar gedaan maar kon dat psychisch niet meer aan, zo oneerlijk allemaal!!!! Gelukkig heb ik ook een partner die me heel hard steunt, wij zijn aan't wachten op de papieren om te beginnen bouwen, dat duurt ook allemaal wat langer dan verwacht! Geduld is echt een woord dat ik in't vet in men woordenboek moet schrijven, en ik was altijd zo'n planner en alles kon niet snel genoeg gaan bij mij, ik heb al fel moeten inbinden Hij gelooft ook dat als we blijven doorgaan het wel eens moet lukken omdat ik al eens zwanger geweest ben. Na de cryo laat ik er missch 1 of 2 cyclussen tussen, in juli een week last minute naar weet ik veel waar want non-stop die hormonen nemen is zo moeilijk en dat begrijpt hij ook heel goed.
Ik vind het vreselijk dat jou 4e poging niet gelukt is!!!!!!!!!!!!!! Heb je nog cryo's? Ik wens jullie heel veel sterke toe en nog eens bedankt voor je bemoedigend antwoord,
Liefs, sofie (milo)

[faye]

dag sofie.
Geloof me, ik ben kleuterleidster van beroep. Elke dag kom ik in contact met die kleine ukjes die me op zovele momenten nodig hebben. Vroeger was ik eerder een strenge juf. je weet wel, streng maar rechtvaardig. Ik heb gedacht dat door dit mee te maken ik mijn job erg moeilijk zou vinden; Maar in tegendeel. Ik heb zo iets in mij dat zegt dat als ik zelf nog geen kinderen heb, hen des te liever moet zien. Ik ben gedurende deze drie jaar enorm veranderd. Ik kan nu haast niet meer boos worden. Ik zie alle vanuit een ander standpunt. Ben veel liefdevoller geworden. (kan je dat begrijpen?)
Wel kan ik heel goed verstaan dat het geluk zien van elke moeder bij de geboorte van haar kind enorm hard moet zijn als je eigen hart zo'n pijn doet. Ik vind het jammer voor jouw dat dit alles zoveel gevolgen moest hebben voor jou. Maar wie weet kan je je beroep ooit og uitvoeren en wat eerst zo moeilijk was om door te staan wordt dan misschien te mooi voor woorden. Want ik denk dat wanneer de dag komt dat wij een kleine spruit zullen hebben we niets anders in de wereld meer zullen zien. ons geluk zal veel groter zijn. Ik denk soms dat dit alles een doel heeft. En als we zwanger zullen zijn (en geloof me, dat zal zo zijn, want de aanhouder wint)zullen we pas begrijpen waarom we zo lang hebben moeten wachten en waarom er daarbij zoveel tranen hebben moeten vloeien. Wij hebben net ons huis twee jaar geleden gekocht. we zijn bezig met alles op te doen. Ik kan hier enorm van genieten. Elke avond bedenk ik mij hoe gelukkig ik mag zijn om hier te kunnen wonen. Want ook deze zaken zijn belangrijk. Vergeet niet, straks heb je een huis van jezelf waar je al zo lang van droomde. zet je gedachten daar maar op. Het verzet je zinnen en toont dat het tweede blaadje van je klavertje vier groeid. Naast je man, heb je nu ook nog je huisje. Ook al heb je nog maar twee blaadjes. Die andere twee komen later in het leven. en wat ze ook mogen betekenen. Je zal er fier op kunnen zijn.

vorig jaar heb ik de geboortekaartjes mogen maken van mijn zus haar tweede kindje. zalig vond ik dat. Als ik dan ook (voor mijn werk) geregeld de ava binnenloop weet ik hoe moeilijk het kan zijn. Maar als ik toegeef aan mijn verdriet heb ik zo iets van opgeven. En ik wil niet opgeven. Soms koop ik er papier en maak ik zelf geboortekaartjes. Dat ontspant me. Niemand ziet het maar weet je het heeft me ergens een voldoening. Ik spaar ze en ik hoop dat ik op een dag er eentje zal moeten uitkiezen. Het is een soort gek verwerkingsproces. Maar ja iedereen doet het op zijn manier.
Sofie geloof me, mijn hart kan soms urenlang pijn doen. want ik kan soms mijn hoop even verliezen, maar mijn kracht om door te zetten wil ik niet verliezen. Een sterke geest kan heel wat verwezenlijken.
we hebben heel wat gemeen hoor. we zijn zeker niet alleen op de wereld.
Weet je in jouw verhalen zie ik mezelf. Het troost me dat ik iemand gevonden heb aan wie ik mijn vragen kan stellen en mijn verhaal kan vertellen. Ik ben blij dat ik jou tegen ben gekomen. En hoop dat we elkaar nog veel verder kunnen steunen.

Om nog op je vraag te antwoorden: ik heb nog 5 cryo's maar meestal overleven deze niet, dus ik hoop er niet te veel op.
In oktober mag ik gaan voor mijn volgende punctie. (laat he)
Ik zie er al naar uit. Want weet ik ben erg dankbaar dat ik deze kansen nog krijg. Veel arme mensen, of mensen in verre landen krijgen die kansen niet. We mogen ons gelukkig prijzen dat we hier op dit stipje van de wereldbol wonen.
Sofie, veel sterkte, laat me iets weten. Als het even moeilijk gaat, ik zal aan je denken.
groetjes, faye

[milo]

Ik ben ook blij dat we dit allemaal aan elkaar kunnen vertellen, ik bewonder ook je manier van met deze situatie omgaan enorm! Ieder heeft inderdaad zijn eigen verwerkingsproces,ik kan bv enorm genieten van de sauna, alhoewel ik nooit naar de sauna ga na een TP, die warmteverschillen zouden niet goed zijn en ik wil natuurlijk niets doen waar ik me achteraf schuldig over kan voelen, een soort van zelfbescherming denk ik. Dus maandag moet ik voor echo om dan de cryo af te spreken dus gaan we dinsdag nog eens goed naar de sauna, lekker relaxen en vooral mijn geest leeg maken, meer kan ik niet doen..Na deze cryo heb ik me al voorgenomen om een paar spontane cyclussen te laten doorkomen, in juli een week last minute naar de zon (heb dit nog al geschreven, ik val wat in de herhaling denk ik) om daarna een derde poging te wagen.
Amai, oktober is inderdaad nog lang? Waar ben je in behandeling? Ik in de klina in brasschaat en die werkt samen met life in leuven, daar moet ik altijd naartoe voor de TP. Ik moet altijd naar leuven bellen om de 1e dag van men regels door te bellen en dan sturen ze een medicatieschema op,ik moet altijd even de pil nemen voor ik moet beginnen puffen, dus na ons verlof van juli ga ik bellen, dan kan ik in aug de pil nemen en in de loop van sept een derde poging, maar ja , das nog ver weg hé.
Ik wil zeker ook de moed niet opgeven, ik vecht daar ook echt tegen maar soms word ik zo emontioneel en huil ik voor het minste.. Met peuters heb ik het minder moeilijk, dat is zeker een 'ver van mijn bed' show, maar zwangeren en kleine baby's brengen bij mij echt verdriet naar boven omdat ik dan zie wat ik mis.. zo hard mis, ik wou echt dat ik hier relatiever mee kon omgaan maar ik denk ook dat het komt omdat ik daar 6 jaar in de verloskamer gestaan heb en dat was echt mijn leven, tot dat het bij mezelf niet verliep zoals ik hoopte en dat niet meer aankon. Maar deze site geeft me echt soms hoop, gewoon schrijven wat je voelt kan goed doen, alhoewel ik dit vroeger altijd zo onpersoonlijk vond en altijd oogcontact wou hebben doe ik dit nu zelf, omdat jij me begrijpt! Ik hoop dat we nog veel steun vinden bij elkaar en dat we ooit mogen delen in de euforie van ons eigen geluk!
Groetjes, sofie

[faye]

ja, ben dit weekend ook weeral geconfronteerd geweest met zwangere mamas in mijn omgeving. Ik kan het bijna niet meer zien. Ik moet zeggen dat ik het nu toch wel moeilijk heb hoor. het lijkt alsof iedereen rond me zwanger is. Een meisje dat ik ken is mijn leeftijd en is nu een jaar samen met haar vriend. En ja ze is zwanger. leuk voor haar hoor maar voor ons zit daar toch geen logica in. Wij zijn nu al 9 jaar samen en nog steeds geen resultaat. We zijn al drie jaar aan het proberen. soms vindt ik het leven zo onfair. Wie beslist er hier dat de ene het zomaar krijgt en de andere er zoveel geld en kopzorgen moet rond hebben.
Ik ben zelf al bezig met inzien dat het waarschijnlijk nooit zal lukken. En dat is verdomd moeilijk hoor. maar ja, eenmaal terug aan het werk zal mijn dip wel weer over gaan zeker. Soms zou ik er zo down van worden. Ja, sorry milo, een zwak moment.
het is nu de vierde icsi geweest die mislukt is. Is dit toeval of gewoon een lot dat we zullen moeten dragen. Hoeveel keer probeer je zo?
Opgeven wil ik niet maar ik ben wel moe. Moe van het idee alleen al om zonder kinderen te moeten leven.
We proberen nog steeds in een gewone cyclus. Is dat naief?
Op den duur weet ik het ook niet meer.
Ik drukte laatst papieren af voor adoptie. Die liggen hier nu. Nog niet ingevuld maar wel klaar. Ik weet soms echt niet meer wat we moeten doen.
groetjes, faye

[milo]

Hoi Faye,

Ik voel zo goed wat je bedoeld, en betere dagen worden weer afgewisseld met slechte dagen..Je moet daarvoor echt geen sorry zeggen, als jij een dipje hebt dan is dat zo en ben ik blij dat ik er via deze site kan zijn voor je, dat je die slechte momenten even van je kan afschrijven en geloof me, ik voel gewoon wat je bedoeld en dat zal omgekeerd zeker ook zo zijn! We moeten elkaar gewoon moed inspreken, meer kan je in deze moelijke situatie gewoon niet doen...Ik hoop echt dat je je al een beetje beter voelt en weer de moed hebt om erin te blijven geloven, hoe moeilijk dat ook is. En blijven proberen in een gewone cyclus is helemaal niet naïef, zeker niet wanneer heel de boel onverklaarbaar is, je weet het toch maar nooit hé. Wij doen dit zeker ook wanneer er een cyclus tussenzit! Wat adoptie betreft staan wij daar momenteel nog niet voor open, zeker mijn vriend niet omdat hij geloofd dat het ooit wel eens opnieuw zal lukken want ik ben al eens zwanger geweest zegt hij, dus dat onderwerp laten we momenteel nog rusten..
Ik zit nu weer in die lastige wachtweek, soms hoop je en dan weer niet, vorige vrijdag zijn er 2 teruggepaatst van de cryo.. En ik heb ook het gevoel dat iedereen zwanger is en ik niet maar dat is omdat wij daar bewuster mee bezig zijn omdat we er al zooooooooooooo lang op wachten en het ergste vind ik dat niemand je kan zeggen wanneer het eindelijk eens gaat lukken. Die onzekerheid en de angst dat het misschien nooit in orde komt.. Ik mag daar niet te veel bij stilstaan want de gedachte nooit mama te worden scheuren me gewoon kapot dus moet ik proberen te blijven geloven.. Een vriendin van mij is net bevallen van een zoontje, is vorig jaar in juli getrouwd en zwanger teruggekomen van huwelijksreis;.. Zij heeft wel begrip voor mijn situatie maar zal het nooit echt begrijpen..en om het voor mij nog moeilijker te maken heeft ze de naam gekozen die wij al in ons hoofd hebben sinds we graag een kindje wouden.. gelukkig heeft ze hem anders geschreven! Zij kan dit natuurlijk onmogelijk weten, niemand weet welke namen wij in onze gedachten hebben maar mijn hart deed echt pijn wanneer ik dat geboortekaartje zag.. maar dan huil ik eens goed uit en probeer de moed erin te houden...
Woensdag moet ik bloed laten prikken en dan kun je nl ts 15 en 16 u bellen voor het resultaat maar rottig genoeg heb ik om 15u30 vergadering en weet ni hoe lang die gaat duren.. en ik weet niet of ik de uitslag wil weten voor die begint, bij neg nieuws kan ik mijn tranen niet bedwingen en ik denk dat ik tot 18u tijd heb om te bellen...dus missch beter wachten tot na de meeting, ze konden op't werk geen slechter moment uitkiezen.. Ik weet niet wat ik het beste doe..
Vele vele groetjes en probeer de moed erin te houden! Sofie

[milo]

Hallo Faye,
Gisteren een hel van een dag, die lange vergadering... en toen ik thuis kwam kreeg ik weeral het slechte nieuws te horen, de cryo's hebben zich niet ingenesteld... zelfs thailand kan mij nu niet troosten, ik heb zo'n leeg gevoel en momenteel niet de kracht hiertegen te vechten... ik heb ook het gevoel dat al mijn vriendinnen al mama zijn of nu zwanger zijn en op den duur voel je je zo anders dan de rest omdat ik geen mama ben.. Ik ben het allemaal meer dan beu...wanneer stopt deze ellende???
Dikke zoen, sofie

[milo]

Hey Faye,
Hoe gaat het met jou? Ik weet momenteel geen blijf met mezelf.. Ik ben al uren op deze site aan het lezen en heb hier en daar al wat geschreven maar de leegte blijft! Ik ben wel blij dat ik alles kan lezen wat op deze site staat, zo weet ik dat het niet abnormaal is wat ik nu voel want soms begin je dat echt te denken..Vanwaar ben jij? Zou je het zien zitten om eens af te spreken want ik vind het nog steeds moeilijk om je gevoelns op pc te zetten..
XXXXXXXXXXXXXXX Sofie

[Teresa]

Hoi sofie,

gaat het vandaag al wat beter met je ? Heb je wat kunnen slapen vannacht ?

kwaad zijn en huilen is goed om je emoties te verwerken, probeer voorruit te kijken en je te concentreren op je vakantie.

Nog veel sterkte en vooral veel moed. En vergeet niet er komt nog een volgende keer, ooit zal het wel moeten lukken wees geduldig en geef de moed niet op.

Nog een fijne vakantie, laat al je zorgen thuis als je naar Thailand vertrekt het zal je helpen te relativeren. succes x

Groetjes teresa