Bericht
door Leonie » 12 oktober 2008, 22:49
Hey dames,
Eindelijk nog eens de tijd gevonden om iets te komen typen! We hebben hier een hectisch weekend achter de rug en ook donderdag en vrijdag waren al druk, vandaar dat jullie me niet gehoord hebben.
Lente, ik begrijp je frustratie omdat jij een maand langer hebt moeten wachten. 't Heeft inderdaad geen zin om je er nu nog druk in te maken, maar als ik van jou was, zou ik toch echt wel op mijn strepen staan en een deftige uitleg eisen hoor! Als je lang genoeg aandringt en bij de juiste mensen terechtkomt, kun je die uitleg in Brugge zeker krijgen.
Ik denk niet dat je ongerust moet zijn omdat je een beetje te laat gesnoven hebt, 'k heb dat ook meegemaakt deze keer en uiteindelijk is alles toch goed gegaan.
Deze week begin jij ook met progynova zeker? De volgende stap in de goeie richting... succes!
Trienemieke, morgenavond leef jij wellicht op een roze wolk hé... Ik snap dat je zelf nog even met de voetjes op de grond wil blijven, maar ik denk dat iedereen anders hier op het forum er al een beetje van uitgaat dat we hier morgen eindelijk eens goed nieuws mogen lezen!
Mimi, jij bent al bijna weer aan de stimulatie toe als ik het goed begrijp! Dan gaat het met die decapeptyl toch echt stukken sneller dan met suprefact hé. 'k Ben blij voor je dat het allemaal wat sneller gaat en dat die vervelende wachtperiode niet meer zo lang is als bij de cryo-poging!
Babske, hoe gaat het ondertussen met jou? Ik begrijp dat 't psychologisch een extra klap is om te verwerken als je aan de helft van je pogingen zit, dat zou hier niet anders zijn. Geef de moed niet op hé meid, ik besef dat het makkelijk gezegd is, maar de kans dat het toch eens lukt is groter dan dat het niet lukt hé. Het lijkt me inderdaad een goed idee om eens een tweede opinie te vragen. Ik zou er ook absoluut niet tegen kunnen dat ik geen deftige antwoorden krijg! En elke dokter, elk ziekenhuis heeft toch nog z'n eigen aanpak, eigen visie, dus wie weet, voel je je wel beter elders. Je kunt jezelf dan in elk geval niet verwijten dat je niet tot het uiterste gaat hé, zo zou ik het toch aanvoelen.
Inti en Nes 21, heel veel succes met de stimulatie komende week/weken. Het is inderdaad frustrerend als alles niet zo snel vooruit gaat als we zouden willen, maar we kunnen niks anders dan ondergaan hé... Ik hoop dat ook jullie geduld beloond wordt!
Voor mij zijn het ondertusen spannende dagen. Nog drie keer slapen... woensdagmorgen bloedprik en dan in de namiddag bellen voor de uitslag. Aangezien ik uitzonderlijk niet thuis ben in de namiddag, zal ik pas na 16u weten of onze poging gelukt is of niet. Ik denk dat ik woensdag een kieken zonder kop zal zijn!
Hoe dichter we naderen, hoe meer hoop ik gek genoeg krijg. In het begin hadden we er hier helemaal geen goed oog in, maar nu begin ik weer vanalles te voelen, te interpreteren, en meer en meer te hopen. Niet dat er zoveel positieve signalen zijn, 't zijn allemaal dingen die goed of slecht nieuws kunnen beteken, jullie kennen ze wel: af en toe eens ongi-pijn, heeeeeel moe, al een paar dagen een beetje misselijk gevoel, af en toe eens steken in mijn onderbuik waar ik ze anders niet voel, enz. Niks speciaals dus, maar ja, ik begin blijkbaar toch een beetje te zweven. Dat zal de klap woensdag natuurlijk des te harder maken als 't negatief is, maar ik kan er echt niks aan doen.
Er zijn een paar dingen die ik als positief beschouw, maar 't kan ook psychologisch zijn of gewoon naïeve wishfull-thinking: Bij de verse poging had ik op dag 11 na de tp 's avonds hele hevige ongi-pijn en wist ik voor mezelf dat 't niet gelukt was, vanavond zijn we dag 11 en ik voel dat niet. Dat geeft me natuurlijk weer hoop. De vorige keer had ik op dit moment ook al een beetje gelige afscheiding, zoals altijd voor mijn regels, nu heb ik dat nog niet. Maar ja, dit is gewoon een hele andere cyclus, dus mag ik niet vergelijken hé. De vorige keer stonden mijn borsten zowat op ontploffen op dit moment, nu voel ik zo goed als niks. Tja, jullie merken het, ik ben mezelf compleet gek aan het maken, ik ben nu al een kieken zonder kop en ik zal mezelf weer mogen samenschrapen als 't woensdag weer niks is.
En dan kom ik bij jou Nellie, jij zit nu in precies dezelfde situatie hé. 'k Ben heel benieuwd hoe het jou vergaat, wat je voelt en ook hoe jij de zenuwen en de spanning onder controle probeert te houden. Hoh, ik hoop zo dat het hier eens een goed-nieuws-week wordt...
groetjes,
Leonie