Ik ga naar een andere onderzoeksgroep. Opslag niet echt: dat ligt allemaal vast volgens barema's. Ben gewoon blij dat ik niet ter plaatse blijf trappelen op een plek waarvan ik weet dat ik er niet gelukkig word. Ik erger me te veel aan de dingen die fout gaan of aan collega's die klagen en zagen maar niets doen om het te veranderen. Dan ga ik liever weg.
Ivm die vriendinnen, hé: allebei weten ze maar al te goed dat we problemen hebben, dat we in de MMM zitten en dat er IVF aan te pas aan het komen is. Allebei! Dus ook die die zich zo ostentatief moet laten opmerken/aanstellen. Ik heb me al groen en blauw geërgerd. ELKE KEER dat ik haar zie is er wel iets dat me stoort. Is het niet over dat eten, dan is het de manier dat ze zich neerploft en over haar buik wrijft. Moest ze kunnen, zou ze er waarschijnlijk nog een pijl bijzetten van: kijk, ik ben zwanger!
Pfff... het is echt zo'n gebrek aan tact bij haar. 0,0! Niet normaal. Totaal geen inlevingsvermogen hoe dat voor ons moet zijn om dat te zien en te horen. Haar wereldje. En niet verder denken hoe kwetsend het kan overkomen. Weet je dat haar man ooit eens gezegd had tegen mij: "ja maar, leef je er wel genoeg naar?" Ik was dat al vergeten, van die domme praat, maar ik had dat toen tegen mijn man gezegd en hij is dat niet vergeten. Hij begon daar deze week nog eens over. Hij is er nog kwaad om dat hij dat durfde zeggen. Precies of tis onze schuld. Je moet weten dat ik er toen veel harder mee bezig was: nooit geen druppel alcohol, geen caffeine, geen rauwe groenten, enz. na mijn eisprong. Maar daar ligt het dus ab-so-luut niet aan!!!
Ivm die 0,0 tact en die aanstellerij: dat het anders kan, dat weet ik inmiddels! Die ander vriendin is er het levende bewijs van! (Wat ben ik haar dankbaar!)
Dus de situatie nog een keer uitleggen, ik denk het niet. Ze weten goed genoeg wat en hoe, en hoe lang het al aansleept. Ik ga me niet nog eens belachelijk voelen door het nog maar eens uit te leggen. Ze weten dat er problemen zijn en door hun gedrag (die ene en haar man, dus niet die andere zwangere die wel normaal doet) zorgen zij alleen maar voor dat ik geen uitleg meer wil geven, want ze reageren toch maar lomp en houden er klaarblijkelijk toch geen rekening mee...
Door hun gedrag voel ik me echt niet geroepen om uitleg te geven.
De psychologe raadde ons aan om vooral mensen op te zoeken waar ik me wel comfortabel en op mijn gemak bij voel, mensen waarvan ik weet dat ze geen rotdingen zeggen of doen. Maar soms zijn er van die momenten dat je die andere mensen niet kan ontlopen, dat je ze wel moet zien... Met als gevolg dat ik me er dagen op voorhand zenuwachtig loop in te maken
