Awel, je weet dat Meis een tijd om de driekwartier wakker werd. Een logboek was toen niet echt nodig
Daarna trok ze nachten van ca 20u tot 2u (had nog nachtvoeding nodig he), met daarna elk halfuur reclamaties. Dan heeft ze leren slapen van 2u tot 5u, dan van 20u tot 5u, en sinds een maand ofzo van 20u tot 6u30.
Meis was wel jonger toen we haar slaaptraining deden, dus sommige dingen zullen op Yveskes leeftijd niet meer echt van toepassing zijn.
Waar we wél aan vast gehouden hebben, was om haar steevast in haar eigen kamer te laten slapen. Dus ze slaapt in haar eigen kamer 's avonds als wij nog wakker zijn, en als ze 's nachts wakker wordt ligt ze nog steeds alleen. Ik denk persoonlijk dat Yveske jullie aanwezigheid 's nachts wel doorheeft, en daardoor er ook gebruik van maakt...
Het tut-verwijder-plan heb ik enkele nachtjes geprobeerd, omdat Meis toen nog te klein was om haar tut zelf in haar mond te steken. Ze heeft dat wel al heel snel zelf gekund uiteindelijk, en ik ben er absoluut zeker van dat Yveske dat ook best kan (maar misschien is hij een beetje lui als mama naast hem slaapt he).
Het belangrijkste is bij ons het naar-bed-gaan ritueel. Ik heb wel de indruk dat dat bij Yveske niet zozeer het probleem is, maar toch... Meis kijkt er echt naar uit om in haar bedje te liggen 's avonds, ze is er graag. Ze houdt van heel het ritueel en haar bed. Dat maakt haar denk ik ook rustiger als ze 's nachts wakkerwordt (en ze wordt nog wakker hoor, vannacht heeft ze toch een tweetal keer zitten babbelen, maar zelf terug in slaap gevallen zonder dat één van ons heeft moeten ingrijpen).
In het begin sliep één van ons naast haar bed op haar kamer op een éénpersoonsmatras die lager lag dan zij (de bodem van haar bedje was toen nog niet verlaagd he). Zo konden we, als ze lichtjes wakker werd, snel de tut terugstoppen zonder dat ze het merkte. Ik denk dat dat het systeem is dat jullie nu nog doen he.
(nu zou dat bij ons totaal niet meer gaan, ze zou het super de max vinden mocht ze ons zien slapen naast haar, en ze zou geen oog meer dicht doen).
Na een tijd was bij ons de motivatie groot genoeg om terug in ons eigen bed te kunnen liggen, dus da's waarschijnlijk een beetje het verschil met jullie. We gebruikten (en nog steeds) de babyfoon en hebben hem op een serieus gevoelige stand gezet qua geluid, zodat we direct zouden horen als ze nog maar stilletjes wakker werd. Zodat we niet in haar kamer zouden toekomen als ze al echt aan het wenen zou zijn en totaal wakker.
We zijn telkens naar haar toe gegaan, haar tut teruggestopt, zonder iets te zeggen of niks. Er brandt een klein nachtlampje (als het donker was werd ze rapper paniekerig) zodat we het licht niet moeten aansteken. In het begin was er zo soms wel protest als we weggingen, en dan zijn we telkens teruggegaan zonder iets te zeggen. Het was duidelijk dat ze er niet zou worden uitgehaald, het was geen speeltijd.
Na een tijdje had ze dat ook wel door en was ze content met gewoon haar tut terug te krijgen, en dan sliep ze verder.
Is het in het geval van Yveske alleen de tut die het probleem geeft? Of zou hij eerder protesteren omdat hij jullie aandacht en aanwezigheid opeist? In het eerste geval zou ik hem wel even laten protesteren (maar niet tot hij echt huilt, je kent dat wel zo een licht gereclameer), en genoeg tutten voorzien (Meis had een stuk of 8 tutten in haar bed toen, nu nog maar 2 of 3). Hij zal wel snel zijn plan trekken.
In het tweede geval denk ik dat je een paar nachten achtereen je aanwezigheid zou moeten "tonen", maar dan idd zonder al te veel te interageren met hem. Zodat hij snapt dat je er wel bent, maar dat je niks echt voor hem gaat "doen". En na een tijdje gaat hij je aanwezigheid niet meer nodig hebben.... hopen we he
(nog eens merci Mies 
)
Wel heel flink van hem hé. En al een verbetering!
Kdenk dat dat Yveske zijn ding niet is. En dat van mij idd ook niet.
Hij slaapt er ook te kort, vaak maar een half uur, dus minder dan één slaapcyclus.
)