PU

[Loeki]

Och ik weet het, soms moet je gewoon eens doorrazen hé. En dan soms als ik bemoedigende woorden lees van iemand ben ik daar op dat moment te boos voor, maar altijd altijd altijd denk ik er daarna wel aan, en troosten ze wel. Kvind het echt super dat we mekaar een beetje kunnen steunen zo. Trouwens, het allemaal eens van je afschrijven helpt ook he.

En ja, twas ook baaldag hier. Zo'n lastig nieuws, en dan nog op de eerste dag van mijn regels, ze mogen blij zijn dat ik nog kalm gebleven ben.
Nee, ik wil de vroedvrouwen er niet mee lastig vallen, tis hun schuld niet, maar de prof gaat er zeker en vast iets van horen. Hij zal zijn uitleg wel klaar hebben, daarom maak ik ook geen extra afspraak. Tzou toch niet helpen. Ik wil hem alleen eens zeggen dat de communcatie toch wel beter kan.

Ik vind idd ook tis ons eigen lijf! Ik kan aannemen dat niet iedereen dat allemaal wil weten, maar als je erom vraagt... Ze doen ook altijd of het niks is he. Zo had ik eens een vroedvrouw die tijdens een echo zei "ah hier, een cyste, maar die zit niet op uw eierstokken hoor, geen probleem, tis niet erg". Ik denk dat al direct allemaal rampscenario's... (m'n moeder is gestorven aan cysten op de lever wat kanker bleek te zijn, tja, da helpt niet natuurlijk). Op zo'n momenten denk ik wel eens "mens waarom zegt ge dat dan".

[Lente12]

Hallo,

Ik heb nog steeds mijn regels niet, om zot te worden!!


Leonie,

Ik denk aan je, en heb maar courage hoor!
Je zit alweer zover. Ik moet nog met alles weer beginnen.


Gr

[Leonie]

Hey,

Lente12, ik weet het hoor, ik mag eigenlijk niet klagen, jij moet nog langer wachten, maar ja, gisteren was het me echt even te veel. Ik hoop echt dat je ms niet lang meer wegblijven. 'k Zou toch eens bellen naar Brugge hoor, misschien kun je eens bloed laten nemen om te zien hoe ver je staat in je cyclus? Dan weet je toch al iets.
Hier ook nog geen ms en ook geen teken dat ze eraan komen. Er zit dus niks anders op dan te blijven wachten hé...

Loeki, ik herken dat gevoel dat je beschrijft: voor mij gyne is alles ook altijd heel gewoon, banaal, onbelangrijk en zéker geen reden om je zorgen te maken of een dip te krijgen! Voor hen is het natuurlijk dagelijkse kost, maar ze beseffen niet altijd dat het voor ons niet zo gewoontjes is hé.
Toen ik bij de vorige poging voor mijn allereerste echo ging, wist hij me doodleuk te vertellen dat er 'cystes' op mijn eierstokken zaten. Toen ik uitleg vroeg, zei hij voortdurend dat dat niet erg was en dat ik me geen zorgen moest maken. Maar ja, zo zit ik niet in mekaar hé. Ikke dus heel de dag ongerust gelopen omdat ik cystes op mijn eierstokken had... Tot ik naar Brugge mocht bellen en daar wél een deftige uitleg kreeg: bleek dat het beginnende follikeltjes waren die al mooi klaarzaten om aan de stimulatie te beginnen; een goed teken dus! Kon mijn gyne dat dan eens niet gezegd hebben? 't Had me 8 uur ongerustheid en stress bespaard...
Tja, er zit niets anders op dan ook dàt er te leren bijnemen zeker?

groetjes,
Leonie

[mimi]

Leonie. Ik snap je volkomen. Je wordt het vaak zo beu hé en zeker wanneer er iets tegenslaat. Het is al geen overschot wanneer alles goed loopt. Maar je weet, kom hier maar gerust uitrazen. Als wij jou niet zouden begrijpen... En komaan, we blijven ervoor gaan hé. Met ups en downs, maar het moet ons lukken hé. En we hebben nog elkaar.

Lente. Ik zou ook wel (net zoals Leonie zegt) een bloed laten trekken. Dan ga je misschien wat meer gerust gesteld zijn. Zo zit ook maar op je ongemak en je op te jagen. Dat is misschien ook niet positief om je ms te krijgen.

[babske]

Inti, wij zijn nu ook al 2jaar en 6maanden aan het proberen om zwanger te worden. Het begint me allemaal veel te lang te duren. Als ik begin te tellen hoeveel mensen die ik goed ken me al allemaal voor zijn gegaan, kom ik met m'n twee handen niet meer toe! Het is allemaal zo frustrerend eh!!
Ik vind het wel heel mooi om te lezen dat jullie pleegouders zijn!! Fantastisch!!!
Mag ik vragen hoe oud jullie zijn? Ik ben 31 en m'n man 37! Dus dat begint toch ook al te tellen eh
Gelukkig vinden we hier inderdaad heel veel troost en steun bij elkaar!! Anders hield ik het nooit vol!!!

Mimi, het is zoals je zegt....mensen die dit allemaal niet meegemaakt hebben, weten niet wat het allemaal betekent en weten niet hoeveel pijn ze ons kunnen doen door verkeerde woorden te gebruiken!! En mensen zijn soms hard...keihard!! Bij ons op dienst zijn er verschillende collega's zwanger. En het lijkt net alsof juist iedereen aan mij vraagt hoe het met die mensen is. Ik bedoel dan mensen die af en toe op dienst komen zoals de kiné, logopediste, sociaal assistente,... Zij weten ook wel niet waar wij mee bezig zijn. Maar het is precies alsof ze die vraag altijd maar aan mij stellen. In mezelf denk ik dan "mens zwijg er toch over!"
Het is allemaal niet gemakkelijk, maar we moeten erdoor eh meid!! En we gaan ervoor!!!!

Meiden, die dokters weten ook niet wat wij psychisch doormaken!!! Voor hun zijn we gewoon nummers. Ik voel me soms net alsof ik in de fabriek ben. Stel ik een vraag aan mijn dokter, wordt die ofwel afgeblokt ofwel krijg ik een antwoord waardoor ik uiteindelijk nog niet weet wat ik precies wil weten!! We weten zo weinig over ons eigen lichaam!! We hebben toch recht op de uitslag van alles. Niet? Zij vinden alles maar vanzelfsprekend, maar zij moeten het niet meemaken!!!!

Babske

[Inti]

Pleegouder zijn is idd iets heel moois maar mag zeker en vast ook niet onderschat worden.
Er komt veel meer bij kijken dan alleen maar het zorgen voor andermans kindje.

Natuurlijk mag je vragen hoe oud wij zijn maar ik vrees wel een beetje voor de reacties hier. Heb er namelijk niet zo'n goede ervaringen mee.
Ik ben 31 en mijn man is er 53. Wij zijn al iets meer dan 3 jaar gehuwd en heel gelukkig samen.

Groetjes,

Inti

[Loeki]

Ik ben 31 en m'n man is 37, net als bij jullie Babske. Ik word 32 in november, m'n klokje tikt hoor.

Ik blijf ook vaak met vragen zitten. En zelfs als ik ze kan stellen, zijn er gegarandeerd nieuwe vragen een uur nadien. Soms krijg ik de vragenstroom gewoon niet gestopt.

Leonie, erg! Dat ze dat toch fatsoenlijk uitleggen he! Voor een leek klinkt dat toch erg, "cystes". Terwijl dat vanalles kan zijn.

Inti, mijn zus vond ook dat wij pleegouders moesten worden ("ideaal zo voor jullie, voor mensen zonder kinderwens"). Ik zou dat nu zelfs niet zien zitten, chapeau hoor dat jullie dat kunnen. Tlijkt me zwaar.
Enneh, we kiezen niet op wie we verliefd worden he. Als jullie gelukkig zijn samen, who cares, de rest heeft daar niks aan te zeggen, toch? Tis tof van je man dat hij kindjes nog ziet zitten.

[Kelly en Krist]

Hallo,

Ik heb hier in het begin geantwoord hoe mijn PU's aanvoelden. Sedert dan ben ik blijven lezen omdat het voor mij iets vertrouwelijk is.

Ik wou jullie gewoon even zeggen dat je de moed zeker niet mag laten zakken.

Mijn man en ik hebben er 6 jaar over gedaan om zwanger te worden. We waren eerst niet van plan om IUI te doen maar na lang praten besloot mijn man dat hij het toch wou proberen. Met de woorden "maar geen IVF ofzo he. Daar begin ik niet aan. Als het niet lukt dan is het zo." Na 5 IUI pogingen moest ik een heel zware operatie ondergaan omdat ik zware endometriose bleek te hebben. In Brugge durfden ze me niet te opereren dus was ik doorverwezen naar Brussel. Na 2 weken ziekenhuis, 3 maand kunstmatige menopauze en 6 maand herstel van de operatie zijn we aan ICSI begonnen. We hebben wel het geluk gehad dat ik na 2 behandelingen zwanger was. Maar cryo's heb ik nooit gehad. Daarvoor waren mijn embryo's te slecht van kwaliteit.

Maar mensen geef niet op. Na 6 jaar durfde ik ook niet meer te dromen van een baby en nu zit die hier alles van materiaal (van op het bureau) rond te gooien en hard op het klavier te slaan. Waardoor ik de tekst helemaal op herlezen en de fouten verwijderen.

Ik wou jullie dit toch even vertellen.

Groetjes
Kelly

[babske]

Inti, daar heeft toch niemand over te oordelen....over hou oud jullie zijn en over de kinderwens die jullie hebben!! Zolang jullie gelukkig zijn samen en goed overeenkomen is het toch goed!! Het belangrijkste is dat jullie gelukkig zijn!!!! Trek je van 'de anderen' niks aan meid!

Loeki, tja ik ben dan toch net een jaartje jonger als jou. Ik word in november eigenlijk 31. Maar omdat dat al bijna daar is, zeg ik meestal al dat ik 31 ben. Hihi.. (foei, eigenlijk klopt dat niet eh!)

Bye bey Babske

[Inti]

Tja je kiest idd niet op wie je verliefd wordt. Ik zie mijn man heel graag en omgekeerd ook.
Eén van mijn voorwaarden om verder te gaan toenertijd met deze relatie was wel dat ik kindjes wou.
Mijn man zag dit zeker ook nog zitten dus zijn we er maar onmiddellijk aan begonnen. Alleen tot nu toe zonder resultaat
Krijg dikwijls de opmerking dat ik dan maar een jongere man had moeten nemen terwijl zijn leeftijd er niets mee te maken heeft.

Groetjes,

Inti

[mimi]

Inti. Over jullie leeftijd mag je je echt niets aantrekken. Zolang jullie maar gelukkig zijn. Dat is het bijzonderste. En in onze situatie is steun aan elkaar wel heel belangrijk hé, en daar doet jullie leeftijd niets toe hé.

Babske. Ik ben een jaartje jongen dan jij. Ik ben er 30 en mijn man is er 31. Ik had altijd graag kindjes gehad voor ik 30 ben, maar ja dat ga ik niet meer halen.

Kelly. Eigenlijk is het wel leuk jouw berichtje te lezen. Jij hebt dus ook al een hele weg afgelegd hé om er te geraken. Ik moet wel zeggen dat ik er moed uit put. Dit bewijst, dames, dat we moeten volhouden. We mogen de moed niet verliezen!!!

[Lente12]

Hallo,

De ms zijn daar eindelijk. Nu kan het tellen beginnen. Op dag 21 mag ik weer beginnen snuiven.

Iedereen verjaart hier blijkbaar in november. Ik word er dan 33. Mimi, als het aan mij had gelegen dan had ik al kinderen van mijn 20 jaar. Maar dat haal ik ook niet meer:). We mogen inderdaad de moed niet verliezen.

[Inti]

Hier wacht ik op nieuws. Vandaag dag 21 voor mij en ben bloed laten prikken.
Als alles goed is mag ik starten met snuiven.

Inti

[babske]

Lente12, het is misschien zo dat iedereen die in november jarig is vruchtbaarheidsproblemen heeft???

Mimi, ja dat was ook altijd mijn droom hoor....voor m'n 30ste mama te kunnen zijn. Maar helaas... Nu heb ik die droom vooruit geschoven en nu hoop ik toch wel dat ik voor m'n 35ste mama zal zijn!! Dat is dus nog een aantal jaartjes te gaan.. We zullen het maar positief blijven bekijken eh meid!

Inti, weet je al wat meer? Mag je beginnen snuiven? Ik denk dat ik morgen eens naar de consulente moet bellen om te zien wanneer ik voor m'n echo moet gaan want ms zijn eindelijk doorgebroken (na al een dikke week voortdurend bruinverlies te hebben gehad). Dus op naar de derde keer! Hopelijk is het voor één keer eens waar ... dat de derde keer de goeie keer is!!

Groetjes Babske

[Inti]

Hey Babske hier ondertussen terug beginnen snuiven.
Goed nieuws dus alleen moet ik nu blijkbaar bijna 4 weken snuiven ipv 3 zoals op schema staat. Maar dit is volgens monitoring gewoon omdat mijn PU datum later is vastgelegd omdat er dan pas plaats was.
Normaal 13 oktober met menopur beginnen. Dus PU ongeveer rond 25 oktober.
En dan hopelijk rond 30 oktober een terugplaatsing en rond 14 november goed nieuws he. Idd hoop voor mij ook derde keer goede keer.

Groetjes,

Inti