Omgaan met de pijn

[Prins22]

Dag allemaal,

Hebben jullie het vaak ook zo moeilijk telkens je iets verneemt over een nieuwe zwangerschap, een nieuwe geboorte, de zoveelste babyborrel?
Wat doen jullie om de pijn te verzachten?

Wij zijn al bijna 2 jaar aan het wachten op een kindje. 1 keer, begin 2010, was ik zwanger, maar helaas liep dat fout op 13 weken.
Door die onverwachte spontane zwangerschap zijn we toen nét niet in de MMM gestapt, maar daar gaan we nu mee starten.

Ik heb het gevoel dat ik zoveel tijd verloren ben door mijn miskraam. Vorig schooljaar zijn er 9 kinderen geboren op mijn werk en nu zijn er alweer 3 zwanger. Een van hen kreeg vorig jaar in oktober een kind en kondigde vandaag aan weer zwanger te zijn. Grmpfff!
Ik voelde me al rot omwille van doorkomende regels (oh, wat haat ik ze!). Dat zwangerennieuws kon er echt niet meer bij vanochtend. Ben weggelopen en bij een andere collega in tranen uitgebarsten.

Wat doen jullie om jullie gevoelens te ventileren (buiten hier op dit forum schrijven)?? Er zijn zo weinig mensen die ons begrijpen, ik word er nog knettergek van. Met ons wordt zo vaak geen of weinig rekening gehouden! Ook mijn partner begrijpt slechts gedeeltelijk hoe ik me voel. Hij doet z'n best maar mannen blijven op dat vlak totaal anders reageren.
Ik kan het soms echt niet meer aan...

[liezeke]

lieve prins,

de pijn blijft jammergenoeg. hoe je er best mee omgaat? tgoh, er is jammergenoeg geen succesrecept , je doet het helemaal zoals je zelf doet.
maar ik heb wel mijn truukjes:
-ik probeer, hoe rot de situatie ook is altijd iets positief te behouden of koesteren uit een situatie...
-me concentreren op de dingen in het 'nu' die gebeuren en opgaan in het moment.

maar trust me, dat lukt niet altijd zunnu, het is nu eenmaal een proces waar je doorgaat, hé..

dikke knuffel,

liesje

[fluffie]

Dag Prins,

Ik kan je ook geen wondermiddel geven om de pijn te doen verdwijnen. Een uitlaatklep zoeken helpt, sporten of een dagboek bijhouden (deed mij enorm veel deugd).

Dikke knuffel,
Véro.
xx

[Prins22]

Bedankt voor jullie reacties. Heb het deze week enorm moeilijk gehad. Alle opgekropte gevoelens zijn er tegelijkertijd uitgekomen met een pak huilbuien en zelfs hysterie t.o.v. mijn lief omdat ik me niet begrepen voel. Ik voel me echt belabberd. Gisteren trouwens een vierde zwangere collega op 't werk, mijn "maatje" dat een maand na mij een miskraam kreeg. Zij hebben alleen geen problemen om zwanger te geraken. Ze was wel lief omdat ze me apart genomen heeft om het te zeggen, maar het stéékt, verdorie. Ik merk dat ik er de hele tijd mee in mijn hoofd zit.

Gisteren naar CRG geweest om stand van zaken te bespreken (eerste keer sinds MK). Ze willen liefst een HSG doen om zeker te zijn dat er niks geblokkeerd zit, maar ik ben daar zooooo bang voor! Ik hoor de akeligste verhalen. Nu, we mogen als we willen 3 KI's laten doen zonder HSG, maar dan mag ik "niet boos zijn" als achteraf blijkt dat het voor niks was omdat er een obstructie zit. Pfff! Ik weet het niet! We staan mss wel voor een erg lange weg in de MMM. Wij, vrouwen moeten al die miserie maar ondergaan en dan kunnen ze er nog niet eens voor zorgen dat de voorafgaande onderzoeken pijnloos verlopen. En de man moet hooguit eventjes zijn potje vullen en klaar is kees.

Hebben jullie ook allemaal zo'n HSG moeten ondergaan? Uiteindelijk hebben we voorlopig gezegd het niet te doen, dinsdag counseling KI en dan zien jullie me wrsl verschuiven naar dat forumonderdeel. ;o) Als ik van gedacht verander, moet ik gewoon een belleke geven en dan geven ze een afspraak voor HSG.

Ik had gedacht dat ik weer hoop zou hebben na onze consultatie gisteren, maar eigenlijk weet ik het helemaal niet meer nu. Het ene moment denk ik: komaan, doe die HSG, andere momenten denk ik: maar nee, ik laat dat niet doen, er is toch 1 eileider die werkt?? Ik voel me alleszins niet "beter". Ben ook zo ontzettend moe van al die rusteloze nachten!

Sowieso ga ik maandag even langs de HA om mijn stress en rollercoastergevoelens te bespreken. Raak er momenteel heel moeilijk uit. En dat terwijl ik in andere tijden een vrolijke en goedgemutste meid ben. Ik herken mezelf niet meer.

Ondertussen blijf ik zoeken naar mijn roze bril

Groetjes!

[Lie_29]

Hey prins22,

Ik heb 2 jaar terug zo'n onderzoek gehad. 'k Vond het niet echt leuk, maar echte pijn is dan weer wat anders. 't Heeft bij mij eerlijk gezegd maar een fractie pijn gedaan. 't Was een zeer heftige kramp. Maar op het ogenblik dat je denkt: amai, wat een kramp is't al voorbij.
't Is een noodzakelijk kwaad, maar ik heb al veel meer en hevigere pijnen gehad dan dat hoor, 't valt heus wel mee.
Je leest ook enkel horrorverhalen, alle mensen die het eigenlijk maar peanuts vonden hoor je niet hoor

[loesje]

Hoi Prins,

Ik begrijp je gevoelens van onmacht hoor. Ikzelf heb al 12 eicelpuncties achter de rug met 7 embryo transfers allemaal zonder resultaat. Ook in mijn omgeving lijkt iedereen zonder problemen zwanger te worden en het doet mij ook heel veel pijn.
Heb ook al alle mogelijke onderzoeken laten doen en inderdaad ze zijn niet allemaal even aangenaam, maar het is noodzakelijk. Vraag zoveel mogelijk uitleg misschien stel je je het allemaal veel erger voor dan het is. Misschien kun je wat relaxatie oefeningen doen voor je onderzoek of is accupunctuur wel een mogelijke oplossing voor jou?
Het zou inderdaad jammer zijn moesten je pogingen mislukken omdat er iets over het hoofd werd gezien.

[liezeke]

prinsje,

die hsg, tis zoals lie schrijft efkes pijnlijk maar eigenlijk zo gedaan (duurt echt niet langer dan 30 seconden/ 1minuut). bij mij kwam er een knap verplegerke op mijn buik duwen tegen de pijn;)
je kan ook een dafalgan nemen om wat minder pijn te voelen (één gram) een uurtje of half uurtje voor het onderzoek.

mij heeft het geholpen door te denken dat die hsg er voor zorgt dat de eileiders wat meer opengetrokken worden en dus de kans op een geslaagde IUI na een hsg groter is...
en tijdens die korte pijn heb ik me geconcentreerd op mijn ademhaling en rustig blijven ademen.

zoen en sterkte,

liesje

[L***]

hallo prins,

ik vond dat hsg-onderzoek echt niets voorstellen.
zoals hier beschreven: een kramp van een fractie van een seconde, die ook onmiddellijk weer overgaat.
iedereen heeft een andere pijngrens natuurlijk en bij de één zal het makkelijker gaan dan de ander. maar ik vond dit onderzoek het minst erge...
inderdaad een pijnstiller nemen op voorhand, en je bent vertrokken.
persoonlijk zou ik het wel doen, want dit is één van de simpelste zaken om op te lossen: een obstructie in een eileider kan door dit onderzoek verdwijnen. een vriendin van me werd zo wél zwanger.

maar ik begrijp je gevoelens volledig.
heel veel sterkte en probeer te onthouden dat jouw tijd echt wel komt, echt waar!!

[Prins22]

Bedankt voor het hart onder de riem! Ik huiver nog steeds bij de gedachte, maar komt vooral omdat een collega van me die HSG nog steeds bestempelt als het pijnlijkste onderzoek dat ze ooit gehad heeft.
't Zou idd onnozel zijn tijd te verdoen, ik zal mijn moed bijeenrapen en dinsdag, als ik ga voor counseling KI, ook een afspraak maken voor dat onderzoek.

Ik loop nog steeds gestresseerd rond, het weekend heeft eigenlijk niet veel soelaas gebracht. Heb me gisteren op café wel een beetje kunnen ontspannen, maar de gedachten waren toch wel steeds latent aanwezig. Tja.

Ik sta er echt van te kijken dat jullie allemaal zo moedig zijn! Echt waar, het is tof om te zien hoe jullie hoopvol blijven. Wacht maar, als ik uit mijn dipje ben, schaar ik me bij jullie.

En ja, we moeten blijven geloven dat onze tijd nog komt, da's waar. Bedankt allemaal voor de steun en ook voor jullie een dikke knuffel!

[Sterretje]

Lieve Prins

Je bent sterker dan jezelf denkt hoor.
Het is echt ontzettend moeilijk met al die gevoelens om te gaan. en het is normaal dat je partner er anders mee omgaat en dat je misschien niet op dezelfde golflengte zit. Dat is nu eenmaal een fundamenteel verschil tss de geslachten hé

Maar je hebt gelijk, als er rondom jou een babyboom ad gang is, ga je even heel diep de put in.
Dat mag, je mag best even kwaad zijn op alles en iedereen en je mag enkele dagen verdrietig zijn.

maar probeer ook na een tijdje naar de positieve dingen (buiten je kinderwens) te kijken zodat je weet dat het leven nog steeds een geschenk is en dat er nog zoveel dingen zijn die je gelukkig kunnen maken.

Je moet zelf een beetje 'leren' hoe je met dit soort nieuws moet omgaan. Ik had ook op 'plastic glimlach' getraind hoor om deze situaties op te vangen..
Het went op de duur wel en als je zelf terug hoop vindt, kan je er weer wat beter mee om.

Probeer je op te trekken ah feit datt bijna 90% vd koppels met behandelingen zwanger raakt. Dus je situatiesis niet hopeloos.

Wat betreft het HSG: het is even lastig maar het is zo voorbij. en het 'loont' wel de moeite, ook als er niks abnormaals is, is het niet vergeefs geweest. Je hebt dan toch zekerheid en verspilt geen tijd met IUI die mss niet nuttig waren...

Veel succes gewenst hoor!

dfd

[Kruimel]

Hoi Prins,

Ik vond het niet een heel vervelend onderzoek. Dat is te zeggen, leuk is anders natuurlijk, maar heb er geen echte pijn van gehad. Ik vond het interessant om de vloeistof op het scherm te kunnen volgen en om te merken dat de plek die ik altijd bestempelde als mijn eileiders, ook echt mijn eileiders waren. Dus dat ik mijn eisprong en dergelijke inderdaad goed voelde normaal.

Goed rustig blijven ademhalen en niet in een kramp schieten was bij mij genoeg qua pijnbestrijding. En het meekijken dus, ben vrij nieuwsgierig aangelegd.

Een kies laten vullen vind ik vervelender.

Sterkte!

[Prins22]

Bedankt meiden! Sorry voor lange stilte, maar mijn pc was kapot. Ondertussen wat gekalmeerd, info gehad in Jette en HSG is nog niet nodig volgens standaardprocedure. Eerst 3 x KI en dan zien we wel. Ben was rustiger maar toch is 't spannend he. Misschien ook nog maar het begin van een lange, nog af te leggen weg.
Ben ook eens met HA gaan praten maandag en dat heeft echt deugd gedaan.

Het doet ook deugd jullie tips en aanmoedigingen te lezen.

Samen slaan we ons er wel door, hè! Allemaal veel sterkte en vooral succes gewenst, hoor!