OAM

[MA]

Zo voel ik me soms, een OAM, een onbewust alleenstaande moeder....
Ik weet dat dit in andere topics ook al wel aan bod komt, maar kom, vond dit belangrijk genoeg voor alle mama's om er een eigen topic aan te wijden.

Dinsdag is mijn yoga-avond. Na 1,5 jaar gedwongen niet sporten ben ik eindelijk 3 keer terug geweest. Doet deugd aan nek en rug, mijn probleemgebieden. Maar nu dinsdag was het al zover, manlief had weer een etentje voor het werk, hij werkte de rest van de dag thuis, is zelf dan tussendoor gaan sporten, maar mijn sportavond of rustmoment, kwam te vervallen. Gisteren was het zijn dag met Fleur maar hij moest in Amsterdam zijn, dus moest ik maar weer een oplossing zoeken terwijl ik zelf vroeg op de versterkte burcht die ons werk deze week is, zijn. Deze keer toch maar mooi naar hem terug geschoven. Zijn nacht met Fleur was ook al een paar keer komen te vervallen, dus heb ik er gisterenavond echt op gestaan dat hij deze nacht met haar sliep, haar deze morgen aankleedde en fles gaf en naar creche bracht...ik moest weer heel vroeg weg en hij niet. Ik doe dit quasi alle dagen, hij dus eens uitzonderlijk en dan nog begint het onderhandelen, percies een marrokaanse soek..ja maar als ik dat doe, dan moet jij dat doen....Ik ben voet bij stuk blijven houden, en heb gewijgerd ook maar iets over te nemen, 1 keer in de 2 weken is toch echt niet te veel gevraagd. Voor een keer dat ik eens iets vraag. Gevolg was dat ik totaal opgefokt naar bed ben gegaan, niet kon slapen, terug naar beneden omdat fleur op het speelkleed op de bank lag te slapen en manlief helemaal aan de andere kant van de bank zat (wakker toen ik vertrok maar dat duurt vaak niet lang). Wilde Fleur al in bed leggen maar mocht mij niet moeien en dus zenuwachtig liggen wezen dat ze beiden op een hoek van de zetel in slaap zouden vallen en Fleurtje eraf zou rollen...Soit deze morgen heeft hij dus de vaderrol op zich genomen, maar kind wordt wel extra vroeg in creche gedumped zodat de papa kan gaan sporten...en de mama, die voelt zich intussen een slechte mama...

[Nikita76]

dikke knuff hoor ! XXX

gelukkig heb ik er geen "last" van en neemt de papa zijn tijd hier wel, van zodra hij thuis is.. Ook zelfstandige dus ook komt er veel op mijn nek terecht, maar vind t nog te doen. Enkel... sporten... ik kom er ook maar niet toe. Geen tijd/mogelijkheid.

'k Vind t wel erg "zwaar klinken" voor jou. Jammer toch ?
X

[Sterretje]

Oooh Audrey,

De 'machteloosheid' en frustratie druipt van je berichtje.
Ik kan me goed inleven in je situatie en eerlijk ik zou niet in je plaats willen zijn.
Hoe graag je Fleurtje ook ziet en hoe graag je ook je mama-rol opneemt, soms MOET je gewoon tijd voor jezelf hebben. Da's heel belangrijk, ontspanning op tijd en stond.
En eens je 1x toegeeft, dan is het om zeep hé.
Kan je Fleur niet eens even wegdoen naar oma of zo? Of iemand anders die in de buurt woont die even kan komen oppassen?
Daar ben je heus geen slechte mama door!

Ik heb deze week ook uitzonderlijk de burcht alleen verdedigd Ventje elke avond laat thuis om dan in de zetel of achter PC te ploffen.

Ik dus ook geen tijd voor buitenhuise hobby, maar wedden dat hij vanavond per sé wil gaan sporten omdat hij dan toevallig eens op tijd thuis is... ik kan me daar aan ergeren, omdat hij de 'vrijheid' heeft of zich toeëigent om te gaan en staan waar en wanneer hij wil.
als ik iets zeg, antwoordt hij ook: vraag een babysit, maar dat weiger ik principieel. Gewoon omdat hij WEL de mogeijkheid om met mij rekening te houden.
Pas op, ik heb verder geen klaten, en ik kan het niet vergeiljken met jouw situatie. Maar ik kan me je ergernissen goed voorstellen. Dikke knuf daarvoor!

[logost]

Lieve Ma,

Ik ben blij dat je dit topic gestart bent. Ik denk er al lang over na om er ook iets over te schrijven.

Eerst en vooral begrijp ik je volledig. Jullie hebben samen voor Fleurtje gekozen en uiteindelijk komt de grootste zorg op jouw schouders terecht, terwijl hij in het begin heel duidelijk zal gezegd hebben dat hij zeker zijn deel van de taken zou doen.
Ook het voorbeeld van het speeltapijt vind ik jammer genoeg terug in mijn eigen situatie.
Ik heb er nog steeds geen oplossing voor gevonden, buiten er met hem over praten. Maar ik heb niet het idee dat dat in mijn situatie veel opbrengt.

Ik heb ook even nood om mijn gal op dat vlak te spuwen (je zal zien dat je niet alleen bent MA).
Ik ben hele dagen thuis nu. Lekker makkelijk dus ik neem alle zorg op mij. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat, dan de nachten en het begint terug. Daarbij doe ik uiteraard het huishouden en zorg dat het eten klaarstaat. Ik slaap niet bij overdag. Ventje wilt dat ik nog wat regel voor de bouw en nog wat telefoons doe enzo. Eigenlijk wilt hij ook nog dat ik boodschappen ga doen, maar heel eerlijk ik zou niet weten hoe ik dat moet doen. Sinds ik terug aan het studeren ben, neemt hij hem een hele dag verlof op maandag en neemt dan de zorg van me uit handen. Er gebeurt uiteraard niets in het huishouden, laat staan koken of wat dan ook. De momenten dat hij met WOut bezig is, zijn zeldzaam. Oké hij heeft hem wel af en toe vast en zit dan gigantisch onrustig te wippen met hem op zijn benen. Wout kijkt heel de tijd naar papa maar papa die blijft tv kijken af en toe wat gekke geluiden makend maar NOOIT naar WOut kijkend. Ik vind het dus vreselijk om dat te zien. Wout wilt gewoon echt 'aandacht' van papa.
Dat dit zo in de week is, kan ik ergens nog begrijpen. Hoewel er nog een discussie was bij de zwangerschapsbegeleiding over de taakverdeling. Zowel ik als hij moesten aankruisen welke taken voor de mama zouden zijn en welke voor de papa. Ik had overal een kruisje bij 'mama' gezet. Papa was daarvoor kwaad want hij kookte toch altijd en zou dat zeker blijven doen en het huishouden zouden we met ons tweetjes doen. Sinds ik thuis ben heeft hij nog geen stofzuiger aangeraakt en steekt hij alleen maar was in zodat ik kan blijven strijken.
Over Wout eten geven: af en toe moet ik afkolven en laat ik papa het flesje geven (ik dacht: zo komt er misschien toch een band). Dan steekt hij dat flesje in zijn mond en begint doodleuk tv te kijken. WOut ligt niet in zijn armen maar op zo'n bv kussen dus ook geen liefdevolle aanrakingen...


Dan hebben we de weekends. ALTIJD moet ik opstaan, en blijf ik de hele dag voor hem zorgen. En ik doe dat doodgraag echt waar, maar soms zou ik ook gewoon even me-time willen hebben. Even schoenen gaan kopen of eens gaan lopen of gewoon het huis eens poetsen of met een vriendin gaan eten. Heel even zou heel leuk zijn. Maar dat gezegd zijnde zie ik mijne Wout dooddoodgraag.

[MA]

heel herkenbaar...en ik vrees dat dat toelaten tijdens die 5 maanden dat ik thuis was, ook een deel van het probleem is nu...hij is het zo gewoon, en blijft verder doen alsof je niet werkt (en zal ook nooit willen toegeven dat die eerste maanden thuis met een baby vaak zwaarder zijn dan werken)... Dikke knuf, kan alleen maar zeggen, snel aan de alarmbel trekken want hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt. En ook hier, ik zie Fleur doodgraag, en ik weet de papa ook, en soms kan hij echt prachtig met haar bezig zijn, maar die TV,ja dat zie ik hier ook

[Sterretje]

oooh logost, voor jou ook een dikke knuf.
Als jonge mama verwacht je veel meer vd papa hé.
Wij worden overspoeld van moederliefde en intense liefde voor je baby, en de papa zit daar dan schijnbaar ongeïnteresseerd een flesje te geven.
Praat daar toch met hem over. Persoonlijk zou ik er ook niet mee omkunnen.
Vraag aan je man waarom hij Wout niet knuffelt, of er niet mee speelt... OK, hij is nog veel te klein om er echt mee te spelen, maar helpt hij bij het badje? loopt hij er eens mee rond?
Wout vraagt duidelijk aandacht, dus al was het maar dat de papa gewoon vertelt tegen Wout, of verversen, of aaankleden: dat schept ook een band.
'k hoop zo dat jullie er uit komen, want als jonge ouders is het zo leuk om alles samen te beleven.
Maar het betert wel als de kindjes ouder worden en meer interactie bieden.
Mijn man heeft altijd veel aandacht gehad voor ons kleintje, maar hij vindt het nu gewoon zo veel leuker.

En ja, herkenbaar: ze denken dat je de hele dag thuis bent en dat je lekker lui bent en zeePen van tijd hebt, terwijl je zelf eens smacht naar een uurtje vrije tijd (om schoenen te gaan kopen)à oom eens even niet in die mama-rol geduwd te zitten. Wij snappen het

[dinootje]

Ja, ik kan hier nu nog niet echt over meespreken. Met de zoon stond ik er al op 8 maanden alleen voor, en ik moet zeggen dat ik die eerste 8 maanden ook zo goed als alles alleen deed, de zoon ging zelfs naar de onthaalmoeder als ik moest werken en de papa thuis was, plus dat ik na het werk nog aan alles moest beginnen nadat ik de zoon opgehaald had. Natuurlijk een van de redenen dat die relatie niet blijven duren is, al is het de papa die weggegaan is met iemand zonder kind. Hij was er duidelijk niet klaar voor...
Maar.. ik vond het echte alleen zijn dan wel gemakkelijker, omdat je veel minder energie steekt in het proberen geregeld te krijgen, frustreren, enz. je weet gewoon dat je er alleen voor staat en je regelt een babysit (mijn papa was toen een echte schat).
Dus dames, allemaal een dikke knuffel!

Met mijn ventje nu heb ik heel lang alles alleen blijven doen, ik vond dat normaal omdat het mijn zoontje was. Maar hoe langer de relatie duurde, hoe losser het liep. Hoe ouder het kind wordt, hoe gemakkelijker het ook wordt voor de mama om het wat los te laten. In het begin is er een echte zuignap tussen jou en je kindje hé.

Maar ik zou toch op tijd en stond een middag, avond of dag voor mezelf opeisen hoor. Als je tijdig meldt dat je die dag van zo laat tot zo laat weg bent, dat hij dus voor het kindje zal moeten zorgen, zou dat niet werken?
Hier werkt het alleszins, maar ik moet het wel tijdig melden, en dan zeker de dag voordien en de dag zelf nogmaals herinneren. En dan doet ventje alles zonder probleem. Zo spreek ik eens per maand af met een vriendin en ga ik (voor en na de zwangerschap) eens per week naar de yoga. Maar ventje heeft ook zijn avond dat hij niet thuis is vanwege de cursus die hij volgt. En dat zal met de tweeling niet veranderen, dus zal ik mijn vrije tijd ook niet laten vallen hoor. Nadat de borstvoeding geregeld verloopt natuurlijk en ik weet wanneer ik weg kan, in het begin heb je toch niet die behoefte.
Mijn ventje is zelfs graag alleen thuis. Met mijn werkuren en zeker nu ik thuis ben, krijgt hij daar bijna de kans niet toe, en geniet hij eigenlijk als ik alleen weg ben (met of zonder de zoon).

Ik heb wel moeten leren oogkleppen dragen, geen commentaar leveren als hij dan bv. het fornuis niet heeft afgekuist, of als hij te lang spelletjes gespeeld heeft met de zoon.

[wat is er mis?]

Meisjes, allemaal een dikke knuf.

Audrey, goed dat je gisteren voet bij stuk hebt gehouden. Ik ben het helemaal met je eens dat Fleur op de zetel alleen laten liggen zonder directe bescherming dat je daarvan stijgert. Zou ik ook doen. Maar soms denk ik ook dat we moeten loslaten naar de papa. We mogen hen ook niet altijd "afbreken" als ze iets doen op hun manier, dat niet onze manier is. Daar zijn wij mama's soms wel sterk in denk ik . Maar het moet wel binnen de rede blijven hé en dat is dus dat van de zetel niet.
Miss moet je toch eens harder met hem doorspreken?

Ik moet zeggen dat ik niet mag klagen als ik jullie verhalen lees, maar mijn ventje blijft ook wel een man natuurlijk. En ik merk wel dat ik meer "opoffer" (als je dat zo kan benoemen natuurlijk) dan mijn man. Maar ach ja, als ik het zo lees is mijn ventje nog de slechtste niet, al werkt hij wel nog altijd iets te veel naar mijn goesting.

Logost, je moet van bij het begin duidelijkheden stellen denk ik. Als jij behoefte hebt aan me-time, moet je daarop staan. De band tss zoon en papa zal idd wel beteren mettertijd, maar spreek er hem miss nu ook al over aan. Hij beseft dat miss niet eens. Kan je niet zo eens zeggen "ei papa Woutje vraagt je aandacht" op het moment dat Wout naar de papa kijkt. Ik doe dat ook als Adie zo smachtend kijkt naar de papa om een blik terug te krijgen (nu is dat wel al duidelijker dan op de leeftijd van Wout, maar het zou miss wel helpen).
En zou hij eens in het weekend niet voor je knn opstaan met Woutje nadat jij BV in bed hebt gegeven? Dat deed mijn ventje dan wel. Ik zat toen met een huilbaby en eigenlijk had mijn ventje wel medelijden dat ik 24u op 24u bij onze huilbaby zat. Hij was blij dat hij eens kon vluchten naar zijn werk. Dus hij begreep op dat vlak gelukkig wel hoe zwaar het voor me was. En ik moet zeggen zonder die recup in het weekend, had ik het nooit zo volgehouden denk ik. Het was nu al kantje boortje.

[Loeki]

Dikke late knuff voor alle OAM's!

Waar zitten die nieuwe mannen toch hé...

Kheb veel herkenbare dingen gelezen. Van andere dingen val ik dan van m'n stoel en vind ik echt niet kunnen. Tegelijk ondervind ik zelf ook maar al te goed dat gewoon veel afhangt van de empatie van je ventje (aiaiai). En dat loopt vaak mis hé.

Ze kunnen zich precies helemaal niet in de leefwereld van jou of van je kleintje zetten. Ik denk dan altijd dat dat toch niet zo moeilijk is maar blijkbaar wel.

[lisa marie]

Gisteren kon ik niet reageren, want ventje was eens wat vroeger thuis.

Oh Audrey, je moest eens weten hoe vaak ik aan de woorden 'OAM' gedacht heb. Hoe vaak heb ik niet het idee dat ik dat tegen wil en dank geworden ben.
OAM maar niet met de 'voordelen' 'vrijheden' van een OAM.
Want ook al is ventje er bijna nooit, toch ben ik niet 'vrij'. Die opmerkingen als hij thuiskomt van 'is dit niet gewassen, is dat niet opgeruimd'. En als ik eens iets met ons meisje wil doen of ergens heen wil gaan, zeg je dat natuurlijk. (en soms mag ik dan niet, zoals bij de eerste bijeenkomst. Nu kan hij op zijn kop gaan staan, ik ga gewoon ! En dat weet hij ook).

Soms denk ik wel dat het voor een stuk mijn eigen schuld is. Voor ons meisje er was, had ik er absoluut geen moeite mee om zo vaak alleen te zijn.
We hebben elkaar op relatief ‘latere’ leeftijd leren kennen. En ik was al 34 toen we gingen samenwonen.
Ik was toen vaak alleen thuis, maar vond het fijn om mijn ding te doen, te kijken naar ‘mijn’ programma’s. Het huishouden deed ik met plezier. Dat was mijn werk op zaterdag. Zondag was mijn luierdag. Ventje werkte dan toch, ik deed wat ik wilde. Ik borduurde en naaide heel veel. Als mijn hobbykamer dan een grote rommel was, was dat niet erg.

Voor mijn man gaat zijn leven nu door, behalve dan dat hij er iets extra heeft bijgekregen, iets heel liefs, iets heel moois, iets heel kostbaars. Hij beleeft er fijne momenten mee, en hoeft niet echt te zorgen, de mama doet dat wel.

Maar voor mij is mijn leven wel heel erg veranderd. Ik kan niet zomaar meer een paar uur achter mekaar stevig doorpoetsen om me dan voldaan met een boekje in de zetel te zetten. En ik vind dat helemaal niet erg, want ik heb nu ons lieve meisje dat ik toch oh zo graag zie. En het huishouden moet daar een beetje voor wijken. Ik poets nu wat meer in stuk en brok (en daardoor wordt er wel wat minder gepoetst). De was wordt wat vaker opgeplooid in plaats van gestreken. Er wordt eens wat minder gekookt en wat meer opgewarmd.

Ik kan me echt kwaad maken in mijn man, echt enorm, maar ik denk ooit ook wel dat hij gewoon niet beseft hoe mijn leven veranderd is…

[wat is er mis?]

Lieve LM,

Is hij dan nooit eens een dag thuis? Kan je hem die dag dan eens niet volledig voor Marie laten zorgen. Zo zal hij toch iets meer weten hoe jouw leven veranderd is.

Ik heb me al heel vaak de bedenking gemaakt dat ik geen BAM wil zijn. Laat dus staan een OAM!

[Sterretje]

Dikke knuf LM,
Ik hoop dat je ventje eens beseft of zal gaan beseffen hoe het jullie leven veranderd heeft.
Heeft hij dan nooit de behoefte eens iets in gezinsverband te doen? Kan je hem echt niet overtuigen eens 1 dag in de twee weken of zo voor jullie te reserveren?

ik ben ervan overtuigd dat hij jullie heel graag ziet, maaar idd de macht der gewoonte heeft hem in zijn greep. Hij beseft mss niet ten volle hoe ingrijpend jullie leven eigenlijk veranderd is!

ik heb ergens wel met alle OAM's te doen, want ik begrijp die papa's niet en ik vind hen ergens heel egoistisch. Ook al bedoelen ze het niet slecht, ze zouden toch eens wat meer besef en medeleven mogen opbrengen.

[MA]

LM, jouw verhaal lijkt heel erg op het mijne...en ja, ook hier de indruk dat mijn leven op zijn kop staat en hij verder gaat zoals vroeger.
manlief is hier wel in het weekend thuis maar ja...vandaag is hij ook aan het werk geweest. nu is hij gaan sporten want had rugpijn..moesten om 8u naar feestje, zegt hij daarstraks ineens dat hij eerst nog naar trouw gaat in nederland. hij zou om 5.15 vertrekken en op tijd terug komen en dan konden we nog naar feestje. ik ben stikkapot, heb nog maar eens schele hoofdpijn, probeer in te pakken, heb hier al boodschappen gedaan (en dan krijg je nog commentaar dat jij toch ook weg geweest bent en hij dan alleen met fleur was), fleur's eten gemaakt en gegeven...afin, ik zie het helemaal niet meer zitten om later naar feestje te gaan, kan alleen maar aan mijn bed denken. hij wordt kwaad als ik zeg dat hij maar niet moet gaan sporten maar helpen inpakken of wat strijken (dan strijkt hij zijn 3 t-shirten) maar ik moet maar alles laten vallen. Yoga vond hij onhandig ik moest maar iets doen met wat flexibeler uren... Gek word ik van die vent. Deze week ging hij mpampers en eten meebrengen van nederland. natuurlijk weer niet gebeurd. mocht ik dus gisteren nog gaan halen en dan fleur oppikken en meneer die eens vroeg thuis was, was gaan fgolfen. en dan zegt hij dat ik altijd zaag...'k voel mij percies de meid van de pastoor

[wat is er mis?]

Oh Audrey, dikke knuf. Moest je het over je hart krijgen (what am I thinking, of course not) je zou hem eens een week voor Fleur en het huishouden moeten laten zorgen. Zo zou hij miss eens wat meer respect krijgen voor wat jij allemaal doet. Dikke knuf meid.
Ik hoop dat je toch met hem er eens een deftig woord over kan hbb, zodat hij het toch ienemienie inziet.

[mies]

Amai zeg, zo'n mannen... Audrey en LM chapeau hoor dat jullie het allemaal maar blijven doen!
Zou het ook iets met de leeftijden van jullie mannen te maken hebben? Het zijn tenslotte geen snotneuzen meer, ze hebben al hun way of life gevonden en zijn misschien wat rigieder daarin? Ik zeg maar iets he...

En ik weet het, het is die onmetelijke liefde voor dat kleintje dat je aan de gang houdt. En ergens weten die mannen dat ook. Ze weten dat "opgeven" niet in jullie woordenboek staat. Dat uiteindelijk alles wel zal gedaan worden zonder dat zij een vinger moeten uitsteken...
Een "staking" levert meestal weinig meer op dan wrevel langs de twee kanten. Al is het wel een effectieve manier om je punt duidelijk te maken: dat er énorm veel werk te doen is in een huishouden. Maar daarom snappen zij meestal nog niet dat die enorme hoeveelheid werk best herverdeeld zou worden natuurlijk.

Is het, nu jullie beiden terug werken, niet eens tijd voor een herevaluatie? Een soort "reset" die moet worden uitgevoerd? De mannen hebben het inderdaad totaal niet door he. Misschien dat jullie eens formeel het op de agenda moeten brengen?
Eens een avondje een babysit regelen, en dan iets plannen waarbij jullie alleen met twee zijn (manlief kan niet weglopen om eens iets anders te doen), en toch vrijuit kunnen praten/discussiëren/wenen? Dus niet en plein public ofzo...
En het ook op voorhand zo aankondigen, dat het tijd is voor een echt serieus gesprek over de veranderde levenssituaties voor iedereen?


Logost, wat jij beschrijft is ook echt wel schrijnend vind ik. Zo continu TV kijken, ik heb het mijn ventje verboden en die heeft gelukkig heel braaf geluisterd... wij zijn ook wel geen grote TV-kijkers dus dat hielp ook wel.
Wat mij nu te binnen valt, als overbrugging naar een échte oplossing, is een voorstel dat manlief zijn programma's kan opnemen (op een digicorder ofzo), en pas later 's avonds kan bekijken als Wout al slaapt?
Dat je, bijvoorbeeld als Wout op zijn schoot zit, even het programma laat voor wat het is, en later verder kijkt?
En daarnaast natuurlijk ook een structurele oplossing, waarbij je niet voor élk momentje van "me-time" moet gaan onderhandelen, maar waarbij het ingekaderd zit in een grotere, allomvattende gezin-tijdsplanning?

Want ja, mannen vinden toch alleen maar dat wij "zagen" als we telkens opnieuw hetzelfde vragen...