Na lang wachten en hard werken heb ik gisteren mijn 12 weken echo gehad. Onze spruit is perfect en op en top goedgekeurd. Hij/zij mag blijven
Ik open dit topic "zwanger in bonheiden/imelda" om mijn mede-lotgenoten een hart onder de riem te steken en hoop dat ze snel het IVF/ICSI topic van Imelda mogen verlaten en mij hier komen vergezellen. De dames daar zitten allemaal in spannende tijden. Sommige in de spannende wachtweken, andere hebben uitzicht op een TP deze week, ...
Ik wens hen super veel succes en wil hen graag snel in dit topicje zien verschijnen.
Natuurlijk zou ik het ook super vinden om andere mede-zwangere vrouwen van Imelda hier tegen te komen om onze ervaringen te delen.
Ik zal me kort even voorstellen voor de onbekenden:
2.5 jaar geleden begonnen we vol moed aan onze eerste spruit. al snel werd duidelijk dat het niet zo evident leek dan gedacht. Na vele maanden sukkelen met mijn cyclus, na maanden met clomid, menopur, IUI, ... waren we aanbeland bij IVF.
1ste IVF: overstimulatie, alle embryo's in de vriezer. 5 TP gehad van telkens 2 embryo's, eentje was er kortstondig blijven plakken, maar spijtig genoeg geen blijvertje.
In juni was het dan tijd voor IVF nr° 2. Ik moest en zou voor de zomer nog een poging wagen. Ik wilde dat gewoon. Gelukkig was mijn dokter heel begripvol. Echter terug een overstimulatie. Maar deze keer hebben ze de embryo's wel 3 dagen laten evolueren. Op dag 3 stond in in UZ Leuven en werd ik naar huis gestuurd ... te risicovol voor een TP. Maar daar lag zo'n mooi embryo en ik zat overvol met hormonen. Dit was mijn kans, zo voelde ik het alleszins aan. Wat de gevolgen ook mochten zijn (zolang het niet negatief was voor het vruchtje) wilde ik een TP. Ik verlangde ernaar.
Mijn vriend kon er niet bij zijn, spijtig. Maar doordat ik bleef volhouden dat ik een TP wou, moest ik enkele uren wachten op bloedresultaten. toen ze me een 2de keer in de operatiezaal leiden, ze hadden uiteindelijk toch toegestemd, kwam hij plots opdagen. Ik wist het niet en kon mijn ogen niet geloven. Net toen ik door de deur ging stond hij plots achter mij. Ik kreeg tranen in mijn ogen (nu nog trouwens als ik eraan denk).
Hij was gewoon op zijn werk vertrokken, hoe druk het ook was. Fantastisch gewoon ...
2 weken later begon de overstimulatie inderdaad erger te worden. toen wist ik het! het is gelukt! In totaal bijna 5 weken platterust moeten nemen om te kunnen recupereren. Maar het was de moeite. Heb alle pijn, last en miserie met veel plezier doorstaan.
Gisteren heeft onze spruit naar ons gewuifd
Mede-zwangere vrouwen in Imelda, ik leer jullie graag kennen!