Noa09, onze omgeving weet niet wat we meemaken. Ze kunnen zich niet inbeelden hoe moeilijk en hard het soms kan zijn. Je kan gewoon niet doen alsof er niets is gebeurt. Elke dag medicatie snuiven, spuiten of slikken en al die bn's/echo's doen, doen ons eraan denken dat er iets zou kunnen gebeuren. Dagen zoals vandaag waar je niets wilt doen, niemand wilt zien heb ik al meer dan 1 keer gehad. Dan blijf ik in mijn zetel in een fleezendeken voor mij uit staren. We zullen er ooit geraken. Ergens diep in mij weet ik het. Ook al hebben we nog een lange weg af te leggen.
Dikke knuffel.
ICSI juli
-
Isolde
- Berichten: 316
- Lid geworden op: 28 maart 2009, 12:09
Noa09, lieve meid. Op den duur vind ik geen woorden meer om uit te leggen hoe het voelt om in dit hectische cirucus je hoofd boven water te houden. Echt gewoon niet. Het is zo hard en ontroostbaar soms. En de "buiten"wereld staat er ook helemaal BUITEN. Ze zitten in een ander leven, weten zij veel hoe jij je hebt te voelen. Het is dan ook idd erg dat ze vinden dat je er maar eens snel door moet gaan.
Lieve Noa09, neem je tijd. Neem je fleece. Laat je huis voor wat het is. Echt, diene kuis kan wachten. Misschien helpt het om eens een goed warm saunake te gaan doen, jezelf te tracteren op een zalige massage, glas wijn en lekker etentje of gewoon je deur op slot en dvdkes van gray's anathomy en ne grote pot Ben & Jerry's ijs met banaan en chocola
Dikke knuffel en alles komt goed. Echt, ik geloof erin.
Isa X
Lieve Noa09, neem je tijd. Neem je fleece. Laat je huis voor wat het is. Echt, diene kuis kan wachten. Misschien helpt het om eens een goed warm saunake te gaan doen, jezelf te tracteren op een zalige massage, glas wijn en lekker etentje of gewoon je deur op slot en dvdkes van gray's anathomy en ne grote pot Ben & Jerry's ijs met banaan en chocola
Dikke knuffel en alles komt goed. Echt, ik geloof erin.
Isa X
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Noa09 meid dikke knuffel. Kon je maar eens met iemand van ons echt afspreken om eens uit te huilen; 't moet niet makkelijk zijn om ook nog eens alle dagen alleen te zitten. Te hopen en te wachten op een wonder.
Voel je niet schuldig omdat je down bent, da's echt heel normaal. Een mens is sterker dan hij zelf denkt. maar soms moet je even kunnen treuren om dan ineens, soms op een klein plaatsje, weer nieuwe moed te vinden.
Je zal zien dat het binnenkort echt beter gaat.
Een boodschap voor alle dames hoor. Gewoon genieten van elke dag, vd kleine geneugten van het leven, kijk om je heen er zijn zoveel dingen die je nog gelukkig maken!
Lente ik was met deze terugplaatsing ook erg emotioneel. Echt, ik heb veel gehuild om de stomste dingen! Ik duim dat het een positief teken is.
Intussen gaat het emotioneel iets beter met mij (meer een gelatenheid) maar de overstimulatie blijft. t gaat helemaal op en af. Om de andere dag moet ik een punctie (zoals eicelpunctie) laten doen om vocht af te tappen, en verder word ik hier op de voet gevolgd.
'k begin stilaan te 'aanvaarden' en iets gelukkiger te worden met het wondertje in mijn buik. 't is zo een raar en dubbel gevoel.
en ik wens iedereen een zwangerschap toe, maar liefst niet op de manier die ik nu doormaak! 'k zou het er NOOIT meer voor over hebben. Hoe graag ik mijn kindje ook zie, een volgende stimulatie komt er niet. 'k ga niet meer met gevaar van mijn eigen leven spelen...
veel liefs aan iedereen en hopelijk brengt september een mooi najaarszonnetje!
Voel je niet schuldig omdat je down bent, da's echt heel normaal. Een mens is sterker dan hij zelf denkt. maar soms moet je even kunnen treuren om dan ineens, soms op een klein plaatsje, weer nieuwe moed te vinden.
Je zal zien dat het binnenkort echt beter gaat.
Een boodschap voor alle dames hoor. Gewoon genieten van elke dag, vd kleine geneugten van het leven, kijk om je heen er zijn zoveel dingen die je nog gelukkig maken!
Lente ik was met deze terugplaatsing ook erg emotioneel. Echt, ik heb veel gehuild om de stomste dingen! Ik duim dat het een positief teken is.
Intussen gaat het emotioneel iets beter met mij (meer een gelatenheid) maar de overstimulatie blijft. t gaat helemaal op en af. Om de andere dag moet ik een punctie (zoals eicelpunctie) laten doen om vocht af te tappen, en verder word ik hier op de voet gevolgd.
'k begin stilaan te 'aanvaarden' en iets gelukkiger te worden met het wondertje in mijn buik. 't is zo een raar en dubbel gevoel.
en ik wens iedereen een zwangerschap toe, maar liefst niet op de manier die ik nu doormaak! 'k zou het er NOOIT meer voor over hebben. Hoe graag ik mijn kindje ook zie, een volgende stimulatie komt er niet. 'k ga niet meer met gevaar van mijn eigen leven spelen...
veel liefs aan iedereen en hopelijk brengt september een mooi najaarszonnetje!
-
imme
- Berichten: 218
- Lid geworden op: 6 mei 2010, 15:32
Noa09
meisje, we begrijpen je maar al te goed! Wat weten buitenstaanders hoe hard het is. Hoe sterk we iedere keer moeten zijn. Je moet jezelf ook toelaten om diep te gaan, in zak en as te zitten. Het is zoals Sterretje zegt, plots kan je daar in je verdriet terug de hoop vinden.
Hoe kunnen we met alles waar we moeten op letten, geen rekening houden met deze roallercoaster!
Maar weet ; we zitten er samen op met jou! Iedereen hier gaat mee op en neer, en de ene wordt al wat sneller misselijk in de bochten, de andere in de afdaling en nog een andere in de onderste boven, maar we weten allemaal hoe het voelt en niemand van ons weet wanneer we kunnen uitstappen.
Verwen je zelf maar, en soms is echt wenen en echt voor je uit staren wel de oplossing.
Dikke troostknuffel
meisje, we begrijpen je maar al te goed! Wat weten buitenstaanders hoe hard het is. Hoe sterk we iedere keer moeten zijn. Je moet jezelf ook toelaten om diep te gaan, in zak en as te zitten. Het is zoals Sterretje zegt, plots kan je daar in je verdriet terug de hoop vinden.
Hoe kunnen we met alles waar we moeten op letten, geen rekening houden met deze roallercoaster!
Maar weet ; we zitten er samen op met jou! Iedereen hier gaat mee op en neer, en de ene wordt al wat sneller misselijk in de bochten, de andere in de afdaling en nog een andere in de onderste boven, maar we weten allemaal hoe het voelt en niemand van ons weet wanneer we kunnen uitstappen.
Verwen je zelf maar, en soms is echt wenen en echt voor je uit staren wel de oplossing.
Dikke troostknuffel
-
gertie
- Berichten: 27
- Lid geworden op: 23 juli 2010, 17:16
Noa09,
Ik vind het verschrikkelijk dat je omgeving zo reageert. Dat is zo typisch voor mensen, hard zijn voor mekaar en egoïstisch zijn. Als zij maar hebben wat ze willen. Eens goed woedend worden en krijsen zou misschien wel goed kunnen doen! Jij hoeft aan niemand verantwoording af te leggen over de manier waarop jij je voelt. Ikzelf heb momenteel ook nog superveel last van die hormonen. Begrijp maar al te goed wat je bedoelt. Dit is misschien een magere troost, want de mensen die je dagdagelijks ziet, daar moet je veel aan hebben, al luisteren ze gewoon. Zij hoeven totaal geen oordeel te vellen. Weet dat wij met je meeleven en dat er een dag komt dat je opstaat en dat alles weer een beetje beter gaat, maar echt vergeten en doen alsof er niets gebeurt is dan kan gewoon bijna niet. Megadikke knuffelXXX
Sterretje,
Ook voor jou een dikke chapeau hoor. IIk kan dat geloven dat je er nu zo over denkt. Maar binnen een aantal maanden ben je dat hopelijk vergeten! ik duim mee dat het snel mag betergaan.
Ik vind het verschrikkelijk dat je omgeving zo reageert. Dat is zo typisch voor mensen, hard zijn voor mekaar en egoïstisch zijn. Als zij maar hebben wat ze willen. Eens goed woedend worden en krijsen zou misschien wel goed kunnen doen! Jij hoeft aan niemand verantwoording af te leggen over de manier waarop jij je voelt. Ikzelf heb momenteel ook nog superveel last van die hormonen. Begrijp maar al te goed wat je bedoelt. Dit is misschien een magere troost, want de mensen die je dagdagelijks ziet, daar moet je veel aan hebben, al luisteren ze gewoon. Zij hoeven totaal geen oordeel te vellen. Weet dat wij met je meeleven en dat er een dag komt dat je opstaat en dat alles weer een beetje beter gaat, maar echt vergeten en doen alsof er niets gebeurt is dan kan gewoon bijna niet. Megadikke knuffelXXX
Sterretje,
Ook voor jou een dikke chapeau hoor. IIk kan dat geloven dat je er nu zo over denkt. Maar binnen een aantal maanden ben je dat hopelijk vergeten! ik duim mee dat het snel mag betergaan.
-
Leiria
- Berichten: 51
- Lid geworden op: 7 april 2010, 11:22
Hallo,
Net erug uit vakantie en het heeft deugd gedaan. Deze week bel ik naar de gyn om te zien wanneer ik kan starten met de cryo: waarschijnlijk tussen half oktober en half november.
Sterretje, ik ben blij te horen dat je toch begint te genieten van je zwnagerschap ondanks de lichamelijke problemen. amai, het is echt een serieuze overstimulatie. Hopelijk komen je ventje en dochtertje dagelijks langs en word je snel beter.
Lente, voor jou begint de testdatum dichter te komen. Ik duim voor jou.
Noa, hopelijk kan je volgende week starten met de stimulatie.
Noa09, ik voel echt met je mee. De omgeving weet idd niet wat je doormaakt en ze denken dat er een soort van gewenning optreedt en denken dat je ondertussen wel zou moeten weten dat de kans bestaat dat het ook deze keer niet lukt. Tuurlijk weten we dat, maar we draaien mee in deze hectische mallemolen omdat we HOPEN zo onze droom te verwezenlijken. Maar dat kan iemand die het nooit heeft moeten meemaken niet begrijpen. Keer op keer een teleurstelling verwerken heeft een impact en las je er dan even doorzit, mag je je gerust laten gaan en even afsluiten van de wereld. Maar niet te lang natuurlijk, je zal zien dat er toch iemand je de moed zal geven om weer door te gaan. En waarschijnlijk ben jij die iemand. Dikke knuffel.
Net erug uit vakantie en het heeft deugd gedaan. Deze week bel ik naar de gyn om te zien wanneer ik kan starten met de cryo: waarschijnlijk tussen half oktober en half november.
Sterretje, ik ben blij te horen dat je toch begint te genieten van je zwnagerschap ondanks de lichamelijke problemen. amai, het is echt een serieuze overstimulatie. Hopelijk komen je ventje en dochtertje dagelijks langs en word je snel beter.
Lente, voor jou begint de testdatum dichter te komen. Ik duim voor jou.
Noa, hopelijk kan je volgende week starten met de stimulatie.
Noa09, ik voel echt met je mee. De omgeving weet idd niet wat je doormaakt en ze denken dat er een soort van gewenning optreedt en denken dat je ondertussen wel zou moeten weten dat de kans bestaat dat het ook deze keer niet lukt. Tuurlijk weten we dat, maar we draaien mee in deze hectische mallemolen omdat we HOPEN zo onze droom te verwezenlijken. Maar dat kan iemand die het nooit heeft moeten meemaken niet begrijpen. Keer op keer een teleurstelling verwerken heeft een impact en las je er dan even doorzit, mag je je gerust laten gaan en even afsluiten van de wereld. Maar niet te lang natuurlijk, je zal zien dat er toch iemand je de moed zal geven om weer door te gaan. En waarschijnlijk ben jij die iemand. Dikke knuffel.
-
Noa09
- Berichten: 3484
- Lid geworden op: 5 mei 2009, 12:46
Hey,
Vind het zo fijn dat jullie perfect begrijpen hoe ik me voel he.
En ik moet eerlijk toegeven dat ik me sinds vrijdag een klein beetje beter ben gaan voelen, wel alleen nog maar mentaal.
Ben vandaag nl. voor de tweede keer in twee weken tijd naar Leuven gemoeten voor een dringende echo omwille van aanhoudende pijnklachten.
Gynaecologisch was 't gelukkig allemaal in orde, maar vermoedelijk zit ik dus al sinds de punctie met een niersteen of nierproblemen
Door de pijn laat ik de moed sneller zakken maar ik probeer er hoe dan ook het beste van te maken, en dankzij jullie steun lukt dat ook wel.
Bedankt!
Noa09
Vind het zo fijn dat jullie perfect begrijpen hoe ik me voel he.
En ik moet eerlijk toegeven dat ik me sinds vrijdag een klein beetje beter ben gaan voelen, wel alleen nog maar mentaal.
Ben vandaag nl. voor de tweede keer in twee weken tijd naar Leuven gemoeten voor een dringende echo omwille van aanhoudende pijnklachten.
Gynaecologisch was 't gelukkig allemaal in orde, maar vermoedelijk zit ik dus al sinds de punctie met een niersteen of nierproblemen
Door de pijn laat ik de moed sneller zakken maar ik probeer er hoe dan ook het beste van te maken, en dankzij jullie steun lukt dat ook wel.
Bedankt!
Noa09
-
imme
- Berichten: 218
- Lid geworden op: 6 mei 2010, 15:32
-
gertie
- Berichten: 27
- Lid geworden op: 23 juli 2010, 17:16
Om jullie op de hoogte te houden, wat me op de moment VEEL moeite kost.
Normaal had ik woensdag echo op 7 weken.
Gisteren bloedverlies en nu blijkt dat het vruchtje nooit echt goed gegroeid is, vandaar waarschijnlijk ook lage hcg waarde. Begrijp niet dat ze dat niet ineens opvolgen en een mens proficiat wensen en 7 weken laten wachten. Allemaal positieve hoop voor niets dus. Heb nu echt het idee dat ik totaal geen kinderen meer wil. Kent iemand dat gevoel? Ben zelfs van plan om huis te verkopen en ergens een klein appartementje te zoeken en het hoofdstuk voorgoed af te sluiten. Alles wat met kinderen te maken heeft irriteert me! Ik heb me er volledig van afgesloten. Voelde me gisteren verschrikkelijk, maar vandaag lijkt het me totaal niets meer te doen. weet het echtn niet meer. Noa 09 veel beterschap he meid.
Normaal had ik woensdag echo op 7 weken.
Gisteren bloedverlies en nu blijkt dat het vruchtje nooit echt goed gegroeid is, vandaar waarschijnlijk ook lage hcg waarde. Begrijp niet dat ze dat niet ineens opvolgen en een mens proficiat wensen en 7 weken laten wachten. Allemaal positieve hoop voor niets dus. Heb nu echt het idee dat ik totaal geen kinderen meer wil. Kent iemand dat gevoel? Ben zelfs van plan om huis te verkopen en ergens een klein appartementje te zoeken en het hoofdstuk voorgoed af te sluiten. Alles wat met kinderen te maken heeft irriteert me! Ik heb me er volledig van afgesloten. Voelde me gisteren verschrikkelijk, maar vandaag lijkt het me totaal niets meer te doen. weet het echtn niet meer. Noa 09 veel beterschap he meid.
-
Noa
- Berichten: 1820
- Lid geworden op: 1 september 2008, 10:44
gertie, meid, een dikke dikke knuf van me... Als ik heel eerlijk mag zijn, ik vind het enorm grof van het CRG dat ze je zo lang in onzekerheid hielden. Want zelfs wij, die geen dokter zijn, voelden ergens wel aan dat het hcg erg laag was en niet mooi verdubbelde. Dan kan het natuurlijk goed gaan, wat ik uit de grond van mijn hart heb gehoopt voor je, maar dan vind ik wel dat ze om de twee dagen jouw hcg mochten opvolgen en de echo veel vroeger konden plannen om duidelijkheid te scheppen. Daar ga je dan, van een roze wolk naar de hel. Geef het alle tijd. Ik zou geen drastische beslissingen nemen hoor nu, je bent overmand door emoties, je wordt heen en weer geslingerd tussen verdriet, woede, wanhoop... Uit frustratie en kwaadheid wil je nu de hele boel afblazen en er nooit meer aan denken, maar dat is in the heat of the moment, daar ben ik zeker van. Wil je roepen, huilen, tieren, schoppen, slaan, iedereen ongeluk toewensen (dat doe ik altijd, foei van mezelf), hele dagen niks doen, je gewoon ellendig voelen en voor het ongeluk geboren: doen. Het is nu allemaal toegestaan en gewoon nodig. Het is niet niks wat we doormoeten, en niemand begrijpt het die er buiten staat. Maar echt waar, nu klinkt het vast ongelooflijk stom en heb je misschien zin om ook mij te vervloeken, maar na een bepaalde tijd krijg je er echt weer zin in en vind je de moed om door te gaan. Laat het bezinken en zet gertie op nummer 1 de komende tijd. Ik wens je heeeel veel courage, een superdikke troostknuf!
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
oh neeeee Gertie! Dikke mega grote knuf. dit is toch een nachtmerrie.
Hoeveel keer heb je HCG laten testen?
Pfff, zo lang wachten op een echo en dan zo een desillusie....
Treur maar meid. Ik kan best begrijpen dat je het beu bent en de moed verliest. pffff
maar geef je droom niet zomaar op. Het is echt wel de moeite waard, achteraf... het lijkt oneindig zwaar en het lijkt alsof pech je achtervolgt maar dat kan niet blijven duren Eens zal het geluk jouw kant zijn!
Noa09, gaat het nog met de pijn? moet je behandeling ondergaan voor de nierstenen?
Ook dit er nog eens bij. Hoeveel kan een mens verdragen hé?
Ik lig nog steeds in het ziekenhuis en ben mentaal ook een wrak met momenten. 't is moeilijk om de moed er in te houden maar ik moet me concentreren op het groeiende vruchtje in mij....
Hoeveel keer heb je HCG laten testen?
Pfff, zo lang wachten op een echo en dan zo een desillusie....
Treur maar meid. Ik kan best begrijpen dat je het beu bent en de moed verliest. pffff
maar geef je droom niet zomaar op. Het is echt wel de moeite waard, achteraf... het lijkt oneindig zwaar en het lijkt alsof pech je achtervolgt maar dat kan niet blijven duren Eens zal het geluk jouw kant zijn!
Noa09, gaat het nog met de pijn? moet je behandeling ondergaan voor de nierstenen?
Ook dit er nog eens bij. Hoeveel kan een mens verdragen hé?
Ik lig nog steeds in het ziekenhuis en ben mentaal ook een wrak met momenten. 't is moeilijk om de moed er in te houden maar ik moet me concentreren op het groeiende vruchtje in mij....
-
Noa
- Berichten: 1820
- Lid geworden op: 1 september 2008, 10:44
Noa09, oo nee, 'k had jouw berichtje nog niet gezien. Nu nog nierproblemen ook. Wel, dan duim ik dat alle miserie er nu tesamen uitkomt, en dan ik oktober alleen maar goed nieuws!
sterretje, nog geen beterschap? Meid toch, dan ben je zwanger. 'k Begrijp het erg goed dat het allesbehalve is, vooral omdat je al een kindje hebt hé. Da's mijn grote schrik, dat ik bij een volgende zwangerschap weer zal moeten platliggen of in het ziekenhuis beland net als bij mijn dochter. Ik zou haar ook verschrikkelijk missen. Veel courage, en goed dat je je op jouw beebje kunt concentreren. Nog even volhouden!
sterretje, nog geen beterschap? Meid toch, dan ben je zwanger. 'k Begrijp het erg goed dat het allesbehalve is, vooral omdat je al een kindje hebt hé. Da's mijn grote schrik, dat ik bij een volgende zwangerschap weer zal moeten platliggen of in het ziekenhuis beland net als bij mijn dochter. Ik zou haar ook verschrikkelijk missen. Veel courage, en goed dat je je op jouw beebje kunt concentreren. Nog even volhouden!
-
Isolde
- Berichten: 316
- Lid geworden op: 28 maart 2009, 12:09
Gertie, ik begrijp echt dat alles aan kinderen je irriteert. Ik heb dat ook elke keer na een mislukte TP. Ik had het nu zelfs al tijdens de TP terwijl ik bewust nog niet wist dat er niets groeide. Ik kan mijn stiefdochter dan echt achter het behang plakken en verdraag zelfs heel slecht haar aanwezigheid terwijl we anders goed met elkaar opschieten. Dat is echt normaal Gertie. En ik zou in dit emotioneel moment geen grote beslissingen nemen. Ik begrijp heel goed je gevoel en laat dat gevoel er echt maar helemaal zijn maar handel er nu nog niet naar. Dat kan later misschien wel, als alles al een beetje bezonken is.
Schandalig ook wel dat je zo ontzettend lang in onzekerheid hebt geleefd. Het is al erg om dat 14 dagen te moeten "ondergaan" tijdens de ww, laat staan zo lang zeg.
Meiske, probeer echt rustig te bekomen nu, doe wat je wil doen en laat vooral dat waar je nu geen zin in hebt. Denk aan jezelf, zoek troost en warmte in je omgeving, eet veel chocola, drink een glas wijn, en nog één en nog één en dan wel stoppen want anders vind je de weg naar je bed niet meer!
Courage meid en ik hoop dat je de moed vindt om verder te gaan.
Noa09, wat lees ik zeg die nierstenen. Maar enfin pffff...ik hoop dat dat snel geneest bij jou hoor. Toch ben ik heel blij te lezen dat je je mentaal al wat beter voelt. Dat is het begin van alweer kracht vinden. Succes zenne X
Sterretje, gaat het nu al een beetje beter of is het nog steeds zo erg als vorige week?
Ik aan de perugonprik! Vrijdag echo...trrrr spannend. Zeg meiden, ik heb altijd zoveel last na het laten van de utro na mislukte TP. Niet normaal, ik loop van drie dagen te huilen met bakken tranen en dan af en toe zo een spaanse colère er tussendoor. Hebben jullie dat ook? Het is echt alsof mijn lijf "de hormonenval" niet kan trekken op die momenten.
X Isolde X
Schandalig ook wel dat je zo ontzettend lang in onzekerheid hebt geleefd. Het is al erg om dat 14 dagen te moeten "ondergaan" tijdens de ww, laat staan zo lang zeg.
Meiske, probeer echt rustig te bekomen nu, doe wat je wil doen en laat vooral dat waar je nu geen zin in hebt. Denk aan jezelf, zoek troost en warmte in je omgeving, eet veel chocola, drink een glas wijn, en nog één en nog één en dan wel stoppen want anders vind je de weg naar je bed niet meer!
Courage meid en ik hoop dat je de moed vindt om verder te gaan.
Noa09, wat lees ik zeg die nierstenen. Maar enfin pffff...ik hoop dat dat snel geneest bij jou hoor. Toch ben ik heel blij te lezen dat je je mentaal al wat beter voelt. Dat is het begin van alweer kracht vinden. Succes zenne X
Sterretje, gaat het nu al een beetje beter of is het nog steeds zo erg als vorige week?
Ik aan de perugonprik! Vrijdag echo...trrrr spannend. Zeg meiden, ik heb altijd zoveel last na het laten van de utro na mislukte TP. Niet normaal, ik loop van drie dagen te huilen met bakken tranen en dan af en toe zo een spaanse colère er tussendoor. Hebben jullie dat ook? Het is echt alsof mijn lijf "de hormonenval" niet kan trekken op die momenten.
X Isolde X
-
Noa09
- Berichten: 3484
- Lid geworden op: 5 mei 2009, 12:46
Hoi,
Gertie, ik begrijp je gevoelens hoor. Na een mislukte poging kan ik mijn metekindje ook niet bij me in de buurt verdragen, hoewel het mijn grootste schat is, en vraag ik me steeds weer af waarom ik mezelf zoveel pijn en verdriet aandoe... Maar nadat ik mezelf voldoende tijd gegeven heb kom ik toch steeds tot de vaststelling dat ik niet mag opgeven, dat zo'n klein wondertje de reden is waarvoor ik het allemaal doe.
Je hoeft nu helemaal geen beslissing te nemen, denk nu maar eerst aan jezelf en je partner en aan niks anders, je hebt het al moeilijk genoeg.
Echt, hier komt het zonnetje terug piepen, heel schuchter nog, en afgewisseld met veel donderbuien en bliksem, maar toch, het IS er weer, en jij gaat je ook terug beter voelen maar nu even niet.
Sluit je maar eventjes af van het hele gedoe, ik heb dat nodig, ik sta dan geruime tijd in overleefmodus en heb al mijn energie nodig om gewoon te functioneren zonder meer.
Dikke sterkteknuf!
Isolde, vrijdag echo, ik duim he! Ik moet precies altijd een dikke maand ontgiften na een cryopoging, voel me letterlijk misselijk, opgeblazen, hoogst ongemakkelijk in mijn vel. Die emobuien en woedeaanvallen heb ik ook wel maar ik denk dat het ergens een manier is om het te verwerken, ik zoek altijd een reden waarom het weer mislukt is en word woedend omdat ik me zo machteloos voel.
Noa, ik ben nu kwaad op mezelf, ik heb mijn pijngrens al zo vaak verlegd dat ik nu te koppig was om naar Spoed te gaan hoewel ik serieus afzie van de pijn. Heb vannacht zelfs naar mijn pa gebeld om te vragen hoe een niercrisis voelt (hij heeft daar om de x aantal tijd last van) en aan zijn reactie te horen had ik al lang aan een infuus moeten liggen, terwijl ik het eens ging uithouden zonder enige vorm van pijnstilling
Vandaag ben ik dan ook helemaal murw van de pijn van afgelopen nacht maar het gaat (nou ja, enigszins he, de pijn is te doen nu maar ben er als de dood voor dat die terugkomt vannacht of erger wordt...).
Sterretje, jij gaat echt al verschillende dagen door een hel nu he, ik had zo hard gehoopt dat het vocht zou wegblijven zodat je voorzichtig een beetje kon gaan genieten. In het ziekenhuis moeten liggen maakt het volgens mij mentaal ook stukken erger, je hebt dan niks om handen en veel te veel tijd om te piekeren en Amber te missen. Hopelijk mag je vrijdagavond naar huis, het heeft lang genoeg geduurd. Sterkte!
Noa09
Gertie, ik begrijp je gevoelens hoor. Na een mislukte poging kan ik mijn metekindje ook niet bij me in de buurt verdragen, hoewel het mijn grootste schat is, en vraag ik me steeds weer af waarom ik mezelf zoveel pijn en verdriet aandoe... Maar nadat ik mezelf voldoende tijd gegeven heb kom ik toch steeds tot de vaststelling dat ik niet mag opgeven, dat zo'n klein wondertje de reden is waarvoor ik het allemaal doe.
Je hoeft nu helemaal geen beslissing te nemen, denk nu maar eerst aan jezelf en je partner en aan niks anders, je hebt het al moeilijk genoeg.
Echt, hier komt het zonnetje terug piepen, heel schuchter nog, en afgewisseld met veel donderbuien en bliksem, maar toch, het IS er weer, en jij gaat je ook terug beter voelen maar nu even niet.
Sluit je maar eventjes af van het hele gedoe, ik heb dat nodig, ik sta dan geruime tijd in overleefmodus en heb al mijn energie nodig om gewoon te functioneren zonder meer.
Dikke sterkteknuf!
Isolde, vrijdag echo, ik duim he! Ik moet precies altijd een dikke maand ontgiften na een cryopoging, voel me letterlijk misselijk, opgeblazen, hoogst ongemakkelijk in mijn vel. Die emobuien en woedeaanvallen heb ik ook wel maar ik denk dat het ergens een manier is om het te verwerken, ik zoek altijd een reden waarom het weer mislukt is en word woedend omdat ik me zo machteloos voel.
Noa, ik ben nu kwaad op mezelf, ik heb mijn pijngrens al zo vaak verlegd dat ik nu te koppig was om naar Spoed te gaan hoewel ik serieus afzie van de pijn. Heb vannacht zelfs naar mijn pa gebeld om te vragen hoe een niercrisis voelt (hij heeft daar om de x aantal tijd last van) en aan zijn reactie te horen had ik al lang aan een infuus moeten liggen, terwijl ik het eens ging uithouden zonder enige vorm van pijnstilling
Vandaag ben ik dan ook helemaal murw van de pijn van afgelopen nacht maar het gaat (nou ja, enigszins he, de pijn is te doen nu maar ben er als de dood voor dat die terugkomt vannacht of erger wordt...).
Sterretje, jij gaat echt al verschillende dagen door een hel nu he, ik had zo hard gehoopt dat het vocht zou wegblijven zodat je voorzichtig een beetje kon gaan genieten. In het ziekenhuis moeten liggen maakt het volgens mij mentaal ook stukken erger, je hebt dan niks om handen en veel te veel tijd om te piekeren en Amber te missen. Hopelijk mag je vrijdagavond naar huis, het heeft lang genoeg geduurd. Sterkte!
Noa09
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Thanks
Als ik dit weekend nog moet blijven, lig ik dus drie weken in het ziekenhuis, voor een overstimulatie zeg!
Nochtans gaan mijn bloedwaarden de goede kant op, het vocht blijft steeds terugkeren in mijn buik.
Fysiek voel ik me wel prima (komt volgens de gyn door de andorfines vd zwangerschap) en eigenlijk niet veel symptomen meer vd overstimulatie.
Gisteren nog een vochtpunctie gehad. Ze halen telkens twee liter vocht uit mijn buik, maar 't effect was gisteren minder groot dan anders (is mijn vijfde punctie al). Het zit zo: in het begin kwam ik kilo per kilo bij. Bij mijn eerste punctie zat ik vier kilo boven mijn normale gewicht. Als ze dan anderhalve litter weghalen, dan voel je het verschil.
Maar nu zat er eens langer tussen twee puncties en had ik zes kilo extra gewicht (ik was echt een walvis zo rond en dik!), dan maken die twee liter niet zo heel veel verschil meer tov de vorige keer...
verder nog geen vooruitzicht om naar huis te mogen gaan. Ik probeer me sterk te houden maar emotioneel is het een hel. Voor mijn echtgenoot begint het door te wegen, en dan wil ik nog niet eens denken aan wat mijn baby moet doormaken.
Maar, tot nu toe gaat het met de zwangerschap nog goed(bijna zes weken) en dat is mijn strohalm.
Noa09, 'k zou die niercrisis op dit moment toch nog veel erger vinden! Heel veel beterschap meid!
Als ik dit weekend nog moet blijven, lig ik dus drie weken in het ziekenhuis, voor een overstimulatie zeg!
Nochtans gaan mijn bloedwaarden de goede kant op, het vocht blijft steeds terugkeren in mijn buik.
Fysiek voel ik me wel prima (komt volgens de gyn door de andorfines vd zwangerschap) en eigenlijk niet veel symptomen meer vd overstimulatie.
Gisteren nog een vochtpunctie gehad. Ze halen telkens twee liter vocht uit mijn buik, maar 't effect was gisteren minder groot dan anders (is mijn vijfde punctie al). Het zit zo: in het begin kwam ik kilo per kilo bij. Bij mijn eerste punctie zat ik vier kilo boven mijn normale gewicht. Als ze dan anderhalve litter weghalen, dan voel je het verschil.
Maar nu zat er eens langer tussen twee puncties en had ik zes kilo extra gewicht (ik was echt een walvis zo rond en dik!), dan maken die twee liter niet zo heel veel verschil meer tov de vorige keer...
verder nog geen vooruitzicht om naar huis te mogen gaan. Ik probeer me sterk te houden maar emotioneel is het een hel. Voor mijn echtgenoot begint het door te wegen, en dan wil ik nog niet eens denken aan wat mijn baby moet doormaken.
Maar, tot nu toe gaat het met de zwangerschap nog goed(bijna zes weken) en dat is mijn strohalm.
Noa09, 'k zou die niercrisis op dit moment toch nog veel erger vinden! Heel veel beterschap meid!
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 7 gasten