yeppa eindelijk zwanger verhalen

[mindyke]

hey ,

hier maybe een gek topic. Maar ik vroeg mij af of jullie ook zo zeker wisten dat de behandeling gelukt was en je eindelijk zwanger was.
Na deze iui hadden mijn man en ik wel heel hard het gevoel dat het allemaal in de sjakos was.
3dagen voor de bn, kreeg ik plotseling een soort van uitslag op men rechterarm van schouder tot pols. En toen wist ik het ik ben zwanger!

Op bn zei ik dit tegen de verpleegster en die zei dat dat helemaal niets te maken kon hebben met zwanger zijn maar ik ben zeker dat het dat wel was want 4dagen nadien was het weg...

Kent er iemand nog zo een voortekens??? gewoon leuk om te horen...

[Dieke]

Wel, ik en mijn ventje hadden ook een voorgevoel dat het ditmaal gelukt was (3e ICSI). Ik ben geen zweverig type, maar ik geloof wel in "tekens" en die had ik wel gekregen. De pick-up toen was de slechtste die ik ooit had (weinig eicellen, pijnlijke pick up) en dit nadat ik extra gezond had geleefd (sporten en nog gezondere voeding) + accupunctuur. Ook de pijn na de pick-up was echt niet te onderschatten. Ik zat dus echt in de put en wist niet meer wat ik nog meer kon doen.

Echter geloof ik wel dat als je niet dieper kan zitten, "de redding nabij is". Wonder boven wonder kregen wij van het CRG te horen dat op de 5 geoogste eicellen (ik had er in de eerste ronde 16 en nu "nog maar 5" ...) er toch 3 bevrucht waren, en de TP kon doorgaan.

Op de dag van de TP, zou mijn ventje er niet bij kunnen zijn (heeft een erg norse en koele baas), maar hij zou trachten mij toch in het crg te komen ophalen achteraf. Voor de TP zelf was ik dus inderdaad alleen. Ook in de kamer was ik alleen en kon ik helemaal tot rust komen. Na de TP lag ik daar ook even alleen met "mijn geheimpje" - er waren er 2 teruggeplaatst en dat wist mijn ventje nog niet - en had ik vanuit de kamer zicht op een prachtige wolkenhemel waar de zon net doorbrak. En toen dacht ik: dit moet het zijn. Bovendien kon ik, binnen deze hele MM ook mijn ventje verrassen met een nieuwtje dat hij nog niet wist. De kans krijgen om te kunnen zeggen "schat je wordt papa" hebben wij haast niet, maar ik kon hem toch trots aankondigen dat er 2 emby'kes teruggeplaatst waren.

De wachtdagen gingen voorbij en ik was overtuigd dat het zou lukken... Ik keek er ook niet meer van op dat ik geen bruinverlies zag of tekens van naderende menstruatie. Net alsof ik wist dat het nu goed zat. Na de eerste week had ik wat krampen, maar het was te vroeg voor de menstruatie: "innesteling", dacht ik.

De dag voor we naar Amerika vertrokken - we hadden een reis geboekt ver weg "voor mocht het tegenvallen" -heb ik getest en het was positief...

Mijn verhaal klinkt misschien erg zweverig of vreemd, maar ik geloof in tekens

Ik moet ook toegeven dat ik vroeger een echte carrièremadam was, die nooit of te nimmer kinderen wilde. Wel misschien had ik deze les nodig om te beseffen hoe kostbaar het leven en kinderen zijn en misschien zat mijn "beproeving" er na die 3 ICSI's op. Ik heb heel veel geleerd en heb mezelf ook erg in vraag moeten stellen; daar ben ik ergens wel dankbaar voor...

[Bjorn en Kim]

Hier vol bijgeloof!

Bij mijn 1e ICSI/zwangerschap waren we tijdens de start van de behandeling in center parcs, deze keer weer! Was alsof dat nodig was om te lukken

Bij mijn 1e zwangerschap heb ik tijdens de ww een glas wijn gedronken omdat ik me niet meer kon houden en deze keer na de 3e keer wachtweken voor zw 2 had ik nen goeien duvel gedronken Ik keek ook niet naar belegde broodjes met groenten, het was al de derde keer en ik wou niet weer zoals een non leven.

Het feit dat ik deze keer relaxer geleefd heb heeft volgens mij veel gedaan.

Qua symptomen was dit totaal niet te vergelijken. Bij mijn 1e zw geen symptomen, nu ALLE symptomen en toch blijf je twijfelen...

[NatSar]

Na onze tweede terugplaatsing, had ik na een weekje ineens een heel klein beetje bruin bloedverlies. De dag erna was dat terug over. Toen begon ik echt wel te hopen dat het "raak" was. 2 dagen voor de testdatum hebben we dan een kruidvat testje gedaan en dit was positief!

[nathalie v]

Het ontdekken dat ik eindelijk zwanger was, was op de dag dat m'n ventje en ik 6 jaar samen waren en exact twee jaar ervoor beslist hadden om "aan kindjes te beginnen". We hadden die avond gereserveerd om te gaan eten, en we waren allebei van helemaal van slag, en voor de eerste keer bestelde ik met plezier een watertje!

[Martha]

Hey dames

Toen ik naar mijn gyn belde om de uitslag van de bloedtest te weten zei hij: U bent zwanger. Waarop ik antwoordde: Bent u zeker?
Grappig, hè, die mens heeft 20 jaar ervaring en krijgt dan zo'n vraag. Ik moet er nu nog om lachen. Heb al weer zo'n zin om zwanger te zijn, alhoewel mijn lichaam er nog niet aan toe is.

Liefs

Martha

[Repelsteeltje]

Leuk topic!

Bij mij ging het zo:

Deze poging MOEST de goeie poging zijn:

-de technische factoren zaten goed: eindelijk eens 2 follikels (daar droomde ik al lang van), een mega BMS
-maar ook alle bijgeloof-factoren zaten goed. Ik had nog net inseminatie in mei (den 31ste) en ik was er van overtuigd dat mei me geluk zou brengen. En bovendien zou mijn bevallingsdatum samen vallen met mijn verjaardag .
-ik heb niets gevoeld van innesteling ofzo, daarvoor was ik veeeeel te druk bezig met mijn werk
-ik had de laatste dagen voor mijn NOD wel het gevoel dat het goed zat, maar durfde dat aan niemand toegeven, zelfs niet aan mezelf. Toen de vroedvrouw belde en zei 'mevrouw, ik heb goed nieuws voor u, u bent zwanger' kon ik eindelijk al mijn zelfbeschermingsmechanismes los laten

[MayaC]

Gek hé... ik had ook een 'voorgevoel' dat het dit keer wel was gelukt!

Het was onze eerste volledige poging IVF, we waren ooit gestart maar net voor de pu hebben we onze poging gestopt omdat het teveel was geworden voor ons na al die jaren proberen.

In september vorig jaar vroeg ik aan mijn vriend of het geen tijd was om opnieuw te proberen. Dat hebben we toen gedaan, heel rustig zonder er al te veel bij na te denken. Deze keer meer zo van 'we zien wel'.

In november pu gehad en tp, had 20 eitjes waarvan maar 3 bevrucht. Maar ook deze keer bleef ik er rustig onder. Na enkele dagen na tp voelde ik steekjes in mijn linkerkant van mijn liesstreek.
En ik dacht meteen aan de innesteling, dit gevoel had ik tenslotte nog nooit gevoeld! 2 dagen voor mijn bloedname had ik echt het gevoel dat het gelukt was dus deed ik een testje thuis. Heel heel lichtjes kon ik een plusje waarnemen, maar mijn vriend zag het echt niet! Je moest echt wel heeeeel goed kijken, maar ik wist het! Dit is het!

Na de bloedname kregen we het verlossende telefoontje, één van de mooiste dagen van mijn leven! Samen gehuild en gelachen van geluk!

En nu, nu ligt ons kleine meisje hier bij ons!
Ongelooflijk... nog steeds!

[inge78]

hoi
ik hou me ook steeds vast aan bepaalde voortekens.
Vorig jaar dezelfde periode als nu starte de behandeling op de verjaardag van mijn vader (is vier jaar geleden overleden) en was ik overtuigd dat het goed ging komen.
Idd ik was zwanger na vier jaar proberen en verschillende behandelingen achter de rug.
Mijn borsten waren supergevoelig mijn humeur was om u tegen te zeggen ik wist niet wat er met mij gebeurde tot we thuis zelf een test hadden gedaan en dit positief was er viel heel wat gewicht van mijn schouders.
Nu spijtig genoeg heb ik toen een miskraam gekregen op 6 weken.
Maar dat neemt niet weg dat ik het opgeef en hou me nog telkens vast aan bepaalde voortekens.
Ooit komen deze wel is uit!
We moeten ergens onze moed en steun uitputten.
Als ik jullie verhalen lees geloof ik er nog harder in

[mindyke]

toch wel gek he, dat je ergens diep in je wel weet dat je zwanger bent en dat die bijgeloven "werken"

[wat is er mis?]

Bij mij was het helemaal anders. Ik geloofde totaal niet dat ik zwanger. Ik wou eigenlijk zelfs de IUI niet doen. Het was de laatste voor we IVF zouden starten en ik was al volledig daarop gefocust. We hadden al alle uitleg gekregen van wat ik zou moeten doen enzo.
Toen ik voor follikelmeting ging bleek ik drie grote follikels te hebben. Ik was echt boos. Boos omdat ik toch weer eens wat hoop zou hebben die ik deze keer niet wou. Ik weet nog goed hoe razend ik eigenlijk uit het echolokaal kwam. Twee dagen later had ik mijn IUI. Maar ik had wel vrij dun baarmoederslijmvlies, dus dacht dan dat het wel weer daardoor niet zou lukken. In het begin vd tweede ww had ik een soort krampen gevoeld in mijn baarmoeder. Ik stond er niet echt bij stil.
Op het einde vd tweede ww kreeg ik hoofdpijn. Ik dacht echt dat het was omwille van de russen die boos waren dat ze niet konden doorbreken door de utro.
De dag vd uitslag heb ik lang zitten wachten op het telefoontje. Toen ik het uiteindelijk kreeg om 18u15 ging ik direct zeggen "meneer je moet er niet mee inzitten om het me te vertellen hoor dat ik niet zwanger ben". Ik heb me gelukkig ingehouden. Want de respons was "mevrouw je mag je medicatie verder gebruiken" (ik had de utro van 's middags al niet meer opgestoken )

Liefs,

Bokje

[Engel0405]

Ik had misschien 'voortekens', maar ik had in de loop der jaren al zoveel verschillende symptomen gehad en mezelf al zoveel wijsgemaakt, dat ik op niets meer kon vertrouwen.

Feit is wel dat ik plots 2 kilo zomaar afviel, huiduitslag had (terwijl ik dat nog nooit in mijn leven had gehad, zelfs niet als puber) en ongelooflijk veel ongipijnen had al 2 weken aan een stuk.

Maar neen nog in geen miljoen jaar zou ik gedacht hebben zwanger te zijn.Om eerlijk te zijn was het de enige maand in 3 jaar tijd dat ik er niet stond om te springen, wij vertrokken namelijk voor het eerst in al die tijd naar een tropische bestemming. Na al die jaren geen verre reizen durven boeken omwille van een eventuele succesvolle poging of een nieuwe gepalnde poging, was er geen haar op mijn hoofd eigenlijk dat in die richting zou gedacht hebben.

Komt daarbij dat ik ervan overtuigd was dat ik zelfs met eiceldonatie misschien nooit moeder zou worden en de woorden vervroegde menopauze waren gevallen bij de ferti-arts.

Mijn verhaal is er dan ook eentje van een miraculeuze spontane zwangerschap zonder behandeling.

1 zwtest was niet genoeg, we hebben er in totaal 3 gekocht. En nog was ik niet overtuigd, pas na de bloedtest (die ik normaal niet mocht doen in ferticentrum omdat het zonder behandeling was, maar ze hebben me er toch geholpen)en na een echo op 5w waarbij een vruchtzakje in de bm te zien was, begon het te dagen..Ik zal dan toch zw zijn?

Ondertussen zijn we bijna 22w ver. Het blijft hallucinant eerlijk gezegd.

[pelkie]

met wat meer ervaring zijn die voortekenen iets meer gefundeerd: bij de mislukte pogingen herstel ik na een week van de pick up en de stimulatie. Bij een gelukte poging blijf ik me slecht voelen tot aan de bloedname. Lage bloeddruk, niet vooruit geraken en vooral die eierstokken die opgezwollen blijven.
Ik was deze keer dus ook heel zeker dat't weer gelukt was...

[Liesje2]

Mijn voortekenen: moeilijkere stoelgang, zeurderig gevoel in onderbuik, beetje flauwtjes voelen (draaiingen), emotioneel, en slapen, slapen, en nog eens slapen (al minder dan 1 week na de IUI). Ik had de hoop echter al opgegeven en ik dacht zowaar dat ik depressief aan het worden was (vooral door het vele slapen en de emotionaliteit), maar toch, wonder bij wonder werd ik dit keer niet ongesteld. Toen ik één dag overtijd was en opstond met super gevoelige borsten, wist ik het: "ik ben zwanger"

[Mona Lisa]

wat mijn verhaal betreft ...

Ik had een overstimulatie na mijn PU. Op dag 3 moest ik naar het ziekenhuis om te kijken of ik een TP zou krijgen. Veel te snel mijn zin werd er gezegd "te veel vocht in de buik, geen TP".
Maar dan kennen ze mij nog niet! Er lag immers een pracht van een embryo op mij te wachten en ik had helemaal geen zin om terug enkel met cryo's te werken.

Mijn antwoord was dan ook "ik wil wel een TP, behalve als de overstimulatie mij een levensgevaar bezorgt of uiterst negatief zou zijn voor een zwangerschap".
ze hebben dan nog een bloedname gedaan en 2 u later kreeg ik het bericht dat ik toch een TP kreeg, maar dat ik de risico's moest kennen.

Mijn man kon er eerst niet bij zijn, maar toen ik voor de 2de keer de operatiezaal inging voor de TP stond hij er ineens. Zonder dat ik het wist (had hem daarvoor wel al een update gegeven). Ik kon wenen van geluk.

Mijn moeder was ook in het ziekenhuis en die wilde dat ik geen risico nam. Ik zei haar "als ik deze TP niet krijg, dan zijn mijn kansen weer verkeken, dat weet ik 100%. Ik ben bereid om risico's te nemen."
En kijk ...

Ik heb een pracht van een embryo gekregen, kon huilen van geluk dat mijn man er ineens toch bij was ... en nu ben ik 19 weken zwanger.

De overstimulatie beterde even en werd toen terug erger en erger. toen begon ik heel stilletje te hopen. Maar was nog heel bang. Pas toen ik de 12 weken had gehad, heb ik voor de eerste keer het woord "zwanger" uitgesproken.