Hey meisjes,
Ik breek even in in jullie topic hier, ik heb ook ICSI gehad in augustus, met PGD weliswaar, en zit nu in mijn wachtweken. 't Is de eerste keer voor mij, en wat jullie schrijven is zóóó herkenbaar.
Ik vond de hele procedure van stimuleren en controleren, PU, TP allemaal héél goed meevallen, ik genoot er zelfs een beetje van, omdat er eindelijk schot in de zaak kwam m.b.t. de vervulling van mijn kinderwens. En in 't begin van de wachtweken dacht ik: 'waarom noemen ze dit nu allemaal 'hels', het is toch een leuk gevoel dat er iets in je buik is gezet dat tot een babietje kan uitgroeien?' Omdat de hele procedure t.e.m. de TP zo goed verlopen was, had ik er wel vertrouwen in dat mijn lichaam nu die laatste etape óók nog wel tot een goed einde zou brengen; ik nam me in elk geval voor om geduldig te zijn en nÃet te piekeren.
Maar nu ben ik een dikke week verder en is mijn positivisme ver zoek: ik word echt gék van het wachten, monitor mijn lichaam op symptomen, ben blij als ik iets voel maar direct daarna weer ontnuchterd omdat álles ook gewoon een bijwerking kan zijn van de Utrogestan... Ik loop er slecht gezind bij (hopelijk geen voorbode van de menstruatie?), slaap slecht, kan me niet concentreren... En ik ben heel bang voor de teleurstelling als de uitslag negatief zou zijn.
'k Ben blij dat het bijna weekend is, want het wachten gaat me thuis beter af dan wanneer ik moet werken. Mijn 'geduldoefening' duurt nog tot zondag...
Als er iemand de 'fast forward' knop weet te vinden voor alle wachtenden hier: laat het ons alsjeblieft weten!
Veel succes iedereen!
groetjes, Anks