Adoptie na ICSI
Geplaatst: 26 augustus 2007, 14:09
Hey,
mijn man en ik hebben nu 5 ICSI pogingen achter de rug. We denken reeds een hele tijd aan adoptie en nu staan we op het punt de knoop door te hakken en ermee te starten. We hebben altijd gezegd dat we sowieso een kind zouden adopteren, of we nu wel of niet zwanger zouden raken.
Maar nu zit ik met het volgende probleem: mijn man en ik zijn de hele medische molen meer dan beu, we hebben er geen zin meer in. Persoonlijk begin ik zelfs te huiveren als ik eraan denk dat ik het hele proces nog eens zouden moeten doormaken. Maar toch vragen we ons af of we het ons niet zouden beklagen dat we onze twee laatste terugbetaalde pogingen niet benut hebben? Zo'n beetje het gevoel dat we 'niet alles geprobeerd hebben'. 'Stel dat...'. En dit ondanks het feit dat we er geen zin meer in hebben. We dromen hardop over een adoptiekindje maar toch heb ik schrik dat ik dat alles zal beleven met een zeker schuldgevoel. Stom eigenlijk. Maar ik voel me langs twee richtingen getrokken. Misschien ook omdat de ouders er niet zo positief op reageren. Wat ik me dan eigenlijk weer niet wil aantrekken.
Zijn er nog mensen die dit gevoel hebben? Wanneer zeg je 'nu is het genoeg'? Zijn er koppels die met het zelfde probleem / dezelfde vraag zaten? Na hoeveel IVF/ICSI pogingen zijn jullie op adoptie overgestapt?
Wij denken erover om een kindje uit Thailand te adopteren, maar ik vind hierover zeer weinig (eigenlijk geen) verhalen van andere koppels terug. Kent iemand zo'n site of blog?
Alvast bedankt voor jullie reacties!
mijn man en ik hebben nu 5 ICSI pogingen achter de rug. We denken reeds een hele tijd aan adoptie en nu staan we op het punt de knoop door te hakken en ermee te starten. We hebben altijd gezegd dat we sowieso een kind zouden adopteren, of we nu wel of niet zwanger zouden raken.
Maar nu zit ik met het volgende probleem: mijn man en ik zijn de hele medische molen meer dan beu, we hebben er geen zin meer in. Persoonlijk begin ik zelfs te huiveren als ik eraan denk dat ik het hele proces nog eens zouden moeten doormaken. Maar toch vragen we ons af of we het ons niet zouden beklagen dat we onze twee laatste terugbetaalde pogingen niet benut hebben? Zo'n beetje het gevoel dat we 'niet alles geprobeerd hebben'. 'Stel dat...'. En dit ondanks het feit dat we er geen zin meer in hebben. We dromen hardop over een adoptiekindje maar toch heb ik schrik dat ik dat alles zal beleven met een zeker schuldgevoel. Stom eigenlijk. Maar ik voel me langs twee richtingen getrokken. Misschien ook omdat de ouders er niet zo positief op reageren. Wat ik me dan eigenlijk weer niet wil aantrekken.
Zijn er nog mensen die dit gevoel hebben? Wanneer zeg je 'nu is het genoeg'? Zijn er koppels die met het zelfde probleem / dezelfde vraag zaten? Na hoeveel IVF/ICSI pogingen zijn jullie op adoptie overgestapt?
Wij denken erover om een kindje uit Thailand te adopteren, maar ik vind hierover zeer weinig (eigenlijk geen) verhalen van andere koppels terug. Kent iemand zo'n site of blog?
Alvast bedankt voor jullie reacties!